Ηλίας Ευθυμιόπουλος «Ποιήματα»: Στην γενέθλια πόλη

ΣΤΗ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΠΟΛΗ 
Στρογγυλεμένες από τον άνω ρου
πέφτουν τώρα με δύναμη οι κυλιόμενες πέτρες, 
σε τρύπια ξηλωμένα πατώματα,
με στρώματα αναποδογυρισμένα, αιωρούμενα 
σε θάλασσες αρχαίων λαθών, 
ενώ μια ζεστή βροχή μ’ ακολουθεί στον ύπνο 
όταν με ένα ξάφνιασμα φεύγω σαν το θόρυβο, 
τον θόρυβο που φεύγει απ την πηγή του.  
Αφού εγώ αρνούμαι τον πόνο.
Κατευθύνομαι βιαστικά κατά μήκος ιδρωμένων δρόμων
μιας οικείας κακόφημης πόλης
με όλες τις βιτρίνες σπασμένες
και όλα τα φώτα αναμμένα, τα αυτοκίνητα καμμένα 
με ζεστές ακόμα τις μηχανές στους σταθμούς υποδοχής 
δίπλα σε τράπεζες με άδεια τα ταμεία,
μα που πήγαν όλα τα λεφτά;
Μας ειδοποιούν απ’ τα μεγάφωνα
είναι τώρα η ώρα, η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα
στη γνωστή πλατεία των χοίρων
νάτοι! έρχονται κι οι μπάτσοι, και οι κλώτσοι.
Την ξέρω αυτή τη μουσική
Είναι του πάγου που γλυστράει με την κοιλιά του στον καθρέφτη, 
Τον λείο και καθαρό καθρέφτη σαν την τρέλα.
Τρέχω σαν το άλογο στη γενέθλια πόλη 
με μονάδες αναγκαστικής θεραπείας
οι τηλεοράσεις εκπέμπουν χιόνι 
και δεν μπορώ να ξεφύγω σε άλλη πόλη.
Ψάχνω στις τσέπες μου λίγα ψίχουλα για τα περιστέρια.
Που πήγαν τα περιστέρια; μήπως στ’ αστέρια; μήπως στα χέρια; 
τα μεσημέρια;
Έχω μια φωνή στο λαιμό μου
η νύχτα καταπίνει φωτιές κι η πόλη στεγνώνει τα μαλλιά της
μια χαμηλή ομίχλη με λέπια κολλάει πάνω στο δέρμα των περαστικών
οι πόρτες εξόδου όλες σφραγισμένες
Πού  βρέθηκαν τόσοι φαλακροί; 
Δυνατοί όμως αφού παλεύουν με το θάνατο
Ο θάνατος ένα σιχαμένο γουρούνι.
Κατεβαίνω κάτω με αυτήν την κραυγή στο λαιμό.
Ο doorman μου την κλείνει κατάμουτρα.
Στο μπαρ με τον παπαγάλο και τον πιανίστα, γνωστό έ; 
ή μήπως με τον πίθηκο;