Η Βασιλική Βλάχου υποδύεται την κεντρική ηρωίδα στο έργο που έχει γράψει η ίδιο, με τον τίτλο«Κέλλυ», σε σκηνοθεσία Αγνής Χιώτη
Η Βασιλική Βλάχου γράφει και πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Κέλλυ» στο θέατρο 104. Βλέπουμε μια ηρωίδα που κατά τη διάρκεια της παράστασης διασχίζει 4 δεκαετίες ζωής. Έχει έντονη μαχητικότητα, δίψα για ζωή και ενθουσιασμό για όλα όσα της συμβαίνουν. Ωστόσο, είναι αρκετά ευαίσθητη αλλά και εγωκεντρική.
Η Βασιλική Βλάχου μιλά για την Κέλλυ στο Θέατρο 104
1. Γράμμα στον ήρωά μου: Αν μπορούσες να μιλήσεις απευθείας στον χαρακτήρα του έργου -με τρυφερότητα, απορία, ή ακόμα και κριτική- τι θα του έλεγες; Θα έλεγα στην Κέλλυ: «Μην ανησυχείς, δεν βοηθά. Αν κάτι είναι να γίνει, θα είναι για καλό. Αν δεν γίνει, κάποιος λόγος υπάρχει. Εμπιστεύσου λίγο τη ζωή - θα σε πάει εκεί που πρέπει. Συγχώρεσε τον εαυτό σου για τα λάθη σου - ανθρώπινα είναι. Η άγνοια με την οποία μεγαλώνουμε δεν είναι κατάρα, αλλά κομμάτι της ενηλικίωσής μας. Είναι αυτή που μας κάνει πιο τολμηρούς, ενθουσιώδεις, αλλά και αυτή που μας οδηγεί στο ρίσκο, στον πόνο, την αποτυχία. Και τελικά, στη σοφία. Και σε παρακαλώ: μην γίνεσαι τόσο εμμονική. Βάλε στόχους, κάνε ό,τι μπορείς, αλλά μην το πιέζεις. Εναπόθεσε το»
2. Ο ήρωάς μου κι εγώ: Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον ρόλο, τι κοινό θα έβρισκες και πού είσαι τελείως αντίθετος. Μας ενώνει η δίψα για τη ζωή, η μαχητικότητα και η ανάγκη να συνεχίζουμε να ενθουσιαζόμαστε. Διαφωνώ με τον εγωκεντρισμό που συχνά τη χαρακτηρίζει.
3. Αν ήμουν εγώ στη θέση σου: Πώς θα αντιδρούσες εσύ στις καταστάσεις που βιώνει ο ήρωας που υποδύεσαι; Εξαρτάται την ηλικία της. Η Κέλλυ διασχίζει 4 δεκαετίες ζωής. Στα σχολικά της χρόνια, θα προσπαθούσα να ήμουν λιγότερο ευαίσθητη και να γινόμουν πιο ουσιαστικά δυναμική. Δέκα χρόνια πριν, θα της έλεγα να χαλαρώσει την εμμονή και τον ψυχαναγκασμό της. Στο παρόν, πιθανώς να ταυτιζόμουν.
4. Τι μου έμαθες: Τι σου δίδαξε ο συγκεκριμένος ρόλος ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Ως άνθρωπο, ότι είναι εντάξει να νιώθεις χαμένος και αβέβαιος για το επόμενο βήμα σου. Είναι μέρος της εξέλιξής. Δεν έχει σημασία αν προχωράς αργά, αρκεί να μην μένεις στάσιμος. Ως καλλιτέχνη, μου θύμισε πως κάποια στιγμή ο ρόλος ξεφεύγει από την αρχική μου πρόθεση, αρχίζει να ζει, να σκέφτεται και να αντιδρά μόνος του. Και εκεί σταματώ να είμαι εγώ. Είναι η Κέλλυ.
5. Αν μπορούσα να σε αλλάξω: Αν σου δινόταν η ευκαιρία να γράψεις εσύ τον ρόλο, τι θα άλλαζες; Εγώ τον έγραψα, οπότε τίποτα! Θα είχα την περιέργεια ωστόσο, να δω πώς θα συνέχιζε η ίδια η Κέλλυ τη ζωή της μετά το τέλος του έργου.
6. Αυτό ήταν δύσκολο: Υπήρξε κάποιο στοιχείο του ρόλου που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα και γιατί; Η πρόκληση ήταν ότι ο ρόλος περνά από πολλές ηλικίες. Αλλάζει η σωματικότητα, η ενέργεια, η εκφραστικότητα. Από ένα παιδί γεμάτο φαντασία, σε αντιδραστική έφηβη, σε νέα γυναίκα με πάθος για ζωή και τελικά σε μια πιο ώριμη ηλικία. Λαβωμένη πλέον από τις εμπειρίες της ζωής, αλλά όχι παραιτημένη. Συνεχίζει να προσπαθεί, να αποτυγχάνει, να πέφτεικαι να σηκώνεται ξανά - με λιγότερη ενέργεια ίσως, αλλά με περισσότερη αυτοεκτίμηση και αποδοχή του ποια είναι.
7. Έλα στη θέση μου: Αν μπορούσες να συναντήσεις τον χαρακτήρα στην πραγματική ζωή, τι θα του έλεγες; Θα της έλεγα ότι είναι αυτή που είναι και είναι αρκετή.
8. Το soundtrack του ήρωά μου: Αν ο ήρωας είχε playlist, ποια τραγούδια θα είχε και γιατί; Για κάποιους από τους στίχους τους και μόνο: «In the End» (Linkin Park), «Kelly Watch the Stars» (Air), «Fragile» (Sting – Adolescence), «Lose Yourself» (Eminem), «Passenger» (Iggy Pop), «Happiness is a Butterfly» (Lana del Rey) «Φεύγω» (Χαρούλα Αλεξίου), «Προσκυνητής» (Αλκίνοος Ιωαννίδης), Τίποτα στον Κόσμο (ΛΕΞ).
Μια συζήτηση με τους συντελεστές της παράστασης «Bacon» για τον έρωτα, τη βία και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, με αφορμή τη δεύτερη σεζόν του στο Θέατρο Άνεσις
Με αφορμή τον απολογισμό της «Λυσιστράτης», ο καλλιτεχνικός διευθυντής του ΚΘΒΕ εξηγεί πώς η Θεσσαλονίκη σπάει τα σύνορα και ο πολιτισμός γίνεται το πιο ισχυρό διαβατήριο
16°
