Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει τη Sugahspank!

Aν κάτι πρέπει να έχει βαρεθεί η Γεωργία Καλαφάτη, aka Sugahspank!, είναι η σύγκριση με soul ντίβες, τα σχόλια για την εικόνα της και την κριτική στις απόψεις της, όπως μάλλον κάθε άνθρωπος που «αναγκάζεται» να εκτεθεί εξαιτίας του πάθους του για την τέχνη, εν προκειμένω τη μουσική. Αυτό ωστόσο δεν στέκεται αρκετό να σταματήσει την ερμηνεύτρια από το να λέει αυτό που πιστεύει, να αναθεωρεί, όπως όλοι μας, να δίνεται και κατόπιν να εξελίσσεται ατομικά και καλλιτεχνικά.

Η ορμητική Πειραιώτισσα έρχεται με το πιο μεστό άλμπουμ της καριέρας της, το Cash με τους Swing Shoes και λίγο πριν την επίσημη παρουσίασή του στο Ρομάντσο στις 19 Οκτωβρίου μιλάει για την διάθεση της να πειραματιστεί με τον ελληνικό στίχο που η γενιά της είχε αποκηρύξει και τώρα αναζητά ξανά, τα παραδοσιακά κομμάτια που τη συγκινούν και το κατά πόσο μετανιώνει για παλαιότερες δηλώσεις της σε συνεντεύξεις.

Γεωργία, σε τι διάθεση σε βρίσκουμε αυτές τις μέρες;
Είμαι σε καλή περίοδο τον τελευταίο χρόνο, θα έλεγα ότι βρίσκομαι σε mode ευγνωμοσύνης και προσπαθώ να χαρώ τις ήρεμες μέρες που περνάω τελευταία.

Κατάφερες να ξεκουραστείς στις διακοπές σου;
Ναι! Έφυγα σχεδόν ένα μήνα. Συνήθως τα καλοκαίρια τρέχουμε από πόλη σε πόλη συνεχώς, αλλά φέτος είχα λιγότερα και καλά live και χρόνο να αράξω τον Αύγουστο και να κάνω κανονικές, χαλαρές διακοπές. Ήταν πολύ γλυκό καλοκαίρι.

Ποιο άλμπουμ άκουσες περισσότερο αυτό το καλοκαίρι;
Δεν πήρα μουσική μαζί στις διακοπές, η παρέα όμως μου έκανε εντατικά μαθήματα παλιού λαϊκού και όταν γύρισα έλιωσα το καινούριο Tyler The Creator.

Πώς πέρασες στην περιοδεία του Leonard Cohen Tribute;
Σε έχει αλλάξει καθόλου αυτή η εμπειρία και πώς είναι η συνύπαρξη στη σκηνή με Nalyssa Green, Lou Is και τους εξαιρετικούς μουσικούς που σας συνοδεύουν; Η κοριτσοπαρέα έχει δέσει για τα καλά, αλληλοσυμπληρωνόμαστε τόσο μουσικά όσο και σαν άνθρωποι. Η κάθε μία έχει τα δυνατά της σημεία και τις ελλείψεις της, οπότε η συνεργασία μας ταπεινώνει και μας εξελίσσει ταυτόχρονα. Βοηθάει σε αυτό και η μουσική του Cohen. Όλοι οι μουσικοί είναι πάνω απ’ όλα καλά παιδιά, ο κόσμος φεύγει χαρούμενος για το σπίτι του κάθε φορά, οπότε συνήθως γυρίζω κι εγώ σπίτι μετά από κάθε live πολύ ικανοποιημένη.

Τι θα ακούσουμε στο live στο Ρομάντσο;
Το καινούριο άλμπουμ με τους The Swing Shoes ονόματι “Cash”, και μερικά κομμάτια ακόμη, διασκευές και μη. Μαζί μας θα παίξουν διάφοροι φίλοι που συμμετέχουν στο άλμπουμ, στα φωνητικά θα βρίσκονται οι Θάλεια Παλιβίδα και Ζωή Μουράτογλου. Θα ανοίξει τη συναυλία ο εξαιρετικός μπλούζμαν Blue John.

