Η Αγγέλα Σωτηρίου μας προσκαλεί να ζήσουμε ένα 24ωρο μαζί της

Μια ταινία τρόμου. Την οποία όμως δεν παρακολουθώ ξαπλωμένη στον καναπέ μου τρώγοντας ποπ κορν, αλλά μια ταινία όπου παίζω κι εγώ. Και τα παιδιά μου, ο άντρας μου, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συνάδελφοί μου, και ολόκληρη η ανθρωπότητα. Και συνειδητοποιώ πώς μπορεί να αλλάξει η ζωή μου έτσι αναπάντεχα... Όχι ότι π.Κ. (προ κορωνοϊού) έκανα κάτι πάααααρα πολύ διαφορετικό. Γραφείο-σπίτι-δραστηριότητες. Το ίδιο κάνω και τώρα, απλώς όλα γίνονται στο σπίτι, με τον φόβο και την αβεβαιότητα για το αύριο να έχουν επισκιάσει όλα τα άλλα συναισθήματα. 

Κοντεύω σχεδόν 20 μέρες περιορισμένη στο σπίτι μου και το καθημερινό πρόγραμμα παραμένει ίδιο κι απαράλλαχτο με μαθηματική ακρίβεια. Σηκώνομαι κατά τις 8:00, κάνω βόλτες από δωμάτιο σε δωμάτιο ψιλοσυγυρίζοντας και κατά τις 8:30 ανοίγω τα laptop, ένα της δουλειάς και ένα για το e-class και την επικοινωνία με το σχολείο. Τηλέφωνο, κινητά, skype, viber κλήσεις, messenger κλήσεις, zoom συναντήσεις. Ανοιγοκλείνω το ψυγείο με τρομερή συχνότητα, τρώω και πίνω με εξίσου τρομερή συχνότητα και κλείνω τα laptop γύρω στις 18:00 για να δω τον μέχρι τώρα άγνωστο κύριο Τσιόδρα. Δεν τον ακούω, δεν μπορώ πλέον να τον ακούσω, αλλά βλέπω το ήρεμο πρόσωπό του και νιώθω μια κάποια ασφάλεια. Κάνουμε με τα παιδιά τα μαθήματά τους και κατά τις 21:00 καθόμαστε και οι τέσσερις στο «μεγάλο κρεβάτι» και διαβάζουμε, παίζουμε επιτραπέζια και χαζεύουμε καμιά ταινία. 

Τελικά τα πάντα κάνω: και δουλεύω και ψωνίζω online και πληρώνω και με ένα σωρό κόσμο μιλάω και ανταλλάσσω μηνύματα, από αυτά τα χαζά που σ’ τα προκαλεί ο φόβος. Μέχρι και προπόνηση μπάσκετ κάνει η κόρη μου με την τρελή την coach της και τις συμπαίκτριές της μέσω zoom. 

Να, όμως, που μου λείπει η αγκαλιά, το φιλί, το σφίξιμο του χεριού... Μου λείπει η βαρετή ρουτίνα μου π.Κ. Και σαν μικρό παιδί πιάνω τον εαυτό μου να προσεύχεται: ας γίνουν όλα όπως πριν και... δεν θα ξαναγκρινιάξω ποτέ πια!