Σε βλέπω να ψάχνεις μέσα στη νύχτα

Τι ψάχνεις; Κόσμος πάει κι έρχεται, Σάββατο βράδυ, όλοι έξω, αυτός με το κορίτσι του μαλώνουν και φιλιώνουν, εκείνη με τον άντρα της πάνε θέατρο, αυτοί με την παρέα τους, εφτά είναι και φωνάζουν δυο μέτρα μακριά σου, άλλος πεινάει και θέλει σουβλάκια, άλλος διψάει και ζητάει τα ποτά του, κανένας δεν καταλαβαίνει πόσο τυχερός είναι. Εσύ μόνον το καταλαβαίνεις.

Εσύ που δεν κρυώνεις, δεν πεινάς, δεν διψάς. Μόνος είσαι. Το σπίτι σου χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, το σπίτι σου σχεδόν λησμονημένο, τσουχτερό το εισιτήριο για το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, κάθε -ιστάν ένας αιώνας δρόμος, κι εσύ προτιμάς να τους στείλεις τα λεφτά παρά να τα ξοδεύεις στα εισιτήρια. «Πού είναι οι φίλοι σου;» «Σ’ έναν γάμο», μου λες. «Παντρεύεται ο ξάδερφός μου». Μου τον δείχνεις στην οθόνη. «Να ζήσετε!» φωνάζω σαν ηλίθια στον γαμπρό, που με κοιτάει σαν ηλίθιος κι αυτός μέσα απ’ το φωτεινό κουτάκι. «Άλλους φίλους εδώ δεν έχεις; Γιατί είσαι μόνος σου σαββατιάτικα;» «Έχω αυτό!» μου λέει θριαμβευτικά κουνώντας το κινητό μπροστά στα μούτρα μου, «κι έτσι τους έχω όλους!» 

Αγαπητέ Μάρτιν Κούπερ σ’ έχω καταραστεί πολλές φορές που εφηύρες το κινητό τηλέφωνο – ειδικά όταν με ψάχνουν να πληρώσω λογαριασμούς. Σε βρίζω από μέσα μου όταν βλέπω νήπια να κρέμονται απ’ αυτό σαν να ’ταν το βυζί της μάνας τους. Αλλά σήμερα, αυτό το φθινοπωρινό Σάββατο που μοιάζει καλοκαίρι, εγώ και ο Firash –που σημαίνει πανέξυπνος–, εγώ κι αυτός, που είμαστε μόνοι όταν όλοι στροβιλίζονται γύρω μας με την παρέα τους, σου στέλνουμε την ευγνωμοσύνη μας.