Η Μαρία Παρασύρη υποδύεται τη Σωτηρία στην ομώνυμη παράσταση που σκηνοθετεί ο Θανάσης Δόβρης στο Από Μηχανής Θέατρο
Από το Φεστιβάλ Αθηνών στο Από Μηχανής Θέατρο. Η «Σωτηρία» της Χαράς Ρόμβη, σε σκηνοθεσία του Θανάση Δόβρη, ξεκίνησε το ταξίδι της το καλοκαίρι στην Πειραιώς 260. Έπειτα από την ένθερμη υποδοχή του κόσμου, αποφασίστηκε να συνεχίσει την πορεία της το φθινόπωρο. Το έργο μάς μεταφέρει στη δεκαετία του 1980, στην εποχή που ξεκίνησε η υπερκατανάλωση στα σουπερμάρκετ, που ο κόσμος έβγαινε και διασκέδαζε στα μπουζούκια και... υπήρχαν λεφτά. Η Μαρία Παρασύρη υποδύεται τη Σωτηρία, μια ηρωίδα που θαμπώνεται τόσο από τις προσφορές του σουπερμάρκετ που δεν καταλαβαίνει πώς περνά η ώρα και παγιδεύεται μέσα στο κτίριο όλο το βράδυ. Με ευθύ και σαρκαστικό τρόπο μάς μεταφέρει όλη την ατμόσφαιρα της εποχής, όλα τα βιώματά της από την παιδική της ηλικία μέχρι εκείνη τη στιγμή, σε ένα μονόλογο που έχει τα πάντα: πολύ χιούμορ, ειρωνεία, φόβο, συγκίνηση.
Η Μαρία Παρασύρη μιλά για τη Σωτηρία στο Από Μηχανής Θέατρο
1. Γράμμα στον ήρωά μου
Έλα μωρή, ανήμερα Χριστούγεννα του ´25 σου γράφω κι έχω φάει ήδη ένα κουτί κουραμπιέδες Φαίδων. Ολόκληρο. Είναι τόσο τραγανιστοί που σκανδαλίζομαι. Άμα έτσι ήταν και της πεθεράς σου, χαλάλι που δεν τρώγατε άλλο από κουραμπιέδες. Γάμοι, βαφτίσια γεννητούρια, Χριστούγεννα, Πάσχα και της Παναγίας, μόνο κουραμπιέδες. Χαλάλι. Η κοιλιά μου έχει φτάσει απέναντι. Θα σε παίξω μεθαύριο και δε θα μου μπαίνει το φουστάνι. Μόλις ανοίξουν τα μαγαζιά, θα πάω να πάρω καινούριο κορσέ ενισχυμένο, ποδηλατικό. Να πιάνει και μπούτια.
Θα πάρω και ξηρή λακ. Θα καράφλιαζες άμα το 'βλεπες αυτό το προϊόν. Κάνει ένα κρεπάρισμα συγκλονιστικό. Σούζα η φράντζα. Όπως σου αξίζει κορίτσι μου.
Πήρα και τη σοκολατίνα, την old school, αυτή που σ´ αρέσει.
Μαλάκα Σωτηρία, κλαίω γιατί κλαίω;
Λέω κι εγώ τα ίδια που έλεγες κι εσύ. Εσύ τότε ,εγώ τώρα. Άλλα πράγματα, ίδια πείνα.
Δεν ξέρω τι άλλο να σου πω από δω, από το 2025.
Υ.Γ. Έφτιαξα τη σοκολατίνα. Σα κουράδα πατημένη βγήκε. Θα τη φάμε έτσι.
Μαρία
2. Ο ήρωάς μου κι εγώ Μοιραζόμαστε ένα έλλειμμα . Μια πείνα όχι για πράγματα υλικά, αλλά για το πώς να υπάρχεις μέσα στη ζωή με νόημα.
3. Αν ήμουν εγώ στη θέση σου…
Θα έκανα τα ίδια και χειρότερα.
4. Τι μου έμαθες Ότι κάποια κουσούρια του ανθρώπου μπορεί να είναι μηχανισμοί επιβίωσης.
Ότι υπάρχουν άνθρωποι που κουβαλάνε ενοχή απλώς επειδή υπάρχουν . Κι έτσι γίνονται αόρατοι.
Ότι η καταπίεση αλλάζει μορφή και συχνά μοιάζει με επιλογή.
5. Αν μπορούσα να σε αλλάξω
Δεν θα σε καταλάβαινα. Κι αν δεν σε καταλάβαινα δεν θα σ’ αγαπούσα .
6. Αυτό ήταν δύσκολο
Η στιγμή που κλείνεσαι μέσα. Σαν το ποντίκι στη φάκα. Δεν υπάρχει διαφυγή. Μόνο αλήθεια.
7. Έλα στη θέση μου Δεν είχα την πολυτέλεια, ούτε τον τρόπο να είμαι ακριβής. Όμως ό,τι αλήθεια είχα μέσα μου στην έδωσα.
