Η φετινή μουσική χρονιά πλησιάζει στο τέλος της και, καθώς κοιτάζουμε πίσω στο χρόνο και τη βλέπουμε να έρχεται προς το μέρος μας, φαίνεται τώρα καθαρά πως κουτσαίνει λίγο. Μάλλον αυτό, τώρα που το σκέφτομαι ισχύει και για τις προηγούμενες χρονιές. Η μουσική του 21oυ αιώνα δεν ακούγεται και τόσο συναρπαστική όσο οι μέρες που ζούμε. Ενώ η μουσική που κυκλοφορεί τριγύρω έχει αυξηθεί σε επίπεδο «φούσκας», η χρυσή μετριότητα είναι το χαρακτηριστικό της, αυτό το συμπαθές τίποτα που όταν το ακούς δεν έχεις κάποια ιδιαίτερη αντίρρηση αλλά δεν έχεις και κάτι ιδιαίτερο να πεις. Ίσως απλώς οκ. Όπως συμβαίνει συνήθως στις μέρες μας κι όχι μόνο στη μουσική, αλλά σε όλες τις τέχνες –κατά τη γνώμη μου– οι εξαιρέσεις είναι που σώζουν την παρτίδα επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα τον κανόνα.
Ακούω τον πρώτο προσωπικό δίσκο της Sabina (Sciubba) που έχει τίτλο «Touzours» και ανακαλύπτω ένα σύμπαν, ίσως όχι πραγματικά σπουδαίο αλλά σίγουρα ενδιαφέρον, που κάνει το άλμπουμ προσωπικό και ιδιαίτερο, μοναδικό και γοητευτικό. Μισή Ιταλίδα, μισή Γερμανίδα, έζησε και στις δύο χώρες πριν βρεθεί στη Νέα Υόρκη για να γίνει τραγουδίστρια των Brazilian Girls, όμως τώρα ζει μόνιμα στο Παρίσι. Η ευρωπαϊκή αισθητική είναι παρούσα παντού στη μουσική της και το πολύγλωσσο άλμπουμ της έχει κάτι από την αισθητική της Nico, της Patti Smith και της P.J. Harvey, της Dietrich και του Gainsbourg και είναι φτιαγμένο από διαφορετικά υλικά που περιλαμβάνουν από electropop μέχρι κιθαριστική indie και από mariachi μέχρι γαλλική ποπ κι όλ’ αυτά τα ανακαλύπτεις αφού πριν έχεις δει ένα –επίσης– ιδιαίτερο και ενδιαφέρον εξώφυλλο που δίνει το στίγμα (και που συνοδεύει και το βίντεο του δίσκου).
Ο δίσκος της Sabina ξαναπαίζει κι εγώ αρχίζω να διατρέχω τη χρονιά και τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν για να επιβεβαιώσω τη σκέψη μου: σε δίσκους γυναικών συναντάμε πολύ πιο εύκολα ένα προσωπικό, γοητευτικό, δημιουργικό κι ενδιαφέρον μουσικό (και όχι μόνο) σύμπαν. Με ευκολία μαζεύω ανάλογα άλμπουμ των τελευταίων μηνών από την St. Vincent, την tUnE-yArDs, τη Sharon Van Etten, την FKA twigs, τη Lana Del Ray, τη Lykke Li, την Anna Calvi, την EMA… Ίδια εικόνα και στην ελληνική μουσική πραγματικότητα, καθώς τα κορίτσια έχουν πάρει κεφάλι (σε δημιουργικό επίπεδο). Δίσκοι που ξεφεύγουν από το σωρό, που ξεχωρίζουν για το προσωπικό ύφος, για το ότι δημιουργούν έναν κόσμο που μπορεί να μην είναι συγκλονιστικός αλλά έχει πραγματικό ενδιαφέρον. Στον πολύπλοκο κόσμο που ζούμε, οι γυναίκες φαίνονται να συντονίζονται πιο αποτελεσματικά.
Στο τεύχος 499 (8/10) και σε αυτή τη στήλη, με τίτλο: «Σκοτώνουν τ’ άλογα όταν γεράσουν;», έγραφα: «Σε εποχές που οι ταχύτητες είναι ιλιγγιώδεις, που μουσικοί εμφανίζονται και εξαφανίζονται δημιουργώντας διαρκώς ένα υπερθέαμα από πεφταστέρια, υπάρχουν άνθρωποι που φέγγουν σταθερά, ίσως όχι με το ίδιο υπέρλαμπρο φως αλλά σαν φθινοπωρινή λιακάδα που σε ζεσταίνει χωρίς να σε καίει», θέλοντας να επισημάνω τους καλούς δίσκους που κυκλοφόρησαν και φέτος από παλαίμαχους μουσικούς (Leonard Cohen, Ginger Baker, Marianne Faithfull, Robert Plant, αλλά και Swans, John Hiatt, Brian Eno, Vashti Bunyan…). Νομίζω λοιπόν πως και φέτος η παρτίδα θα σωθεί κυρίως από τις γυναίκες και τους παλαίμαχους.
17°
