Η Δήμητρα Β. Καραγιάννη των εκδόσεων Παρέμβαση μιλάει στην Athens Voice για την εκδοτική πολιτική και το μέλλον της ποίησης.
Υπάρχει ιδανική στρατηγική για περιόδους σαν κι αυτή που διανύουμε; Εσείς πώς προσαρμόσατε την εκδοτική πολιτική σας;
Δεν θα έλεγα πως μπορεί να υπάρξει κάποιο είδος ιδανικής «στρατηγικής» στις μέρες του Covid, η οποία να μπορεί να διασφαλίσει πράγματα ή να υψώσει άμυνες απέναντι σε μια συνθήκη τόσο απρόσμενη, αιφνιδιαστική και πρωτόγνωρη, όπως αυτή. Αυτό ισχύει τόσο στον χώρο των εκδόσεων, όσο και σε όλους τους τομείς της αγοράς, αλλά και της ζωής. Θα μπορούσαμε, όμως, να μιλήσουμε για στοχευμένες επιλογές και για σταθερά βήματα, που ενισχύουν και στερεώνουν την εκδοτική δημιουργία και παραγωγή, ακόμα και σε δύσκολες εποχές. Μην ξεχνάμε ότι σε καιρούς κρίσης σημειώνεται συχνά μια στροφή στη δημιουργία – ως αντανακλαστική κίνηση των ανθρώπων απέναντι στο άγνωστο που τους φοβίζει. Μιλώντας, λοιπόν, για προσαρμογή της εκδοτικής μας πολιτικής, θα έλεγα ότι επιδιώκουμε να είμαστε «κοντά» στους ανθρώπους που γράφουν και δημιουργούν, τόσο σε ό,τι αφορά σε ζητήματα πρακτικής ή οικονομικής φύσεως, όσο και σε ό,τι αφορά στη γενικότερη στήριξη του έργου τους. Επιδιώκουμε να είμαστε ευέλικτοι, ευπροσάρμοστοι στις εκάστοτε συνθήκες και δίπλα στους συγγραφείς μας.
Η ποίηση είναι χαμένη υπόθεση αυτή την εποχή;
Αδιαμφισβήτητα, όχι. Η ποίηση δεν είναι χαμένη υπόθεση σε καμία εποχή. Πιστεύω βαθιά στη δύναμή της και στην αναγκαιότητά της, ειδικά στις μέρες μας. Η εποχή μας χρειάζεται την ποίηση, γιατί η ποίηση καθρεφτίζει τις πιο ευαίσθητες και τις πιο σκληρές εκδοχές της ζωής. Η ποίηση μιλάει για όλα. Για τις λεπτές αποχρώσεις κάθε έννοιας, κάθε θέματος και κάθε έκφανσης του κόσμου. Δοκιμάζει τα όρια της ανθρώπινης δημιουργίας. Δίνει μορφή στον φόβο με τρόπο άμεσο και δυναμικό. Μπορεί να συμπυκνώσει το νόημα ολόκληρης της κοινωνικής κρίσης και όλο το βάρος της ψυχικής απόγνωσης σε λίγους στίχους.
Σήμερα η ποίηση μπορεί να διαβάζεται λιγότερο σε σύγκριση με άλλες εποχές, αλλά είναι περισσότεροι οι άνθρωποι που γράφουν ποίηση στις μέρες μας. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον… Η ποίηση μπορεί να μην είναι το δημοφιλέστερο λογοτεχνικό είδος, αποτελεί όμως την καρδιά της λογοτεχνικής δημιουργίας. Γι’ αυτό και οφείλουμε να επενδύσουμε σ’ αυτήν. Πρόκειται για μια ανάγκη και μια ωραία πρόκληση.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
17°