8. Το soundtrack του ήρωά μου Είναι τα τραγούδια της παράστασης γραμμένα αποκλειστικά για την Σωτηρία από τον Panu (Παναγιώτης Μανουηλίδης): «Άνθρωπος είμαι, δεν είμαι φρυγανιά», «Δεν έχω εγώ δικαίωμα», «Κάποτε στα μάτια με κοιτούσες»
Η Μαρία Παρασύρη μοιράζεται μαζί μας επιπλέον λεπτομέρειες για την παράσταση και όχι μόνο
Η παράσταση ξεκίνησε το ταξίδι της στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών για περιορισμένες παραστάσεις. Τι αλλαγές έγιναν για να μεταφερθεί στο Από Μηχανής;
Έγιναν τεχνικές αλλαγές κυρίως. Σκηνογραφικές, φωτιστικές και ηχητικές.
Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Θανάση Δόβρη; Πώς χτίσατε από κοινού αυτόν τον χαρακτήρα που υποδύεστε; Η συνεργασία μας βασίστηκε από την αρχή στην εμπιστοσύνη. Πλησιάσαμε τη Σωτηρία ως αληθινό άνθρωπο προς κατανόηση.
Υπερκατανάλωση vs Σωτηρία (με πεζό και κεφαλαίο): Είναι ένας τρόπος για να ξεφύγει η ηρωίδα μας από την καθημερινότητά της και από τα προβλήματα του παρελθόντος και του παρόντος; Τι ισχύει για σήμερα; Για τη Σωτηρία, η υπερκατανάλωση είναι καταφύγιο. Ένας τρόπος να ξεφύγει από μια καθημερινότητα που δεν της αφήνει χώρο να σταθεί, με όσα κουβαλά από το παρελθόν και το παρόν της. Η υπερκατανάλωση σήμερα παραμένει ένας μηχανισμός διαφυγής, απλώς σήμερα έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση. Το ζητούμενο είναι να αναρωτηθούμε από τι προσπαθούμε να ξεφύγουμε.
Είχατε μιλήσει με τη Χαρά Ρόμβη προτού ανεβάσετε το έργο; Υπήρχε κάποιο σχόλιο που σας έκανε και σας βοήθησε να προσεγγίσετε καλύτερα το βιβλίο της;
Βέβαια! Είχαμε συναντηθεί. Η Χαρά Ρόμβη είναι ένας συναρπαστικός άνθρωπος στη σκέψη και στον τρόπο που ακούει. Με βοήθησε με την εμπιστοσύνη και τη γενναιοδωρία της.
Μου επέτρεψε να αφήσω τη Σωτηρία να περάσει μέσα από μένα, χωρίς να την περιορίσει ή να την ελέγξει.
Η θέση της γυναίκας τότε και τώρα: από την παιδική εργασία στα καπνά στην υπερκατανάλωση του σουπερμάρκετ και τις βραδιές στα μπουζούκια μέχρι το metoo: Πώς έχει αλλάξει η θέση της αυτές τις δεκαετίες; Πώς βιώνετε τις εξελίξεις αυτές ως Ελληνίδα ηθοποιός με 20 χρόνια πορεία το θέατρο; Ως προς τα δικαιώματα των γυναικών έχει γίνει σημαντική πρόοδος. Προφανώς και ως προς την χειραφέτηση. Αλλά για την ισότητα των δύο φύλων έχουμε δρόμο ακόμα.
Το #MeToo κατήγγειλε την κακοποίηση και αμφισβήτησε ήθη και πρακτικές που θεωρούνταν κανονικότητα. Όσες και όσοι μίλησαν και κατήγγειλαν, το έκαναν με τεράστιο θάρρος, γιατί, δυστυχώς, το κόστος της έκθεσης είναι μεγάλο, ιδίως για τις γυναίκες.
Παρόλα αυτά νιώθω ευγνωμοσύνη που σήμερα μπορούμε να μιλάμε και να θέτουμε όρια με τρόπους που παλιότερα δεν θα τολμούσαμε.
Τα επόμενα σχέδιά σας;
Θα πάρω μέρος στην νέα ταινία του Φωκίωνα Μπόγρη, το «Δημόσιο Πρόσωπο» . Ξεκινάμε γυρίσματα σε λίγο καιρό και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό .
Ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος, ο Βασίλης Παπαδόπουλος, ο Άλκης Μπακογιάννης, ο Γιάννης Σαμψαλάκης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, ο Γιλμάζ Χουσμέν, ο Αντώνης Χρήστου και ο Σπύρος Μπόσγας μάς εκφράζουν τι είναι για εκείνους η Ειρήνη
Το ΚΘΒΕ κατεβαίνει στην Επίδαυρο με μια εκρηκτική Ελισάβετ Κωνσταντινίδου και μια «dream team» δημιουργών, αναζητώντας την έξοδο από την κοινωνική εντροπία μέσα από το γέλιο και τη συλλογική διεκδίκηση
17°
