Όψεις της πόλης, αναμνήσεις, πράγματα που συνέβησαν παλιά, και πράγματα που συμβαίνουν σήμερα γύρω μας. Ημερολογιακές καταχωρίσεις για κάθε χρήση
Επειδή ζω μια ζωή βασισμένη στην επανάληψη, την ευλογημένη ρουτίνα και την παραγωγικότητα, φροντίζω να έχω όσο λιγότερους περισπασμούς γίνεται. Κι αυτό, για δύο λόγους. Ο ένας είναι ο προφανής —οι περισπασμοί είναι εχθροί της παραγωγικότητας—, και ο άλλος είναι ότι είμαι επιρρεπής στους περισπασμούς. Βασικά, και ποιος δεν είναι.
Έτσι, κάνω μερικά κόλπα για να τους αποφεύγω. Π.χ., όλοι ξέρουν πως δεν δέχομαι τηλεφωνήματα, οπότε το τηλέφωνό μου δεν χτυπάει ποτέ. Για ποιον λόγο να πάρεις έναν τρελό που δεν θέλει να σηκώνει το τηλέφωνο; Επίσης όλοι οι γύρω μου ξέρουν πως αποφεύγω την ψιλοκουβέντα όσο ο διάολος το λιβάνι. Έτσι, έχω πολλά-πολλά χρόνια να συζητήσω για την πολιτική, πες, ή για τις τέχνες. Γιατί, εδώ που τα λέμε, και παρά την εντύπωση που έχει ο γενικός πληθυσμός, τα 99 στα 100 πράγματα που περνάμε για σοβαρά ΕΙΝΑΙ ψιλοκουβέντα. Και η ψιλοκουβέντα δέον όπως αποφεύγεται.
Γενικά είναι καλό να εκπαιδεύεις το περιβάλλον σου για να σε αντιμετωπίζει κατάλληλα, δηλαδή όπως εσύ θέλεις. Το αντίθετο μπορεί να σου καταστρέψει τη μέρα, και συνακόλουθα τη ζωή. Γιατί να το κάνεις αυτό; Θα χωνόσουν εσύ στη ζωή ενός άλλου για να τον τσιγκλήσεις; Για να τον ενοχλήσεις; Για να του πατήσεις την ουρά ή για να του πετάξεις το καπέλο στο έδαφος; Ε, όχι. Οπότε κάνεις κάτι γι’ αυτό: γίνεσαι statement.
Γενικά είναι καλό να εκπαιδεύεις το περιβάλλον σου για να σε αντιμετωπίζει κατάλληλα, δηλαδή όπως εσύ θέλεις. Το αντίθετο μπορεί να σου καταστρέψει τη μέρα, και συνακόλουθα τη ζωή
Όμως εκείνος που έχει πιο μεγάλη ανάγκη από εκπαίδευση είναι βέβαια ο εαυτός μας. Κι αυτή είναι μία πάγκοινη σοφία, δεν τη σκέφτηκα εγώ. Ο εαυτός μας είναι μια σκληρή ερωμένη. Ρέπουμε με ασφάλεια προς την τεμπελιά, που ασφαλώς είναι υποτιμημένη και χρήσιμη, αλλά όχι πάντα και όχι για όλους: η τεμπελιά είναι ένα γεμάτο όπλο, οπότε πρέπει να ξέρεις καλά πώς να το χρησιμοποιείς. Για να μάθεις να χειρίζεσαι και να εκμεταλλεύεσαι την τεμπελιά, δεν πρέπει να είσαι τεμπέλης.
Σήμερα δεν θα πούμε πολλά. Παρακάτω θα δείτε έναν πίνακα με πράγματα που αποδελτίωσα από κάπου διακόσια, οργάνωσα, και προτείνω στον καθένα για να κάνει λίγο πιο εύκολη τη ζωή του. Προσοχή: δεν χρειάζεται να τα κάνει κανείς ΟΛΑ αυτά. Όσο περισσότερα κάνει, βέβαια, τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν. Αλλά και κάμποσα απ’ αυτά αρκούν. Ένα στα τρία, ας πούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό τού χρόνου στη ζωή μας. Όλοι το ξέρουν αυτό, και ας τείνουμε να το ξεχνάμε. Ο χρόνος είναι η μοναδική μας όντως περιουσία. Ουσιαστικά, όλα τα κολπάκια «αυτοβελτίωσης» κάνουν ακριβώς αυτό το πράγμα: σου δίνουν πίσω λίγο από τον χαμένο σου χρόνο.
Ο χρόνος είναι η μοναδική μας όντως περιουσία. Ουσιαστικά, όλα τα κολπάκια «αυτοβελτίωσης» κάνουν ακριβώς αυτό το πράγμα: σου δίνουν πίσω λίγο από τον χαμένο σου χρόνο
Υπάρχουν πολλά περισσότερα βέβαια —πολύ παραπάνω από τα δικά μου διακόσια—, αλλά ας μην το παρακάνουμε. Θα τα πούμε με άλλη ευκαιρία, πιο οργανωμένα και διά μακρών.
Σε κάθε περίπτωση, η ζωή γίνεται ελαφρύτερη όταν σταματάς να κουβαλάς στο μυαλό σου υποχρεώσεις και αποφάσεις που μπορείς, κάλλιστα, να αυτοματοποιήσεις. Δεν χρειάζεται να κάνει κανείς κάποιου είδους επανάσταση για να μπει σε μια σειρά. Χρειάζονται μονάχα λίγες μικρές συνήθειες που κάνουν τη δουλειά για εμάς, όσο εμείς κοιτάμε αλλού. Όσο διαβάζουμε ένα κεφάλαιο από το αστυνομικό μας, π.χ., ή όσο βλέπουμε ένα παλιό heist film.
Ιδού λοιπόν μια λίστα με πρακτικές συνήθειες για να απλοποιήσετε την καθημερινότητά σας — εννοείται πως κάποια από αυτά τα κάνετε ήδη οι περισσότεροι — αυτό έλειπε. Γιατί αλλιώς δεν βγαίνει το πράγμα.
ΥΓ. Καναδυό σάς φάνηκαν ανεφάρμοστα, άσχετα και πολύ 70s (βλ. Αποταμίευση — ποιος μπορεί να κάνει αποταμίευση σήμερα!), αλλά δεν είναι. Τι να κάνουμε τώρα. Έτσι πάνε αυτά.
Tο εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, η θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε.
Για πέντε μέρες, στο Poseidonion Grand Hotel, το πρώτο retreat της One Sanctum έφερε κοντά 130 ανθρώπους από κάθε γωνιά του κόσμου. Όχι ένα συνέδριο, αλλά ένα μικρό, προσωρινό διεθνές χωριό.
17°
