Πολλά από τα παλιότερα έργα του αλλά και νέα που ονομάζει Deep Focus, στην πιο εκτεταμένη έκθεση έργων τέχνης του φιλοξενείται στο Patricia & Phillip Frost Art Museum. Ένα εισιτήριο για τη Φλόριντα τώρα!
Μπομπ Ντίλαν: Η έκθεση Retrospectrum στη Φλόριντα στο Patricia & Phillip Frost Art Museum. Το έργο στο εξώφυλλο της ATHENS VOICE.
Στο εξώφυλλο αυτού του τεύχους το έργο είναι φτιαγμένο από τον Μπομπ Ντίλαν. Ο πίνακας αποτελεί μέρος της ενότητας έργων που παρουσιάζονται στην έκθεση με τον τίτλο Retrospectrum στη Φλόριντα. Ευκαιρία για ένα ρεπεράζ.
Bob Dylan: Novelist
Η πιο εκτεταμένη και σε βάθος έκθεση έργων τέχνης του Ντίλαν που έχουν δει ποτέ οι ΗΠΑ έκανε το ντεμπούτο της στο Patricia & Phillip Frost Art Museum, στο Διεθνές Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, στις 30 Νοεμβρίου 2021, στο πλαίσιο της έναρξης της Εβδομάδας Τέχνης του Μαϊάμι. Ρετροσπεκτίβα όνομα και πράγμα!
Πολλές από τις παλιές δουλειές του, αλλά και μια ολοκαίνουργια σειρά πινάκων που την ονομάζει Deep Focus, σκοράρουν έναν εντυπωσιακό αριθμό 200 έργων σε σχέδια, σιδερένια γλυπτά και ατόφια καθαρόαιμη ζωγραφική. Καλύπτουν έξι παραγωγικές δεκαετίες καλλιτεχνικής πρακτικής και ενασχόλησης του Ντίλαν με τις εικαστικές τέχνες.
Bob Dylan: Night Time St. Louis
Εκτός όμως από τα απτά έργα, η ανάπτυξη και η ποικιλομορφία της οπτικής πρακτικής του Ντίλαν προβάλλεται και μέσα από διαδραστικές οθόνες, που σχεδιάστηκαν έτσι ώστε να αφηγούνται διεξοδικά και πλήρως την καλλιτεχνική του εξέλιξη, καθώς μέσα τους είναι ενσωματωμένη και όλη η μουσική αλλά και λογοτεχνική πορεία του. Κεράστε με ένα εισιτήριο για τη Φλόριντα τώρα!
Bob Dylan: Sunset, Monument Valley
Bob Dylan: Abandoned Motel, Eureka
Το Deep Focus θα μπορούσες να το αποκαλέσεις και κονσέπτσουαλ: Τα 40 έργα του είναι σκηνές από ταινίες, που ο Ντίλαν τις μετέτρεψε σε πίνακες ζωγραφικής, κι εδώ είναι που ξεκινά μια μικρή αναδρομή στον Μπομπ, το αγόρι που στα 19 του καβάλησε το γρήγορο τρένο της φυγής και βρέθηκε να τραγουδά στο νεοϋορκέζικο Βίλατζ, με τα the rest να γίνονται ιστορίες, τραγούδια, συναυλίες, παγκόσμιες περιοδείες και αντισυμβατική συμπεριφορά, που ατσάλωσαν τον μύθο του.
Bob Dylan: New York Subways
Αυτά ναι, όλα είναι γνωστά τοις πάσι, μα εκείνο που πιθανόν να μην το γνωρίζουν ως και οι πιο φανατικοί Ντιλανιστές, ή ας το πω και το πιο υποτιμημένο, σε δεύτερο πλάνο, χάρισμά του είναι το εικαστικό τάλαντο του Μεγάλου Μπομπ. Ποτέ ο κύριος δεν σταμάτησε να ζωγραφίζει, και όσο κι αν ακουστεί υπερφίαλο, θα το πω: είναι καταφανώς ισάξια με το μουσικοποιητικό του τάλαντο αυτές οι ζωγραφικές.
Πακέτα τσιγάρων και πινακίδες μοτέλ, καφετιέρες σε δωμάτια ξενοδοχείων και γραφομηχανές κατάκοιτες στο πάτωμα του σπιτιού του Γκίνσμπεργκ, αμερικανικά ντάινερς (ωδή στον Χόπερ;), βενζινάδικα στην άκρη του δρόμου (λες και στον μυαλό του είχε τον μεγάλο εξίσου Εντ Ρούσκα) αποτελούν μεταπλασμένη πρώτη ύλη που αποπλανεί.
Bob Dylan: Blue Swallow
Κάποιες από αυτές τις εικόνες που φωτογράφιζε ή κινηματογραφούσε ο ίδιος κατά τη διάρκεια των περιοδειών του εντός και εκτός Αμερικής, χρόνια μετά έγιναν πίνακες. Άλλες, πάλι, τις «χτύπησε» ζωντανά, στον δρόμο, προκειμένου να ριλαξάρει και να αποφορτίζεται από την πίεση των περιοδειών ή του στούντιο. Όμως το θέμα είναι (και) αυτό: Στο Retrospective ο προσκυνητής πανεύκολα θα νιώσει πως αρκετές από αυτές θα μπορούσαν να αποτελέσουν ως και εξώφυλλα σε νέες ανατυπώσεις του κερουακικού One the Road ή σε αφίσες νεογουέστερν σαν αυτό που γύρισε πρόσφατα η Τζέιν Κάμπιον.
Bob Dylan: Burger Joint, 12th Street
Χωρίς χρονικό ειρμό, αλλά και χωρίς συγκεκριμένο τοπικό προσδιορισμό, ο Ντίλαν στήνει κάδρα σκηνοθετώντας μια σάγκα που ξεκινά από τα τοπία της βαθιάς Αμερικής και καταλήγει στις μητροπόλεις της, κροσάροντας ανάμεσα σε ανθρώπους, μηχανές, μύθους, ιστορίες, φυλές και τάξεις που διατρέχουν όλες τις Πολιτείες, χωρίς να επεξηγεί ούτε το πού ούτε το πότε. Θυμάμαι κάτι από το Chronicles, τη βιογραφία του: «Ήταν πάντα ένας τρόπος με τη ζωγραφική να κοντρολάρω και να βάζω τάξη στο χάος».
Από την Παναγία που θήλαζε τον Χριστό μέχρι τη σύγχρονη τέχνη, η ιστορία του αποκαλύπτει πολλά περισσότερα για την κοινωνία παρά για το ίδιο το γυναικείο σώμα
Μαρίνα Καρέλλα, Αλεξάνδρα Αθανασιάδη, Νικομάχη Καρακοστάνογλου και Δέσποινα Φλέσσα δημιουργούν έναν διάλογο γύρω από τις έννοιες της συνέχειας, της μεταμόρφωσης και της εξέλιξης
Η επιμελήτρια της 9ης Μπιενάλε συζητά με τους Y2K architects και το Studio Precarity για την αρχιτεκτονική, την οπτική ταυτότητα, τις δυσκολίες και την κληρονομιά της διοργάνωσης
17°
