Η κωμωδία «Της γιαγιάς σου – Το ξέρω ότι δεν ξέρεις αυτό που ξέρω» του Πέτρου Λιόντα, σε σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη, στο θέατρο Αργώ
Η Μαρία έχει μόλις κηδέψει τον άντρα της και ετοιμάζεται να υποδεχτεί την κολλητή της, Λουκία, για την καθιερωμένη ψαρόσουπα. Τα σχέδιά της, όμως, ανατρέπονται όταν δύο αδέρφια εισβάλλουν στο σπίτι της, αναζητώντας έναν χαμένο θησαυρό. Σύντομα, το σαλόνι μετατρέπεται σε πεδίο δράσης, με απρόσκλητους επισκέπτες, οικογενειακά μυστικά, απρόσμενους έρωτες και παρεξηγήσεις που περιπλέκουν διαρκώς την κατάσταση. Ποιος γνωρίζει τι και ποιος αγνοεί όσα ξέρουν οι υπόλοιποι; Και τελικά, τι μπορεί να κρύβεται πίσω από έναν θησαυρό; Οι απαντήσεις στην παράσταση «Της γιαγιάς σου – Το ξέρω ότι δεν ξέρεις αυτό που ξέρω», στο θέατρο Αργώ, σε σκηνοθεσία του Κώστα Γάκη.
Η έμπνευση του Πέτρου Λιόντα, του συγγραφέα της παράστασης «Της γιαγιάς σου – Το ξέρω ότι δεν ξέρεις αυτό που ξέρω», που παίζεται στο θέατρο Αργώ, δεν προέκυψε από ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά από έναν συνδυασμό εικόνων και βιωμάτων. Όπως ο ίδιος μας ανέφερε, «ξεκίνησε από έναν πίνακα ενός πολύ αγαπημένου μου ανθρώπου, πέρασε μέσα από την ατμόσφαιρα και τις συζητήσεις σε ένα πάρτι μιας φίλης, και, φυσικά, ολοκληρώθηκε από τη δική μου γιαγιά, την κυρία Στέλα». Η γιαγιά του έγινε έτσι ένα από τα βασικά σημεία αναφοράς για ένα έργο που παίζει με τις αντιφάσεις της οικογενειακής ζωής. «Οι γιαγιάδες στην Ελλάδα κουβαλούν μια ολόκληρη μυθολογία από μυστικά και παραξενιές. Από την άλλη, όταν ακούς τη λέξη “γιαγιά”, κατευθείαν σκέφτεσαι αγάπη και φροντίδα», λέει, περιγράφοντας δύο όψεις που συνυπάρχουν και τροφοδοτούν το χιούμορ της ιστορίας.
Ο συγγραφέας επιλέγει την κωμωδία καταστάσεων και παρεξηγήσεων για να σατιρίσει τις οικογενειακές σχέσεις, χωρίς να χάνει από το βλέμμα του τη συναισθηματική τους πλευρά. «Πίσω από το κυνηγητό, τα μυστικά και τις ανατροπές, το έργο σατιρίζει τις οικογενειακές σχέσεις και μιλάει για τη σανίδα σωτηρίας που όλοι έχουμε ανάγκη στα δύσκολα», σημειώνει και διευκρινίζει το νόημα που θέλει να κρατήσει ο θεατής: «Οι πιο πολύτιμοι θησαυροί κρύβονται πάντα μέσα στις ίδιες μας τις οικογένειες».
Για τον Πέτρο Λιόντα, η παράσταση είναι μια προσωπική διαδρομή, από την πρώτη ιδέα μέχρι τη στιγμή που το κείμενο αποκτά ζωή στη σκηνή. «Ως νέος δημιουργός, το να βλέπεις την ιστορία σου, που ξεκίνησε από μια λευκή σελίδα, να μετατρέπεται σε μια ρυθμική κωμωδία, είναι αδιανόητα τρελό». Ξεχωριστή θέση σε αυτή τη διαδρομή έχει η συνεργασία του με τους ηθοποιούς Μαρία Λεκάκη, Ζώγια Σεβαστιανού, Νατάσσα Κοτσοβού, Γιώργο Μπανταδάκη και Μάτα Παπασιδέρη, αλλά και η εμπιστοσύνη της Core Productions, που συνέβαλε στην υλοποίηση του έργου. «Το θέατρο είναι ομαδική δουλειά και εμείς έχουμε φτιάξει μια πολύ όμορφη παρέα», σημειώνει.
Το έργο της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε σκηνοθεσία Βίλιας Χαζοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μας γυρνά στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης και του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Με αφορμή την επέτειο των 30 ετών λειτουργίας του θεάτρου, ο ιδρυτής του θυμάται στιγμές του παρελθόντος, μοιράζεται τις σκέψεις του για τον προγραμματισμό και μας μυεί στις εορταστικές δράσεις της χρονιάς
Η επετειακή χρονιά για τα 30 χρόνια ιστορίας φέρνει στη σκηνή νέες πολυαναμενόμενες παραγωγές αλλά και επιστροφές σε παλιότερα ανεβάσματα υπό νέο σκηνοθετικό πρίσμα
15°
