Το Post της ημέρας: Αύγουστος Κορτώ

«Τον Οκτώβρη, μαζί με τον Τάσο, επισκεφθήκαμε το μαρτυρικό Άουσβιτς - σαν τάμα, σαν οφειλή απέναντι στο κομμάτι του εαυτού μας που είναι μαθημένο να ξεχνά.

Ό,τι και να πω για κείνες τις τρεις ώρες το 'χουν πει άλλοι - ιδίως οι επιζώντες - καλύτερα. Μα αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο, αυτό που με τάραξε και με εξόργισε και που μήνες τώρα κουβαλάω σαν σκιά που δεν ξεκολλάει από πάνω μου (από μέσα μου) το αντίκρισα στους γυναικείους κοιτώνες του Μπίρκεναου.

Ανάμεσα στα σανιδένια κρεβάτια, στέκουν ογκώδεις, άσπροι στύλοι που κρατούν όρθιο τον κοιτώνα - κι όπως περνούσαμε ανάμεσά τους, είδα ονόματα κι αριθμούς χαραγμένους στην άσπρη μπογιά. Προς στιγμήν νόμισα πως ήταν αρχικά, ονόματα κι ημερομηνίες που 'χαν χαράξει πριν εφτά δεκαετίες οι γυναίκες που στεγάζονταν (υπό συνθήκες χειρότερες κι από στάβλου) εκεί μέσα. Μα πλησιάζοντας, προς ανείπωτη φρίκη μου, διαπίστωσα πως επρόκειτο για πράξη επισκεπτών του στρατοπέδου του θανάτου: αρχικά με καρδούλες, ημερομηνίες κάτω από φράσεις όπως "Φοβερό!" - ακόμα και συνθήματα για ομάδες ποδοσφαίρου.

Ίσως να 'ναι παράλογος ο θυμός κι ο αποτροπιασμός μου. Σ' αυτά τα "επισκεπτήρια" (Ήμουν κι εγώ εδώ! Με την γκόμενα! Θαυμάστε με!) μπορεί κάποιος άλλος να έβλεπε την ανόητη επιμονή της ζωής που αναμετράται με την άπιαστη αθανασία. Αλλά για μένα, η πράξη αυτή δεν συνιστά απλώς και μόνο βεβήλωση: είναι η ασυναίσθητη, άμυαλη υπόσχεση, πως μας μέλλει να ζήσουμε κι άλλα, χειρότερα Άουσβιτς.»