Νίκος Ζωιόπουλος: Τα παγωτά φτιάχτηκαν για την κόλαση

Το βιβλιαράκι είναι αυτό που λέμε «συμμαζεμένο», δηλαδή μικρό, με επίσης μικρά διηγήματα. Μου το χάρισε ο συγγραφέας του, Νίκος Ζωιόπουλος, που τον γνώρισα πριν μερικά χρόνια στη Νίσυρο, στο Mediterranean FilmInstitute, και μου είχε συστηθεί ως φωτογράφος. Κατά καιρούς βλέπω φωτογραφίες του, ωραίος είναι, αλλά δεν περίμενα να γράψει βιβλίο, τουλάχιστον όχι χωρίς (πολλές) φωτογραφίες.

«Τα παγωτά φτιάχτηκαν για την κόλαση», λοιπόν, αυτό το βιβλίο με τα απλά, χαλαρά κείμενα (στα οποία όμως δεν περισσεύει ούτε γράμμα), η συλλογή διηγημάτων με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα… περνάει αναίμακτα όλους τους σκοπέλους των κειμένων με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα: δεν παίρνει τον εαυτό του ο συγγραφέας καθόλου στα σοβαρά, αυτοσαρκάζεται, είναι ειλικρινής ακόμα κι εκεί που τρομάζει ή σε τρομάζει, είναι απλός, περιγραφικός όσο χρειάζεται, με μια ικανότητα να φτάνει στην ουσία του πράγματος. Η ουσία σε πρώτο επίπεδο μοιάζει να είναι η Ελλάδα μετά τον Πόλεμο χωρίς νοσταλγία, τα μακρινά και πάμφτωχα χωριά της Ηπείρου, η Αθήνα ταλαιπωρημένη φριχτά μετά την Κατοχή, η πορεία ενός παιδιού από την επαρχία στην πρωτεύουσα μέσα από δρόμους δύσκολους… αλλά η πραγματική ουσία είναι η ζωή, ειδωμένη μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που κοιτάζει τον κόσμο με θαυμασμό. Η αίσθηση αυτή, του παιδικού θαυμασμού, αρχίζει από το πρώτο διήγημα και κρατάει μέχρι το τελευταίο, το παιδί παραμένει εντυπωσιασμένο, ενθουσιώδες και παιχνιδιάρικο ακόμα κι όταν τρώει βρομόξυλο για τον ενθουσιασμό του. Επιπλέον, το παιδί γράφει με ένα κρατημένο χαμόγελο που παρασέρνει και τον αναγνώστη, ακόμα και στις δύσκολες ώρες (του γράφοντος, και του αναγνώστη).

Ένα ειλικρινές, αυθόρμητο, στρέιτ, διασκεδαστικό και ταυτόχρονα συγκινητικό βιβλίο που σε αποζημιώνει για το μικρό του μέγεθος επειδή σε αφήνει χαμογελαστό για πολλές ώρες μετά. Το δανείζεις σε φίλους, ελπίζοντας ότι θα χαμογελάσουν και αυτοί…