Μαθήτρια της Β΄ Λυκείου του Κολλεγίου Ψυχικού στον προσανατολισμό των Ανθρωπιστικών Σπουδών, με κλασικές σπουδές πιάνου και μπαλέτου, η Σεσίλια Σαραντοπούλου είδε πρόσφατα την πρώτη συλλογή ποιημάτων της με τίτλο «Νείρομαι» (εκδ. Φερενίκη) στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Ήδη πέρυσι το καλοκαίρι το ποίημά της «Το ψωμί» διακρίθηκε με την τρίτη θέση στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αρχείου Ιστορίας και Τέχνης. Ανάμεσα στις σχολικές και άλλες υποχρεώσεις μιλήσαμε μαζί της για την ποίηση, την έμπνευση, την ευτυχία.
Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με την ποίηση και πότε συνειδητοποίησες ότι θέλεις να γράψεις;
Τη λατρεία μου για την ποίηση ξύπνησε η ανάλυση του ποιήματος «Όσο μπορείς» του Καβάφη σε συνδυασμό με το «Αν» του Κίπλινγκ στο μάθημα της Λογοτεχνίας. Μετά από αυτό, η ποίηση αποδείχτηκε να είναι κάτι που έρεε από μέσα μου χωρίς καμία επιτήδευση.
Από πού πηγάζει η έμπνευσή σου;
Κυρίως από την καθημερινότητά μου. Το πώς αντιλαμβάνομαι τα τεκταινόμενα και τον τρόπο με τον οποίο αναδιπλώνεται η άμεση πραγματικότητα γύρω μου. Σχολικό περιβάλλον, ανθρώπινες διαπροσωπικές σχέσεις, οικογένεια: όλοι αυτοί οι παράγοντες εκδηλώνονται μέσα στα ποιήματά μου με τον τρόπο με τον οποίο εγώ τα αφομοιώνω.
Τι θέλει να μας πει ο τίτλος «Νείρομαι»;
«Νείρομαι» σημαίνει ονειρεύομαι, λαχταρώ. Όντας έφηβη, φρονώ πως δεν χαρακτηρίζει τίποτε πιο έντονα τη νεολαία από την παρουσία ονείρων, εκτός βέβαια από την επιμονή να πραγματοποιηθούν αυτά τα όνειρα. Ο τίτλος αυτός αποτελεί ένα πιο σπάνιο ρήμα που δηλώνει επιθυμία, και εσκεμμένα. Εύχομαι οι άνθρωποι να χρησιμοποιούν το «νείρομαι» όσο πιο συχνά μπορούν.
Πώς θα όριζες την ποίηση;
Ποίηση για εμένα είναι ο μοναδικός τρόπος έκφρασης που επιτρέπει να ειπωθούν μαθήματα ζωής σε μόλις έναν στίχο. Είναι χοάνη συναισθημάτων που κεντρίζει τις απωθημένες σκέψεις κάθε ανθρώπου. Γι’ αυτό και διαβάζοντας ποίηση κανείς συγκινείται, αφού θυμάται κάποιο χαμένο κομμάτι του εαυτού του. Είναι η κατηγορία του λόγου που δεν απαιτεί κατανόηση, αλλά προσωπική ερμηνεία. Για τον λόγο αυτό η ποίηση πιστεύω πως απευθύνεται όχι μόνο στους μορφωμένους και φιλαναγνώστες, αλλά σε αυτούς που την έχουν ανάγκη.
Μπορεί ένας ευτυχισμένος άνθρωπος να γίνει ποιητής;
Αρχικά πιστεύω ότι θα πρέπει να διασαφηνίσω τι θεωρώ εγώ έναν ευτυχισμένο άνθρωπο. Ευτυχισμένος για εμένα δεν είναι αυτός ο οποίος δεν έχει γνωρίσει στιγμές λύπης και απώλειας. Εντούτοις, είναι εκείνος που ενώ έχει βιώσει στιγμές θλίψης, επιλέγει να τις αγαπήσει και να τις αποδεχτεί ως παράγοντα διαμόρφωσης του χαρακτήρα του, χωρίς να τον εμποδίζουν από το να εστιάζει σε στιγμές γνήσιας χαράς. Ο όρος ευτυχία κατά εμέ λοιπόν κρύβει μέσα του και άλγος, το οποίο κάθε ποιητής μπορεί να το πλάσει σε υπέροχους στίχους. Άρα, λοιπόν, αν ο «ευτυχισμένος άνθρωπος» έχει περάσει από δοκιμασίες της ζωής και ακόμα θεωρεί τον εαυτό του ευτυχισμένο, τότε σαφέστατα και μπορεί να γίνει ποιητής.
Η γραφή είναι κάτι έμφυτο ή πρέπει να διαβάσεις για να γράψεις;
Ανέκαθεν ήμουν βιβλιοφάγος. Σίγουρα αυτό λειτούργησε ευνοϊκά ως προς την ευχέρεια που εντόπισα μεγαλώνοντας, όταν κλεινόμουν να γράψω, αλλά πιστεύω πως ένα κομμάτι του εαυτού μου ήταν φτιαγμένο για να γράφει.
Παρακολουθείς τη σύγχρονη ποίηση;
Όχι όσο θα ήθελα. Μου είναι πιο εύκολο να παρακολουθήσω ποιητές όπως ο Καρυωτάκης, ο Ελύτης και ο Καβάφης, μιας και αναλύουμε εξονυχιστικά τα έργα τους στο σχολείο. Έχω βάλει στόχο όμως να «εκσυγχρονιστώ» στον τομέα της ποίησης.
Ποιος είναι ο αγαπημένος σου ποιητής;
Ο Τάσος Λειβαδίτης. Οι εικόνες που σχηματίζουν τα έργα του με συνεπαίρνουν, ενώ η αυθεντικότητα των ποιημάτων του και η παραστατικότητα με την οποία εκδηλώνεται η συγγραφική φωνή του μέσα από αυτά με συγκινούν.
Συνεχίζεις να γράφεις μετά την έκδοση της πρώτης σου δουλειάς;
Ήμουν αρκετά ενθουσιασμένη με τη διαδικασία της παρουσίασης του πρώτου μου έργου, οπότε μέσα στον κυκεώνα των σχολικών και άλλων υποχρεώσεων δεν βρήκα τον πρέποντα και ποιοτικό χρόνο για να γράψω. Μετά την παρέλευση όμως της παρουσίασης, επιζητώ χαρτί και στυλό!
Τι θα σπουδάσεις; Μπορεί η ποίηση να γίνει το επάγγελμά σου;
Το πρώτο μου πτυχίο θα σχετίζεται με τις Πολιτικές Επιστήμες. Η ποίηση ξέρω πως θα είναι μια ενασχόληση που θα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
