Ζιζέλ Πελικό: Πώς η δίκη και η δικαίωσή της δίχασε την ίδια της την οικογένεια

Η πολύκροτη υπόθεση της Ζιζέλ Πελικό –της γυναίκας που για μια δεκαετία ναρκωνόταν από τον σύζυγό της, Ντομινίκ και που από το σπίτι της πέρασαν στρατιές ανδρών για να βιάσουν μία γυναίκα χωρίς τις αισθήσεις της- δεν είναι απλώς μια δικαστική ιστορία. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας που ακόμη αναζητά τα κομμάτια της, σκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, σε συνεντεύξεις στα media και αποκαλυπτικές στιγμές της δίκης που ανατρίχιασε την παγκόσμια κοινή γνώμη.

Στο εκτενές ρεπορτάζ του The New Yorker που υπογράφει η Ρέιτσελ Άβιβ, η οικογένεια Πελικό παρουσιάζεται υπό διάλυση, ως συνέπεια των όσων τρομακτικών έζησε η 73χρονη Ζιζέλ, έχοντας μετά από όλη αυτή τη θηριωδία να αντιμετωπίσει τις σιωπές και όσα αγνόησε πριν διαλυθεί η ζωή της, τα παιδιά της και κυρίως την κόρη της, Καρολίν Νταριάν και τον τρόπο με τον οποίο, τελικά, η θηριωδία που συντόνισε εναντίον της ο πρώην σύζυγός της, αναδιαμόρφωσε βίαια, τις σχέσεις με τα πιο κοντινά της πρόσωπα.

Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται μια οικογένεια που, πριν ακόμη βρεθεί αντιμέτωπη με δικαστές και εισαγγελείς, κουβαλούσε ήδη τις δικές της εσωτερικές εντάσεις. Η δίκη λειτουργεί σαν καταλύτης: όσα μέχρι τότε μπορούσαν να παραμένουν ασαφή, μισοειπωμένα ή θαμμένα, αναγκάζονται να πάρουν θέση. Το The New Yorker περιγράφει πώς διαφορετικά μέλη της οικογένειας παίρνουν αντίθετες πλευρές, όχι μόνο ως προς το τι πιστεύουν ότι συνέβη, αλλά και ως προς το ποιος αξίζει την εμπιστοσύνη τους. Η Πελικό δεν αντιμετωπίζει μόνο την προσωπική της οδύνη, αλλά και την αμφιβολία με την οποία αντιμετωπίζεται τώρα από τα ίδια της τα σπλάχνα.

Όχι η δίκη 51 ανδρών, αλλά η δίκη μιας χώρας και της οικογένειας Πελικό

«Για ‘μένα αυτή η δίκη είναι η δίκη μιας ολόκληρης οικογένειας», εξομολογείται στο πλαίσιο του ρεπορτάζ ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειας, Νταβίντ Πελικό. Όμως, η κόρη της Ζιζέλ, Καρολίν μένει αλύγιστη στην άποψή της για τη μητέρα της και παρά το γεγονός ότι στάθηκε δίπλα της στις πιο δύσκολες στιγμές αυτής της πρωτοφανούς δίκης.

«Δεν λέει ακόμη να πιστέψει, δεν λέει ακόμη να καταλάβει τον πόνο και την οργή μου. Ότι και εγώ υπήρξα θύμα αυτής της συμπεριφοράς του (σ.σ: του Ντομινίκ). Ότι της είχα μιλήσει, την είχα προειδοποιήσει και απλώς αδιαφόρησε γιατί δεν με πίστευε», έχει γράψει στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της η Καρολίν Πεϊρονέτ, η οποία πριν από μερικά χρόνια χρησιμοποιούσε το «Νταριάν» ως ψευδώνυμο.

Η Ζιζέλ Πελικό συνοδεύομενη από τον μικρότερο γιο της, Φλοριάν Πελικό© EPA

Σχετικό Άρθρο

Κοινωνια Ταράνα Μπερκ: «Δεν υπάρχει τοξική αρρενωπότητα – τοξικές κοινωνίες υπάρχουν»

Χριστίνα Γαλανοπούλου 26.03.2026, 18:30

(Για τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία ανέμενε συμπεριφορά αγίας από την Πελικό, αλλά και το γιατί αυτή είναι μία τοξική αντίδραση του κοινωνικού ιστού –να αγιοποιεί, δηλαδή, τις επιζώσες σεξουαλικής βίας περιμένοντας ότι πρόκειται για αγγέλους και στερώντας τους το δικαίωμα σε κανονική ζωή- είχε πρόσφατα μιλήσει στη Χριστίνα Γαλανοπούλου, σύμβουλο διεύθυνσης της Athens Voice και δημοσιογράφο που συνομίλησε μαζί της στο πλαίσιο του φετινού WoW aTHENS fESTIVA, η Ταράνα Μπερκ, εμβληματική ιδρύτρια του #MeToo. Την εξαιρετική της εξήγηση για τον λόγο που αυτές οι δύο γυναίκες, μητέρα και κόρη, αμφότερες επιζώσες του ίδιου άντρα του Ντομινίκ Πελικό, δεν βρίσκονται πια σε επαφή, μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ).

Σε κάθε περίπτωση, αυτό το αφιέρωμα, πρακτικά το πρώτο, μήνες μετά το τέλος της ιστορικής δίκης που έστειλε τον Πελικό και άλλους 50 άντρες στη φυλακή με βαρύτατο κατηγορητήριο και ακόμα βαρύτερες ποινές, εξηγεί τον διχασμό της οικογένειας μετά την καταδίκη του άντρα που θεωρούσε για όλη της τη ζωή αγαπημένο σύζυγο, πατέρα και παππού.

