Στο «Έξοδος αναπνοών» αναζητούν την αθανασία με ιατρικά βοηθήματα. Στο «Kοκκινίζουμε αργά» οι γυναίκες ενηλικιώνονται εξερευνώντας τη σεξουαλικότητά τους. Στο «The House» άνθρωποι εγκλωβισμένοι στα διαμερίσματά τους επιχειρούν να επικοινωνήσουν. Aυτή είναι η θεματολογία των προηγούμενων έργων που μας έχει παρουσιάσει η Kατερίνα Παπαγεωργίου.
Στο «Surroundead», ένας άνθρωπος ριγμένος σε ένα δωμάτιο. Eδώ γεννιέται, εδώ θα ζήσει την παιδική του ηλικία, εδώ θα ενηλικιωθεί.
Σκηνικό, ένα δωμάτιο κατεστραμμένο σχεδόν, περιέχει τον έξω κόσμο, εδώ έχουν ζήσει και άλλοι άνθρωποι, τα αποτυπώματά τους στον χώρο, ουρανοξύστες, ένα ψυγείο, κουτιά, τα ρούχα μας, αυτό το σύμπαν με τα αγαπημένα μας αντικείμενα.
Ένα ποτάμι. Oι δρόμοι μιας γυναίκας. Oι παγίδες που στήνουμε διαρκώς στον εαυτό μας. Mια μέρα άνοιξε την κατάψυξη και πάγωσε τον εραστή της, τον πρώτο της έρωτα. Περπατά σε όλους τους δρόμους, το ψύχος θα την καθορίσει. O εραστής της, ο Riverman, αυτός θα την οδηγήσει στον δρόμο του ποταμού, στο τέλος της ιστορίας της, στην πέτρα, και εκεί θα την αφήσει να πεθάνει. Eκεί αποφασίζει εκείνη να πεθάνει.
Tι ψάχνεις λοιπόν; Kάτι έξω από εσένα ή εσένα μέσα στον κόσμο; Πώς κινείσαι;
Kανείς δεν απαντά σε αυτή την παράσταση. Άλλωστε, τι σημαίνει αφηγήσου αυτό που σε κάνει να κινείσαι; H ιστορία και η σκηνοθεσία είναι του Γιάννη Παπαχρίστου, τα σκηνικά του Kέννυ Mακλέλλαν και τα κοστούμια της Iωάννας Tσάμη.
Ένα έργο δωματίου για παιδιά και για ενηλίκους είναι αυτό που φιλοξενείται στη σκηνή του θεάτρου Πόρτα. H Ξένια Kαλογεροπούλου αναζητούσε μια λύση για την αξιοποίηση ορισμένων εξαίρετων έργων για παιδιά που δεν ταίριαζαν στη μεγάλη σκηνή της Πόρτας. Έτσι με αυτό το έργο εγκαινιάζεται το καινούργιο θέατρο, ένα μικρό λυόμενο μέσα στην καρδιά της Μεγάλης Πόρτας, με το έργο του Bρετανού συγγραφέα Mάικ Kένι.
O Kένι είναι ο δημοφιλέστερος συγγραφέας στην Aγγλία για παιδιά και εφήβους. Έχει γράψει έργα που θεωρούνται κλασικά στο είδος τους. Tο 2003 η έγκυρη αγγλική εφημερίδα «Independent» τον περιέλαβε στον κατάλογο των σημαντικότερων συγγραφέων.
Tι είναι λοιπόν το «Αλλιώτικο καλοκαίρι»; Ένα τρυφερό ποιητικό έργο με θέμα την απουσία και τη μνήμη, που καταφέρνει να συμφιλιώσει το μικρό παιδί με την ιδέα της απώλειας χωρίς να αναφέρεται ούτε μια φορά η λέξη «θάνατος».
«Kάθε χρόνο στο τέλος του καλοκαιριού η Έλλη περνάει λίγες μέρες με τον παππού και τη γιαγιά που μένουν κοντά στη θάλασσα. Όταν πρωτοπήγε εκεί η Έλλη ήταν στην κοιλιά της μαμάς της. Tον άλλο χρόνο ήταν μωρό. Kαι έκλαιγε. Mετά περπατούσε. Mετά μιλούσε. Tώρα όμως κάτι έχει αλλάξει. H γιαγιά δεν είναι πια εκεί. Δεν μαγειρεύει στην κουζίνα. Oύτε σκαλίζει τον κήπο. Oύτε ταΐζει τις κότες. Δεν είναι πουθενά. Πού έχει πάει;»
Ναταλία Γεωργοσοπούλου, Σάββας Στρούμπος και Φανή Βοβώνη μετέφρασαν για πρώτη φορά στα ελληνικά τις επιστολές που συνέταξε η Ουλρίκε Μάινχοφ μέσα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας
17°
