Supergrass: 30 χρόνια συμπληρώθηκαν από την κυκλοφορία του ενός pop οροσήμου που ξεπέρασε την εποχή του
Στις 15 Μαΐου 1995, η παρέα του Gaz Coombes άλλαξε για πάντα το μουσικό τοπίο της Βρετανίας. Ο εμβληματικός πρώτος δίσκος των Supergrass "I Should Coco" έφτασε στα δισκοπωλεία, χωρίς οι ίδιοι να γνωρίζουν ότι μας χάριζαν ένα από τα πιο χαρούμενα και διασκεδαστικά άλμπουμ στην ιστορία της ποπ μουσικής. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα ξέφρενα singles που κατέκλυσαν τα ραδιόφωνα; Το "Caught By The Fuzz" με την παιδική περιπέτεια του Coombes με την αστυνομία για κατοχή ναρκωτικών, το glam-rock του "Mansize Rooster" και, φυσικά, το αξεπέραστο "Alright", που έγινε ο ύμνος μιας ολόκληρης γενιάς.
«Ήμουν 16-17 ετών όταν ξεκίνησα με τους Supergrass και όλα ήταν κάπως παράλογα. Η ζωή έμοιαζε να τρέχει. Ξεκινήσαμε νωρίς την περιοδεία για αυτό το άλμπουμ και άρχισαν τα ταξίδια στην Αμερική για έξι-επτά εβδομάδες. Όταν επιστρέψαμε, το "Alright" είχε ήδη πάρει το δρόμο του. Ξαφνικά όλοι με αναγνώριζαν στον δρόμο. Ήταν τρελό αλλά συναρπαστικό», θυμάται χαρακτηριστικά ο Gaz Coombes.
Οι Supergrass σχηματίστηκαν στην Οξφόρδη γύρω στο 1993, όταν ο Coombes και ο ντράμερ Danny Goffey αναγεννήθηκαν από τις στάχτες του σχολικού τους συγκροτήματος "The Jennifers". Με τον Mick Quinn στο μπάσο, η χημεία υπήρξε άμεση. «Από την πρώτη στιγμή που αρχίσαμε να παίζουμε μαζί, γίναμε με ένα μαγικό τρόπο όλοι καλύτεροι», θυμάται ο Quinn. Το "I Should Coco" κατέκτησε τα βρετανικά charts, πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα και μετατρέποντας τους τρεις νεαρούς μουσικούς σε super stars. Όμως πέρα από το προφανές - την ασταμάτητη ενέργεια και τις αξέχαστες μελωδίες - αυτό που αναδύεται τριάντα χρόνια μετά είναι πως ο δίσκος έχει υπερβεί κάθε περιορισμό εποχής και σκηνής.
«Έχω μια κόρη στη εφηβεία και αυτή και οι φίλες της, όλες γνωρίζουν το I Should Coco», λέει ο Coombes. «Είναι ένας από εκείνους τους δίσκους που, όταν αποκτάς το πρώτο σου πικάπ, είναι εκεί μαζί με μια αρκετά περίφημη παρέα άλλων cool δίσκων προς τους οποίους οι έφηβοι φαίνεται να έλκονται».
Η τεράστια επιτυχία του άλμπουμ οδήγησε σε μια από τις πιο παράξενες στιγμές τους - μια συνάντηση με τον Steven Spielberg που ήθελε να τους κάνει τηλεοπτική σειρά, μια μοντέρνα εκδοχή των Monkees. «Ήταν σαν ένα weird trip με LSD», θυμάται ο Goffey. «Είχαμε μεγαλώσει βλέποντας τον E.T. κα τις ταινίες του». Αλλά το συγκρότημα αρνήθηκε. «Θέλαμε να πετύχουμε στην Αμερική αποκλειστικά μέσω της μουσικής μας», λέει ο Coombes, «όχι επειδή είχαμε χαρακτηριστικές φαβορίτες».
Η σχέση του συγκροτήματος με το "Alright" - το οποίο έφτασε στο Νο.2 των βρετανικών charts - παραμένει «περίπλοκη», όπως παραδέχεται ο Quinn. Το τραγούδι έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, αλλά και βαρίδι για το συγκρότημα. Ο Coombes όμως παραμένει περήφανος: «Παίρνω πάντα μεγάλη ευχαρίστηση από το γεγονός ότι εξακολουθεί να είναι ένα κάπως περίεργο τραγούδι. Το ρεφρέν είναι λίγο παράξενο για μια τόσο μεγάλη επιτυχία. Κάθε καλοκαίρι επανέρχεται, ή καταλήγει σε κάποια διαφήμιση εδώ ή εκεί. Συμβιβαστήκαμε με αυτό εδώ και πολύ καιρό».
Η Britpop για τους Supergrass ήταν ένα ευτυχές παράπλευρο προϊόν μιας μουσικής εποχής. «Ήταν απλώς ένας καθαρός και τακτοποιημένος τρόπος συσκευασίας όλης της καλής, δυναμικής, νεανικής μουσικής εκείνης της περιόδου», υποστηρίζει ο Coombes. «Δεν την επιδιώξαμε ούτε την αποφύγαμε, απλά κάναμε το δικό μας κομμάτι».
O Al Jourgensen επιχειρεί να κλείσει οριστικά μια ιστορία 46 ετών — γεμάτη πρωτοπορία, πολιτική οργή, εξαρτήσεις, ρήξεις και περισσότερα από ένα «τελευταίο» αντίο
17°