Όταν όλα χάνονται, πώς να μείνει ενωμένη μια οικογένεια; Ίσως και να μη γίνεται

Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ, κάποια μέλη της οικογένειας Πελικό νιώθουν ότι το σπίτι τους, η ιδέα της οικογένειας ως ασφαλούς καταφυγίου, κατέρρευσε – και δεν έχουν άδικο, τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί;

Σχετικό Άρθρο

Κοσμος Ζιζέλ Πελικό: Ολόκληρη η συγκλονιστική κατάθεσή της

Χριστίνα Γαλανοπούλου 23.10.2024, 16:30

Άλλοι προσπαθούν να κρατήσουν μια στάση ουδετερότητας, μόνο και μόνο για να διαπιστώσουν ότι η ουδετερότητα σε τέτοιες υποθέσεις μοιάζει με προδοσία στα μάτια κάποιου. Το The New Yorker αποδίδει αυτό το κλίμα με λεπτές, αλλά έντονες, περιγραφές: βλέπουμε ανθρώπους να παλεύουν να συμφιλιώσουν την αγάπη με την αμφιβολία, την ανάγκη για αλήθεια με τον φόβο της διάλυσης.

Η ίδια η Ζιζέλ Πελικό παρουσιάζεται ως μια φιγούρα που βρίσκεται στο κέντρο ενός κυκλώνα που δεν μπορεί να ελέγξει, παρά το θάρρος και την αλησμόνητη ψυχραιμία της εντός της δικαστικής αίθουσας. Η δίκη της δεν είναι μόνο μια διαδικασία απόδοσης ευθυνών, αλλά και μια διαδικασία επαναπροσδιορισμού της ταυτότητάς της μέσα στην οικογένεια. Η μητέρα, η σύντροφος, η κόρη, μετατρέπεται σε κατηγορούμενη, και αυτός ο ρόλος επηρεάζει το πώς τη βλέπουν οι άλλοι, αλλά και το πώς βλέπει η ίδια τον εαυτό της. Το ρεπορτάζ δείχνει πώς η Πελικό βιώνει μια διπλή πίεση: από τη μία, να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στη δικαιοσύνη και στον άντρα που τη διέλυσε σε κάθε επίπεδο• από την άλλη, να αντέξει το βλέμμα των δικών της ανθρώπων, που άλλοτε είναι γεμάτο συμπόνια και άλλοτε γεμάτο αμφιβολία.

Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στις σχέσεις ανάμεσα στα παιδιά και στους γονείς. Η δίκη, όπως περιγράφεται, χωρίζει τα μέλη της οικογένειας σε «στρατόπεδα», με τα παιδιά να καλούνται, άμεσα ή έμμεσα, να τοποθετηθούν. Το The New Yorker αναδεικνύει πόσο επώδυνο είναι για ένα παιδί να πρέπει να αποφασίσει ποιον γονιό πιστεύει περισσότερο, ή ποια εκδοχή της πραγματικότητας μπορεί να αντέξει. Αυτή η διαδικασία δεν αφήνει κανέναν αλώβητο: ακόμα και όσοι προσπαθούν να κρατήσουν αποστάσεις, τελικά εμπλέκονται συναισθηματικά, γιατί η ίδια η ύπαρξη της δίκης αμφισβητεί τη βάση πάνω στην οποία είχαν χτιστεί οι οικογενειακοί δεσμοί.

Το ρεπορτάζ δεν παρουσιάζει την οικογένεια της Πελικό ως «καλή» ή «κακή», αλλά ως βαθιά ανθρώπινη, με αντιφάσεις, φόβους και ανάγκες. Η δίκη γίνεται ο καθρέφτης στον οποίο όλοι αναγκάζονται να κοιταχτούν. Κάποιοι βλέπουν σε αυτόν τον καθρέφτη μια ευκαιρία να πουν επιτέλους όσα αποσιωπούσαν. Άλλοι βλέπουν μόνο απειλή. Η ένταση ανάμεσα στην ανάγκη για δικαιοσύνη και στην ανάγκη για συνοχή είναι εμφανής σε κάθε σελίδα της αφήγησης.

Ένα από τα πιο ισχυρά στοιχεία του κειμένου είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τη δίκη ως ένα κλειστό, νομικό γεγονός, αλλά ως μια διαδικασία που συνεχίζει να παράγει συνέπειες πολύ μετά την έκδοση οποιασδήποτε απόφασης. Ακόμα κι όταν τα δικαστήρια έχουν πει την τελευταία τους λέξη, οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια παραμένουν σημαδεμένες. Το The New Yorker αφήνει να φανεί ότι, για πολλούς από τους εμπλεκόμενους, η πραγματική «ποινή» δεν είναι αυτή που επιβάλλει η Έδρα, αλλά η απώλεια της εμπιστοσύνης, η αίσθηση ότι το κοινό οικογενειακό παρελθόν έχει ραγίσει ανεπανόρθωτα.

Τελικά, η ιστορία της Γκιζέλ Πελικό, όπως την αφηγείται το The New Yorker, είναι μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε δίκη υπάρχει ένα δίκτυο σχέσεων που δοκιμάζεται μέχρι τα όριά του. Η δικαστική αίθουσα μπορεί να είναι ο τόπος όπου κρίνεται η ενοχή ή η αθωότητα, αλλά το πραγματικό δράμα εκτυλίσσεται συχνά μακριά από τα φώτα, μέσα σε σαλόνια, κουζίνες και υπνοδωμάτια, εκεί όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν αν μπορούν ακόμη να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλο. Και σε αυτή την ιστορία, η οικογένεια της Πελικό μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το οριακό σημείο.