Deep Purple: «Ήταν υπέροχο που ανέβηκε ο Ritchie Blackmore στη σκηνή μαζί μας»

24 studio albums και πολλά ζωντανά ηχογραφημένα, κάποια εξ αυτών σεμιναριακά. Μουσικοί ογκόλιθοι στις τάξεις του γκρουπ, από τον σπουδαίο τραγουδιστή Ian Gillan και έναν από τους σπουδαιότερους ροκ κιθαρίστες, τον Ritchie Blackmore. Κυρίως δε, 58 (!) ολόκληρα χρόνια καριέρας και status που δίνει στους Deep Purple σε κάθε λίστα με τα μεγαλύτερα γκρουπ όλων των εποχών που σέβεται τον εαυτό της. Από τη μεγάλη hard rock τριάδα με Zeppelin και Sabbath, μέχρι την επιρροή σε όλο τον μετέπειτα σκληρό ήχο, λόγω των αριστουργημάτων της δεκαετίας του ’70 και όχι μόνο. Κι όμως. Δεκαετίες ολόκληρες μετά το ξεκίνημά τους, οι Deep Purple όχι απλά είναι ακόμα ενεργοί αλλά μόλις κυκλοφόρησαν έναν εξαιρετικό νέο δίσκο ονόματι "Splat", ενώ στις 13 Οκτωβρίου επιστρέφουν για μια ακόμα φορά στη χώρα μας και στο Telekom Center Athens.

Δεν είναι όμως μόνο η μουσική κληρονομιά του συγκροτήματος που γιορτάζουμε όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από άλμπουμ όπως τα ιστορικά In Rock, Fireball, Machine Head, Burn, Perfect Strangers, αλλά και πιο σύγχρονες απόπειρες, κυρίως από το ιστορικό Purpendicular του 1996 κι έπειτα. Είναι και μια σειρά από σπουδαίους μουσικούς που πέρασαν από τις τάξεις των Deep Purple, ονόματα που διακλαδώνονται σε ένα ευρύτερο οικογενειακό δέντρο και έχουν γράψει πολλά «χιλιόμετρα» στη ροκ δισκογραφία. Από τον ήρωα των πλήκτρων Jon Lord (1941-2012) που υπέγραψε κάποια από τα πιο χαρακτηριστικά θέματα του γκρουπ, μέχρι τον Ian Paice, τον βιρτουόζο ντράμερ και μοναδικό σταθερό μέλος καθ’ όλη την πορεία των Deep Purple όλα αυτά τα χρόνια. Και από τον τροβαδούρο David Coverdale που μας άφησε κληρονομιά το Soldier of Fortune και διέπρεψε στη συνέχεια με τους Whitesnake, μέχρι εξαιρετικούς κιθαρίστες όπως ο Tommy Bolin και ο Steve Morse. Στους τελευταίους προστίθεται πλέον και ο Simon McBride, ο οποίος τα τελευταία χρόνια έχει επωμιστεί αυτόν τον πολύ δύσκολο ρόλο, να αφήσει δηλαδή το κιθαριστικό και μουσικό αποτύπωμά του, φορώντας μια πολύ βαριά «φανέλα» και βάζοντας το όνομά του στην επίσημη δισκογραφία του γκρουπ. Το "Splat" είναι ένας δίσκος γεμάτος από τα μουσικά του θέματα και η ποιότητά του δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης για το ταλέντο του McBride, που τιμά την κληρονομιά των προκατόχων του, αφήνοντας (όχι και τόσο) διακριτικά και το δικό του στίγμα.

Λίγες εβδομάδες πριν από τη μεγάλη επιστροφή στη χώρα μας, ο Simon McBride μίλησε για τη μέχρι τώρα πορεία του στους Deep Purple, το όποιο βάρος του να κατέχει τη θέση του κιθαρίστα του γκρουπ, δίνοντας ταυτόχρονα το σύνθημα για την επερχόμενη συναυλία των θρύλων του hard rock στη χώρα μας. Όλα αυτά, λίγες ημέρες μετά από το ροκ γεγονός της χρονιάς ίσως, την επανεμφάνιση του Blackmore με τους Deep Purple στη σκηνή ύστερα από 33 ολόκληρα χρόνια.

