Με όχημά του την τέχνη της καλλιγραφίας ο Χαλίντ Τζαμούλ δημιουργεί ξεχωριστούς πίνακες με επίκεντρο αραβικές λέξεις, φράσεις ή ονόματα.
Μετατρέπει σπουδαίες έννοιες, όπως η ειρήνη, η ζωή και η ελπίδα σε έργα τέχνης. Με όχημά του την τέχνη της καλλιγραφίας ο Χαλίντ Τζαμούλ δημιουργεί ξεχωριστούς πίνακες με επίκεντρο αραβικές λέξεις, φράσεις ή ονόματα.
Ο Χαλίντ κατάγεται από τη Συρία και ακολουθώντας τα προσφυγικά μονοπάτια έφτασε πριν από ενάμιση χρόνο στην Ελλάδα. Σήμερα ζει στην Αθήνα. Στόχος του ταξιδιού του, η φυγή από τον πόλεμο και η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. «Έπρεπε να καταταγώ στο στρατό και αρνήθηκα. Προσπάθησα να κρυφτώ, τα κατάφερα για τρία με τέσσερα χρόνια αλλά δεν μπορούσα περισσότερο», θυμάται μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Στο ταξίδι τον συντρόφευε η σύζυγός του. Το όνειρό τους ήταν να φτάσουν στην Ευρώπη, «σε ένα μέρος με σταθερότητα και ειρήνη, χωρίς πόλεμο, όπου θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε τη ζωή μας από το μηδέν», μας λέει. Εκείνη βρέθηκε τελικά στην Ολλανδία. Ο Χαλίντ «εγκλωβίστηκε» στην Ελλάδα.
Στην πατρίδα του ο Χαλίντ είχε μαγαζί, όπου πουλούσε και επισκεύαζε κινητά, αν και «διψούσε» να ακολουθήσει τα χνάρια του μουσικού και καλλιγράφου πατέρα του. «Άρχισα δειλά-δειλά να σχεδιάζω, στην αρχή επάνω σε βιβλία. Οι συνθήκες στη Συρία, όμως, δεν ήταν κατάλληλες γιατί κανένας δεν σε υποστηρίζει να ασχοληθείς με την τέχνη», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Τα πρώτα του σχέδια ήταν εμπνευσμένα από τα καρτούν, «ήθελα να σχεδιάζω ανθρώπους με έναν διαφορετικό τρόπο».
Όταν ήρθε στην Ελλάδα αποφάσισε να πειραματιστεί με την τέχνη. Όπως τονίζει, «εδώ άρχισα να ασχολούμαι περισσότερο με την τέχνη. Οι άνθρωποι εδώ καταλαβαίνουν τι κάνω και με υποστηρίζουν».
Ο πρώτος του πειραματισμός ήταν το πάντρεμα δύο μορφών τέχνης: της καλλιγραφίας, που είχε διδαχθεί από τον πατέρα του, με το σχέδιο, «γιατί η καλλιγραφία δεν έχει ζωή από μόνη της». Στη συνέχεια αποφάσισε να εξερευνήσει τα όρια της καλλιγραφίας, η οποία, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, «έχει συγκεκριμένους κανόνες, τους οποίους πρέπει να ακολουθήσεις, έναν ειδικό τρόπο με τον οποίο είσαι υποχρεωμένος να σχεδιάσεις τα γράμματα». Και συμπληρώνει: «Εγώ στα έργα μου συνδυάζω διαφορετικούς κανόνες ή φτιάχνω τους δικούς μου κανόνες». Ο τρίτος του πειραματισμός ήταν το χρώμα. Από τα ασπρόμαυρα έργα που δημιουργούσε στη Συρία, σήμερα θέλει οι πίνακές του να έχουν χρώμα, με το μπλε και το κόκκινο να κυριαρχούν.
Με τη βοήθεια της καλλιγραφίας και του σχεδίου ο Χαλίντ μετατρέπει σε έργο τέχνης λέξεις που τον αγγίζουν: ελπίδα, ειρήνη, σπίτι. Ο πρώτος πίνακας, τον οποίο δημιούργησε στην Ελλάδα ήταν εμπνευσμένος από την λέξη «ζωή» στα αραβικά. «Εμπνέομαι από όσα έχω ζήσει εγώ ή οι φίλοι μου, τις ιστορίες τους, τις ιστορίες των προσφύγων», λέει χαρακτηριστικά στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Επίσης, φιλοτεχνεί ονόματα όταν το ζητούν οι πελάτες του.
Το όνειρο του Χαλίντ είναι να συνεχίσει να δουλεύει πάνω στην τέχνη, «να συνεχίσω να εκφράζομαι μέσω αυτής». Επίσης, θέλει να ξαναφτιάξει τη ζωή του με τη σύζυγό του στην Ολλανδία. Η αίτηση που έκανε για οικογενειακή επανένωση απορρίφθηκε και η μόνη του ελπίδα είναι να επανεξεταστεί. «Δεν έχω άλλη επιλογή», καταλήγει.
Τι γίνεται όταν μια instagrammable trad wife καλείται να ζήσει με κάθε λεπτομέρεια τον ρόλο της παραδοσιακής συζύγου που υποδύεται μπροστά στις κάμερες του Insta;
Ο Grégory “Zigo” Mavridorakis μιλά στο Street Mode για το “Atlas”, την ανεξαρτησία των Dub Inc, το πολιτικό reggae, τον Lars Ulrich, την Ελλάδα και σχεδόν τρεις δεκαετίες ζωής μέσα στην ίδια μπάντα.
«Στα δεκατέσσερα χρόνια διαδρομής του, το Φεστιβάλ εξελίχθηκε σε έναν θεσμό που ξεπερνά τα όρια μιας σειράς συναυλιών» ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Γιώργος Μαθιουλάκης
Με αφορμή τον απολογισμό της «Λυσιστράτης», ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ εξηγεί πώς η Θεσσαλονίκη σπάει τα σύνορα και ο πολιτισμός γίνεται το πιο ισχυρό διαβατήριο
17°
