«Στα χνάρια της Αιθερίας»: Στα μέρη που έζησε, δίδαξε και σταυρώθηκε ο Ιησούς

Πριν μερικά χρόνια ταξίδεψα στο Ισραήλ παρέα με έναν καλό φίλο. Περάσαμε το πρώτο βράδυ στο Τελ Αβίβ και την επόμενη μέρα πήραμε το πρωινό λεωφορείο για τα Ιεροσόλυμα. Καταλύσαμε ως φιλοξενούμενοι σε ένα ελληνορθόδοξο μοναστήρι, πράγμα που είχε κανονίσει μια καλόγρια από την Κρήτη. Αφήσαμε τις αποσκευές μας στο λιτό δωμάτιο και βγήκαμε στην πόλη. Κατευθυνθήκαμε αμέσως στον ναό του Πανάγιου Τάφου. Η πρώτη εντύπωση είναι χαοτική καθώς στην υπερμεγέθη εκκλησία συμβιώνουν κάθε λογής δόγματα –από Αρμένιους έως Κόπτες, κι από καθολικούς έως ορθοδόξους– που το καθένα διαγκωνίζεται για λίγο ζωτικό χώρο. Μπήκαμε στο κουβούκλιο του Τάφου και ανεβήκαμε στον λόφο της Σταυρώσεως εντός του ναού. Συγκίνηση ελαχίστη.

Όταν αργότερα πήραμε ένα ταξί για την Ιεριχώ και τη Νεκρά Θάλασσα, κι όταν την άλλη μέρα φτάσαμε στη Βηθλεέμ κι είδαμε στην κρύπτη τα οστά των παιδιών που σκότωσε ο Ηρώδης στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να αφανίσει τον Χριστό, ο τόπος απέκτησε τη δική του μαγεία. Όλα εκείνα που μαθαίναμε από μικροί στο σχολείο, αργότερα τα αναγνώσματα των Ευαγγελίων και οι λειτουργίες της Μεγάλης Εβδομάδας έγιναν αίφνης απτές εικόνες μιας άλλης εποχής. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια να εξαφανίσεις από τα μάτια σου τις σκηνές ενός επελαύνοντος θρησκευτικού τουρισμού καθώς έχεις ήδη μπει σε μια μηχανή του χρόνου που σε εξακοντίζει δυο χιλιάδες χρόνια πίσω. Δυστυχώς, δεν φτάσαμε στην Καπερναούμ, ούτε στη Ναζαρέτ, μήτε σε πλοιάριο μπήκαμε να διαπλεύσουμε όπως Εκείνος τη λίμνη της Γαλιλαίας.

Είχα, ωστόσο, την τύχη να πέσει πρόσφατα στα χέρια μου και να διαβάσω το οδοιπορικό ενός Καναδού πρωτοπρεσβύτερου (εξού το π. στον τίτλο) Lawrence Farley στη γη του Ισραήλ. Ο σύγχρονός μας ιερέας έχοντας μαζί του ένα άλλο οδοιπορικό, εκείνο μιας μοναχής του τέταρτου αιώνα μ.Χ., της Αιθερίας, επισκέπτεται –βαδίζοντας στα χνάρια της– τους Αγίους Τόπους.

Με βρετανικό χιούμορ, ελληνορθόδοξη πίστη, πνεύμα αναδιφητή και γλώσσα στέρεη μάς παίρνει μαζί του στα μέρη που έζησε, δίδαξε, θαυματούργησε και σταυρώθηκε ο Ιησούς. Περπατάμε παρέα στη Via Dolorosa, περιδιαβάζουμε το όρος των Ελαιών και τον Κήπο της Γεσθημανής, ατενίζουμε το Τείχος των Δακρύων και το τέμενος Αλ-Ακσά, κατεβαίνουμε τα σκαλιά που οδηγούν στον τάφο του Λαζάρου, βρέχουμε τα πόδια μας στον Ιορδάνη ποταμό, δειπνούμε στο σπίτι του Μάρκου όπου υποτίθεται ότι έλαβε χώρα ο Μυστικός Δείπνος, κοιτάμε από ψηλά το βάραθρο όπου κατακρημνίσθηκαν τα δαιμόνια που κατέλαβαν τους χοίρους, σκεφτόμαστε τον γάμο στην Κανά –αλλά και τον δικό μας– όπου πολλαπλασίασε τον οίνο, γευματίζουμε στις όχθες της λίμνης όπου πολλαπλασίασε τους άρτους και τα οψάρια, τιμούμε τη δεξαμενή της Βηθεσδά όπου άγγελος Κυρίου ετάραττε τα ύδατα και αποφεύγουμε επιμελώς τα τουριστικά πλήθη – όπου είναι δυνατόν.

Ρωτάει προκλητικά ο Γρηγόριος Νύσσης: «Λοιπόν, τι ήταν όλο αυτό; Τόσα χιλιόμετρα, τόσος κόπος, τόσος χρόνος – για ποιο πράγμα; Τι έλπιζες να βρεις εκεί; Τι ήταν όντως αυτό που βρήκες;»

Στο ταξίδι μου στο Ισραήλ βρήκα μια μηχανή του χρόνου. Στο βιβλίο του Laurence Farley μια αναγνωστική εμπειρία.

Τιμή και δόξα στις εκδόσεις Πορφύρα.