- Καλησπέρα Simon. Πού σε βρίσκουμε; Τόσο εσένα προσωπικά όσο και την κατάσταση στους Deep Purple;

Η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου... Βρίσκομαι σε ένα καζίνο στη Μινεσότα, κάνω ένα ωραίο διάλειμμα. Με τους Deep Purple είμαστε στη μέση της αμερικανικής περιοδείας, έχουμε περίπου 8 με 9 ακόμα συναυλίες και στη συνέχεια - μετά από ένα mini break - θα περιοδεύσουμε σε Ευρώπη, Αγγλία και Νότια Αμερική. Κάπως έτσι θα φτάσουμε στις 19 Δεκεμβρίου. Εντάξει, μεγάλο tour και πολύ «φορτωμένη» χρονιά. Νομίζω συνολικά έχουμε 96 ή 97 συναυλίες σε όλη την περιοδεία.

- Ήθελα να σου πω πως το "Splat" είναι ένα εξαιρετικό άλμπουμ για το συγκρότημα, ειδικά εν έτει 2026. Πού εντοπίζεις τις βασικές διαφορές με τον προκάτοχό του, τόσο γενικότερα όσο και στη δική σου συμβολή;

Η βασική διαφορά είναι ότι το Splat βγήκε πιο "φυσικό" κατά μία έννοια, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ηχογραφήθηκε σε ένα στούντιο στο Νάσβιλ όπου οι Purple έχουν ηχογραφήσει πολλές φορές και κάπως έτσι ένιωθαν οι ίδιοι άνετα και οικεία. Ηχογραφήσαμε το "=1" σε ένα εξαιρετικό στούντιο στο Τορόντο, αλλά καμιά φορά το οικείο συναίσθημα είναι καλύτερο από το να έχεις τις καλύτερες τεχνικές προδιαγραφές. Όσον αφορά τη συγγραφή των τραγουδιών, κι αυτή προέκυψε πολύ εύκολα. Καθίσαμε σε ένα δωμάτιο όλοι μαζί και παρουσιάσαμε τις ιδέες μας ο ένας στον άλλον, χωρίς απαραίτητα να έχουμε στο μυαλό μας ότι πρέπει να ακολουθήσουμε μια "συνταγή" ή ένα συγκεκριμένο genre. Όταν μπήκα στο γκρουπ είχαν ήδη τελειώσει τη συγγραφή των τραγουδιών του "=1", οπότε στο "Splat" έβαλα κι εγώ τον οβολό μου. Και το αποτέλεσμα είναι ένα 100% Deep Purple άλμπουμ.

- Ως Βορειοϊρλανδός εικάζω πως έχεις επηρεαστεί από τον Gary Moore, αλλά διακρίνω στο παίξιμό σου και στοιχεία από τον Steve Lukather των Toto.

Ναι, δύο από τις βασικές επιρροές μου είναι ο Moore κι ο Lukather. Ο πρώτος είναι και συμπατριώτης μου, έμαθα πολλά από αυτόν. Όσον αφορά τον Lukather, είναι πραγματικά από τους κορυφαίους και μου αρέσει πολύ πως το παίξιμό του εξυπηρετεί απόλυτα το κάθε τραγούδι. Ήταν κάτι από το οποίο έμαθα εξίσου πολλά. Κι είναι ένας εξαιρετικός τύπος. Άλλες επιρροές μου θα ανέφερα παίκτες φυσικά όπως ο Satriani και ο Vai, ο Paul Gilbert, ο Robben Ford. Καθώς φυσικά κι οι Jeff Beck και Hendrix. Όταν είσαι κιθαρίστας κοιτάς να μάθεις από τον καθένα ό,τι μπορείς κι ο καθένας έχει κάτι να σου διδάξει.

- Ένα από τα πρώτα πράγματα που διακρίνει κανείς στο Splat είναι η χημεία σου με τον Don Airey, με τον οποίο έχετε συνεργαστεί αρκετές φορές στο παρελθόν.

Πρώτη φορά πρέπει να παίξαμε μαζί πριν 16 χρόνια. Ήταν ένα φιλανθρωπικό φεστιβάλ στη γενέτειρά μου όπου μου ζήτησε να παίξω. Από τότε γίναμε πολύ καλοί φίλοι, έπαιξα σε προσωπικά του άλμπουμ, περιόδευσα μαζί του. Όντας επηρεασμένος από τον Gary Moore, με τον οποίον έχει συνεργαστεί, θεωρώ ότι η χημεία μας προέκυψε εύκολα καθώς το παίξιμό μου του θύμισε το αντίστοιχο του Moore. Υπάρχει κάτι ξεχωριστό στη χημεία ενός πληκτρά και ενός κιθαρίστα. Υποτίθεται πως είναι δύο ξεχωριστές οντότητες αλλά καμιά φορά πρέπει να συνεννοούνται με κλειστά μάτια, ειδικά σε γκρουπ όπως οι Deep Purple. Ο Don κι εγώ το πετύχαμε αυτό με άνεση. Δεν υπάρχει αντιπαλότητα ή ανταγωνισμός παρά μόνο υγιής συνεργασία και αλληλοσεβασμός. Καθώς και φιλία εκτός της σκηνής.