Αν έπρεπε να περιγράψεις το CASH με 3 λέξεις μόνο, ποιες θα ήταν αυτές;
Δεν μπορώ. Νομίζω ότι η φιλία μεταξύ της μπάντας και οι άπειρες ώρες δουλειάς και πόρωσης που έχουμε ρίξει εδώ και έντεκα χρόνια απλώς δεν ταγκάρονται.

Ασχολείσαι ακόμη με τα εικαστικά;
Ναι, ασχολούμαι πάντα. Πρόσφατα μάλιστα είχα την τιμή να δουλέψω σε μια περφόρμανς με μια γυναίκα που θαυμάζω απίστευτα, τη Λήδα Παπακωνσταντίνου, συγκινήθηκα απίστευτα που με επέλεξε.

Τα ξεχωρίζεις από τη μουσική ή το ένα τρέφει το άλλο για σένα;
Γενικά μες τη μέρα να σου πω την αλήθεια δεν νιώθω να βαριέμαι ποτέ. Αν δεν δω τους φίλους μου θα κάτσω να φτιάξω κάτι. Μπορεί να είναι φαγητό ή πίνακας ή τραγούδι ή βίντεο. Έτσι μου αρέσει απλώς να περνάω την ώρα μου.

Διάβασα σε άλλες συνεντεύξεις σου ότι ετοιμάζεσαι να πειραματιστείς κι εσύ με τον ελληνικό στίχο. Είναι γεγονός ότι υπάρχει μία στροφή στα ελληνικά από τους καλλιτέχνες της εναλλακτικής σκηνής, έχουμε τη δυναμική επιστροφή του ελληνόφωνου hip - hop. Γιατί πιστεύεις ότι ελληνικός στίχος μας συγκινεί ξανά;
Η εναλλακτική σκηνή της γενιάς μου τριαντάρισε, μη σου πω σαραντάρισε. Είναι η ιδανική ηλικία να αποδεχτεί κάνεις τον εαυτό του και κατ επέκταση τη χώρα του, την πραγματικότητα γύρω του. Οι εναλλακτικοί σνομπάραμε πχ.  το ανατολίτικο στοιχείο της Ελλάδας, την κακή αισθητική στην οποία μεγαλώσαμε στα 80’s, το Ντενίση, Κουλουμπής, κλάψα, λαμέ, καυσαέριο κλπ. Φτιάξαμε ένα φαντασιακό εξωτικό, κουλ μικρόκοσμο. Κάτι που δεν πατάει στην πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να επιβιώσει και η αλήθεια είναι ότι ζούμε στην Ελλάδα, οπότε η φαντασία και η πραγματικότητα μας πρέπει αργά ή γρήγορα να τα βρουν κάπου στη μέση. Προσωπικά τελευταία έχω αρχίσει να δέχομαι τη χώρα μου, τη ζωή μου, τον εαυτό μου τον ίδιο με τα καλά και τα κακά τους, αυτό με χαλάρωσε και άρχισα να γράφω και στα ελληνικά. Όσο για τη νεότερη γενιά που πήγε κατευθείαν στο ελληνόφωνο, ε, αυτή απλώς δεν έχει τα κόμπλεξ της γενιάς μας.

Σε τρομάζει κάτι στον ελληνικό στίχο; Δεν φοβάσαι για παράδειγμα ότι τα μουσικά είδη που υπηρετείς θα ακούγονται περίεργα στα ελληνικά;
Δεν μου βγαίνει καθόλου να γράψω πχ. ελληνικά μπλουζ ή ελληνική σόουλ, φανκ, μου φαίνεται πάρα πολύ κιτς ο συνδυασμός. Και με το Μιχάλη Σιγανίδη που τραγουδάω τελευταία, είτε μου δίνει μελοποιημένους ποιητές, είτε κάνω improv λαρυγγισμούς. Αυτά που ετοιμάζω πατάνε σε ελληνικές γραμμές μεν, απλώς με εντελώς σύγχρονη και πειραματική προσέγγιση. Αυτό που με τρομάζει στα ελληνικά είναι ότι είναι σαν να μαθαίνω να τραγουδάω από την αρχή, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τα αγγλικά, δεν έχω βρει ακόμη την ελληνική φωνή μου. Γι αυτό με εξιτάρει και τόσο η πρόκληση.

