Η παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα» στο Θέατρο «Πτι Παλαί» - Ένας ύμνος στην ελευθερία και τον έρωτα
Μετά τη μεγάλη αποδοχή των θεατών σε Θεσσαλονίκη, Κοζάνη, Βέροια, Καβάλα και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, η παράσταση «Η αγάπη άργησε μια μέρα» έρχεται στην Αθήνα, φέρνοντας στη σκηνή του «Πτι Παλαί» το εμβληματικό έργο της Λιλής Ζωγράφου.
Από τις 24 Απριλίου έως τις 10 Μαΐου, το κοινό της πρωτεύουσας θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το έργο, σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι ο οποίος συνυπογράφει μαζί με τη Ροδή Στεφανίδου και τη διασκευή- δραματουργική επεξεργασία, που εστιάζει στην κοινωνική κριτική και την ανάλυση της πατριαρχικής δομής, αποφεύγοντας τους εύκολους συναισθηματισμούς.
Η ιστορία διαδραματίζεται στο Νεοχώρι της Κρήτης κατά τη διάρκεια της Κατοχής, όμως η προσέγγιση του Ένκε Φεζολλάρι ξεπερνά τα όρια της ηθογραφίας. Στο επίκεντρο βρίσκεται η οικογένεια Φτενούδου, η οποία λειτουργεί ως ένας μικρόκοσμος όπου οι άγραφοι νόμοι της επαρχίας και η θρησκευτική καταπίεση δημιουργούν ένα περιβάλλον εγκλωβισμού. Η πλοκή πυροδοτείται όταν η μικρότερη κόρη, η Ερατώ, μένει έγκυος από έναν Ιταλό στρατιώτη που κρύβεται στο σπίτι τους. Μετά τον θάνατο του πατέρα, η εξουσία περνά στη μεγάλη αδελφή, η οποία επιβάλλει ένα καθεστώς απόλυτης υπακοής και μισογυνισμού, προσπαθώντας να διασώσει μια πλασματική οικογενειακή υπεροχή.
Το έργο, που βασίζεται στο μυθιστόρημα της Λιλής Ζωγράφου του 1994, το οποίο έγινε τηλεοπτική επιτυχία το 1997, αποτελεί μια αιχμηρή αλληγορία για τον φασισμό και τον τρόπο που αυτός διαβρώνει τις προσωπικές σχέσεις. Η σκηνοθεσία εστιάζει στα διαχρονικά προβλήματα που προκύπτουν από την τυφλή τήρηση των κοινωνικών συμβάσεων, τη μη αποδοχή της διαφορετικότητας και τον ευνουχισμό της ελευθερίας στην καθημερινότητα.
Η Λιλή Ζωγράφου, μέσα από τη γραφή της, καταγγέλλει οτιδήποτε περιορίζει την αυτονομία του ατόμου, παρουσιάζοντας την «τιμή της οικογένειας» ως ένα εργαλείο καταστολής που οδηγεί στην παρακμή.
Ελλάδα, Κρήτη, Αθήνα. Πόλεις, χωριά, αγροτιά. Ο τόπος άλλοτε άγονος, άλλοτε καρποφόρος… Στο επίκεντρο η οικογένεια, αρσενικά και θηλυκά κάτω από την μπότα του Πατέρα -Αφέντη και τους δρακόντειους, απαράβατους, άγραφους νόμους που δημιουργεί η Πατριαρχία. Η μοίρα των γυναικών της θέλει να είναι εγκλωβισμένες, σχεδόν φυλακισμένες στα νοικοκυριά. Αμπαρωμένες σε σπίτια -φρούρια αρσενικών- που θεωρούν ότι «τα γυναίκεια στόματα είναι άχρηστα για να ταϊστούν». Η επαρχία όμως δημιουργεί και ευνουχισμένα αρσενικά καθώς και ανάπηρα παιδιά …ένας Καιάδας για την διαφορετικότητα, για κάθε τι όμορφο που αποζητά να αναδυθεί από την ασχήμια και τη βία που μας περιβάλλει.. Ο Άνθρωπος που σφυρηλατείται στην αδικία και τον πόνο.
Ο λόγος της Λιλής Ζωγράφου καταγγέλλει οτιδήποτε περιορίζει την ελευθερία του ατόμου. Υπερασπίζεται κάθε ανθρώπινη οντότητα ως αυτοτέλεια και ως αυθυπαρξία του ατόμου. Η άνοδος και η πτώση των ψευδεπίγραφων κοινωνικών συμβάσεων. Η ιστορία της καταπίεσης των γυναικών στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια, στον κόσμο που κατοικούμε, στον κόσμο που μας εμπεριέχει.
Η «Τιμή της οικογένειας» που γίνεται τσεκούρι και δίνει άλλοθι για εγκλήματα. Τι θα πει Ελευθερία; λέει στο κείμενο της και απαντά: «Μα η αθωότητα να μην γνωρίζεις την ασκήμια των ανθρώπων. Μόνο τότε είσαι ελεύθερος».
Μια συζήτηση με τους συντελεστές της παράστασης «Bacon» για τον έρωτα, τη βία και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, με αφορμή τη δεύτερη σεζόν του στο Θέατρο Άνεσις
Με αφορμή τον απολογισμό της «Λυσιστράτης», ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ εξηγεί πώς η Θεσσαλονίκη σπάει τα σύνορα και ο πολιτισμός γίνεται το πιο ισχυρό διαβατήριο
18°