- Είσαι μέλος των Deep Purple. Χωρίς να ανήκεις στη γενιά τους ηλικιακά. Δεν πρέπει να είναι και το πιο συνηθισμένο συναίσθημα.

Την πρώτη χρονιά ένιωθα πραγματικά περίεργα. Δεν πίστευα ποτέ ότι το όνομά μου θα συνδυαστεί με το αντίστοιχο ενός από την αγία τριάδα των γκρουπ του hard rock. Μετά από 4-5 χρόνια είναι το ίδιο εκπληκτικό να είμαι μέρος αυτής της ομάδας και της κληρονομιάς της. Αλλά στην πορεία γίνεσαι μια παρέα, γίνεσαι μια ομάδα μουσικών που απλά παίζουν ζωντανά και μετά πίνουν τα ποτά τους. Και αυτό συμβαίνει με πολλούς αντίστοιχους, όπως π.χ. όταν γνώρισα τον Robert Plant, έναν πολύ προσγειωμένο τύπο.

- Πριν από δύο εβδομάδες υπήρξες αυτόπτης μάρτυρας - επάνω στη σκηνή κιόλας - σε ένα από τα πλέον ιστορικά reunions της ροκ ιστορίας. Πώς ένιωσες βλέποντας ξανά τον Ritchie Blackmore στη σκηνή μαζί με τους Deep Purple;

Ήταν όντως ιστορικό συμβάν και μια υπέροχη βραδιά. Ο Ρίτσι επικοινώνησε με τον Ίαν Γκίλαν, καθώς παίζαμε στη Jones Beach όπου και μένει. Οι δυο τους μιλάνε τα δυο τελευταία χρόνια, είναι μια χαρά. Ο Ίαν με ρώτησε αν θα έχω πρόβλημα, κάτι για το οποίο δεν υπήρχε περίπτωση φυσικά, ήμουν μια χαρά. Ήταν μια εξαιρετική συγκυρία, καθώς είχαν πολλά χρόνια να βρεθούν κάποια από τα μέλη, κάποιοι χώρισαν με κάπως άσχημο τρόπο κ.λπ. Οπότε ήταν πολύ ωραίο να τους βλέπεις να τα βάζουν όλα στην άκρη και να παίζουν τραγούδια όπως το Smoke on the Water. Του είπα να κάνει ό,τι θέλει, έτσι κι αλλιώς δικά σου τραγούδια είναι. Ήταν πολύ καλός και υποστηρικτικός μαζί μου και γενικότερα ήταν μια πολύ όμορφη βραδιά που συνεχίστηκε με μπύρες και ιστορίες από το παρελθόν. Φυσικά, την επόμενη μέρα το είχε μάθει όλο το διαδίκτυο...

- Στα 47 σου χρόνια νιώθεις επιτυχημένος; Πώς ορίζεις την επιτυχία;

Ο ορισμός της επιτυχίας είναι απλός και σαφής. Να είσαι ευτυχισμένος ό,τι κι αν κάνεις. Αν κουρεύεις το γκαζόν σε ένα γήπεδο του γκολφ και είσαι ευτυχισμένος, τότε είσαι επιτυχημένος. Βλέπω πολύ κόσμο να βγάζουν χρήματα αλλά να είναι πραγματικά μίζεροι και αναρωτιέμαι αν είναι όντως επιτυχημένοι, όχι οικονομικά αλλά από άποψη αυτοπραγμάτωσης. Πριν από τους Deep Purple η οικονομική μου επιφάνεια δεν είχε καμία σχέση με την τωρινή φυσικά, αλλά ήμουν εξίσου ευτυχισμένος με τα μουσικά projects που αναλάμβανα. Γενικότερα πρέπει να είσαι ευτυχισμένος με τις επιλογές σου, ειδάλλως ποιο είναι το νόημα;

- Simon σε ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σου. Τα τελευταία λόγια δικά σου.

Ανυπομονούμε για το show στην Αθήνα στις 13 Οκτωβρίου. Θα είναι ένα κλασικό Deep Purple live και βρισκόμαστε σε πολύ καλή φόρμα μπορώ να πω, τόσο ατομικά όσο και ως σύνολο. Φυσικά κάνουμε μια μίξη από παλιά και νέα κομμάτια και καταλαβαίνεις ότι κάποια τραγούδια δεν γίνεται να μην τα ακούσετε. Θα είναι πολύ ωραία σε κάθε περίπτωση.