Εκτός από την στροφή στη μητρική μας γλώσσα, εντοπίζεται και μία επιστροφή στην παραδοσιακή μουσική από τους νέους καλλιτέχνες. Μια απενοχοποίηση των ανατολίτικων ρυθμών, όπως ανέφερες και η ίδια, ή του κλαρίνου για παράδειγμα. Υπάρχει κάποιο παλιό λαϊκό ή παραδοσιακό κομμάτι που να σε συγκινεί;
Πολλά, λοιπόν για κάποιο λόγο από παιδί με το που άκουγα κάποια συγκεκριμένα τραγούδια, το «Στο πα και στο ξαναλέω», το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» και  «Το γελεκάκι που φορείς», με πιάνανε τα κλάματα με λυγμούς, μωρό μιλάμε, αλλά με στεναχωρούσαν πολύ οι στίχοι γιατί τους έκανα εικόνα. Πριν κάποια χρόνια είχαμε διασκευάσει την «Άτακτη» του Βαμβακάρη και το «Γιατί δεν μας το λες» του Κατσαρού, θα θελα πολύ να πω και την «Κακούργα Έλλη», την ετοιμάζω.

Θα πειραματιζόσουν ποτέ εσύ με τέτοιους ήχους;
Άνετα. Με το Σιγανίδη και την Απεριόριστη Γαρίδα του πχ. περνάμε πολλά τέτοια στοιχεία, υπάρχει στο σχήμα και ο Χάρης Λαμπράκης, παιχταράς στο νέι και μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η ισορροπία ανατολίτικου και δυτικού πειραματισμού.

Μένεις ακόμη στον Πειραιά;
Μένω ακόμη Πειραιά, αν και πολλά βραδιά τελευταία χαζεύω τις αγγελίες για σπίτια στο κέντρο, έχω φτιάξει μια πολύ ωραία καθημερινότητα στη γειτονιά μου αλλά με έχει φάει το καθημερινό πάνω κάτω στην Αθήνα, τρώω άπειρες ώρες μέσα στο αμάξι, είναι το μόνο πράγμα στη ζωή μου που βαριέμαι.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος για να απομονώνεσαι εκεί;
Ζω μόνη σε ένα μικρό σπίτι οπότε εκεί απομονώνομαι μια χαρά, ανάμεσα σε γραφείο, καβαλέτο και κρεβάτι.

Υπάρχει κάτι που να σου αρέσει πολύ στο κέντρο της Αθήνας;
Το ότι είναι κέντρο και πας παντού με τα πόδια, βλέπεις εκθέσεις, live, γνωστούς, ε, είναι ωραία. Μερικοί άνθρωποι που αγαπώ πολύ είναι στο κέντρο, αυτό είναι το βασικότερο.

Και κάτι που να συμβαίνει στην πόλη και να σε στεναχωρεί πολύ;
Η airbnbοποίηση και οι διμοιρίες των μπάτσων σε κάθε στενό στα Εξάρχεια μου προκαλούν εμετό.

Έχεις μετανιώσει ποτέ για κάτι που έχεις πει σε συνέντευξή σου;
Έχω πει άπειρες βλακείες, όπως όλοι. Στη δημόσια σφαίρα αυτό που σου ζητείται κυρίως είναι να εκτίθεσαι, είτε απαντώντας σε προσωπικές ερωτήσεις, πράγμα που συνήθως αποφεύγω, είτε εκφέροντας  απόψεις εκτός του τομέα στον οποίο ειδικεύεσαι. Οπότε είναι δεδομένο ότι θα πεις και βλακείες που και που, ότι πράγματα θα παρερμηνευθούν, θα τυπωθούν ανακρίβειες κλπ. Στην αρχή της κρίσης πχ. με ρωτούσαν συνεχώς σχετικά με τα πολιτικά και τότε νόμιζα ότι τα πιστεύω μου ήταν σωστά και απαντούσα. Τώρα, βλέποντας πως εξελίχθηκαν τα πράγματα αναθεώρησα πολλά από αυτά που έλεγα, όπως αναθεώρησε πιστεύω η μισή Ελλάδα. Δεν καταλαβαίνω γενικά τους ανθρώπους που λένε «δεν μετανιώνω για τίποτα», μου φαίνεται μεγάλη μπαρούφα. Μετανιώνω για διάφορα κι ελπίζω κάθε φορά αυτή η παραδοχή να με κάνει λιγότερο μαλάκα άνθρωπο.