Συνέντευξη του Δημήτρη Φωτιάδη για την πρώτη του ποιητική συλλογή, Φωνές από τη σκοτεινή άβυσσο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ιωλκός
Μια καταραμένη ποιητική συλλογή, γεμάτη θεούς που δεν πέθαναν ποτέ και μύθους που επιστρέφουν για να μας στοιχειώσουν είναι το πρώτο βιβλίο του βραβευμένου σεναριογράφου Δημήτρη Φωτιάδη, ο οποίος προειδοποιεί: όσοι το διαβάσουν δεν θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι μετά.
— Πρόσφατα κυκλοφόρησε το «Φωνές από τη Σκοτεινή Άβυσσο», η πρώτη σου ποιητική συλλογή. Πες μας δυο λόγια για σένα. Το όνομά μου είναι Δημήτρης Φωτιάδης (ή απλά Φωτιάδης, πιο ωραίο ακούγεται σκέτο). 30 χρονών, σεναριογράφος, σκηνοθέτης και συγγραφέας. Ζω στη Θεσσαλονίκη, αλλά κουβαλάω ακόμα την Αθήνα μέσα μου – σαν κελί που με έκλεισε και με ωρίμασε, σαν μια προσωπική Ιθάκη όπου πάντα θα επιστρέφω.
— Πώς θα περιέγραφες το βιβλίο σου; Είναι μια καταραμένη ποιητική συλλογή, γεμάτη θεούς που δεν πέθαναν ποτέ, μύθους που επιστρέφουν για να μας στοιχειώσουν, και εσωτερικές αβύσσους που κανείς δεν βγαίνει ίδιος αν τις κοιτάξει κατάματα. Βλάσφημο και τολμηρό, γιατί, αν κοιτάξεις την κοινωνία μας, βλέπεις ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας ένα «αντί», κι αυτό το αντί είναι που κουβαλάμε, αρνούμενοι την υποκρισία που μας πλασάρουν. Αυτό το βιβλίο είναι για τολμηρούς· όσοι το διαβάσουν μέχρι τέλους δεν θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι μετά.
— Έχεις πει ότι σε κάποιους το χρωστάς. Ναι, το χρωστάω στους σκοτεινούς ποιητές που με σημάδεψαν: τον Μπωντλαίρ, τον Έντγκαρ Άλαν Πόε και την Έμιλι Ντίκινσον. Από αυτούς άντλησα την έμπνευση για να σκάψω στα βάθη της ψυχής, να κοιτάξω το κακό κατάματα και να το μετατρέψω σε ποίηση. Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς, ποιοι δεν επηρεάστηκαν διαβάζοντας αυτούς; Ας σηκώσουν το χέρι.
— Ασχολείσαι όμως και με άλλα πράγματα, είσαι και σεναριογράφος. Η πορεία μου ξεκίνησε το 2024, όταν η Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας μού έδωσε την 4η θέση με το σενάριό μου «Empty Rooms», ένα έργο που σκάβει σε υπαρξιακά και ταυτοτικά ερωτήματα. Φέτος, το σενάριό μου «Περσεφόνη» βραβεύτηκε με την 1η θέση στο Cannes World Film Festival, συμμετείχε επίσημα στο Rome Prisma Film Awards και πήρε τη 2η θέση στο Greece International FilmFestival. Και συνεχίζουμε.
— Από πού αντλείς την έμπνευσή σου; Οι ιδέες μου έρχονται συχνά απροειδοποίητα. Εκεί που περπατάω, σε στιγμές αδιάφορες, εμφανίζεται μια σπίθα και βρίσκω τρόπο να τη σώσω για να την εξελίξω. Από μια φράση, μια εικόνα ή ένα συναίσθημα γεννιέται μια ιστορία. Γράφω με αυτά που νιώθω και, πολλές φορές, τα έργα μου δεν προσφέρουν απαντήσεις αλλά ερωτήματα. Και αυτό είναι το ζητούμενο· η ζωή δεν είναι ποτέ ξεκάθαρη. Φωτιάδης και Λιντς πάνε μαζί.
— Τι είναι αυτό που αγαπάς στη ζωή; Την αυθεντικότητα. Να είσαι ο εαυτός σου, να εξελίσσεσαι, να γνωρίζεις νέες κουλτούρες και να ταξιδεύεις. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, μένεις εσύ με τον εαυτό σου – κι αυτό είναι το πιο σημαντικό ταξίδι απ’ όλα.
«Στον δρόμο μάς φωνάζουν αλλιώς»: Μια ιστορία για το πώς είναι να ζεις ως δύο διαφορετικοί άνθρωποι, μέσα και έξω από το σπίτι, και για όσα κληροδοτεί αυτή η αυτολογοκρισία στα παιδιά
17°
