Nightfall: Η πρώτη τους συναυλία στην Αθήνα μετά από 10 χρόνια

Ηλεκτρονικό εισιτήριο, τσεκ. Πιστοποιητικό εμβολιασμού, τσεκ. Ταυτότητα, τσεκ. Στον αριθμό 205 της οδού Λιοσίων μαυροφορεμένες και μαυροφορεμένοι, περιμένουν να διαβούν τις πόρτες του Gagarin για να ζήσουν την πρώτη extreme metal συναυλία σε κλειστό χώρο στην πόλη μετά από ενάμιση περίπου χρόνο. Ένα δύσκολο διάστημα που βρήκε τους ανθρώπους να χάνονται κυριολεκτικά και μεταφορικά, να κρατούν αποστάσεις, που βρήκε τους καλλιτέχνες να αναπροσαρμόζουν τα σχέδιά τους και τους συναυλιακούς χώρους κλειστούς.

Οι Project Renegade έχουν ανοίξει το live προκαλώντας το ενδιαφέρον με το ηχητικό κράμα που ξεκινά από βαριά grooves και φτάνει μέχρι ηλεκτρονικά, ambient στοιχεία. Κι ενδιαφέρουν τον κόσμο που έχει βρεθεί εκεί, με τον τρόπο που έχουν πατήσει στη σκηνή: o Ody, o μασκοφορεμένος ντράμερ με ένα α λα Hulk drum kit και η Μαριάννα στο μικρόφωνο μπορούν να σε πείσουν πως αυτό το πρότζεκτ αξίζει τον χρόνο σου.

Το τραγούδι των σειρήνων από τους On Thorns I Lay, το «The Song Of Sirens» από το πρόσφατο άλμπουμ τους «Threnos» βρίσκει την ατμοσφαιρική death metal μπάντα της Αθήνας στη σκηνή χωρίς τον Στέφανο Κίντζογλου στο μικρόφωνο, αλλά με τον υπερκινητικό Θοδωρή, από τους Domination Inc., να τον αντικαθιστά σε μία fill in απόφαση της τελευταίας στιγμή βάζοντας ένα απρόσμενο hardcore στιλ στο line up τους. Έχοντας περάσει από πολλές αλλαγές στη σύνθεση και τις συνθέσεις τους, οι On Thorns I Lay, που πήραν το όνομά τους έπειτα από μια ιδέα που έριξε στα 90s o Ευθύμης Καραδήμας των Nightfall, αναπαράγουν τον ερεβώδη ήχο τους παρέα με δύο βιολίστριες μέχρι να ολοκληρώσουν την εμφάνισή τους με το «Erevos» από το «Aegean Sorrow».

Με ηγήτορα τον Χρήστο Δραγαμεστιανό στην κιθάρα και με τον Αντώνη Βεντούρη να ξεχωρίζει πια ως keyboardist διεθνώς στο ιδίωμα για την prog διάσταση και τον «εκκλησιαστικό» ήχο, οι On Thorns I Lay προετοιμάζουν το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους και προετοίμασαν τους θεατές για τη συναυλιακή επιστροφή, μετά από δέκα χρόνια live απουσίας, των Nightfall…

«Το άλμπουμ αυτό είναι απλά η δικαιολογία μας για να μιλήσουμε ανοιχτά» είχε δηλώσει ο Ευθύμης Καραδήμας όταν αποφάσισε μέσα από τα podcasts της ATHENS VOICE να εξομολογηθεί για πρώτη φορά δημόσια τη μάχη του με την κατάθλιψη. Με κόκκινα lasers στα μάτια του τερατόμορφου πλάσματος που φιλοτέχνησε ο Travis Smith για το εξώφυλλο του «At Night We Prey» και ορθώνεται στη σκηνή, με pyro effects και με ένα μικρόφωνο-μαχαίρι, οι Nightfall ξεσπούν αμέσως μετά την πρελουδιακή εισαγωγή του «She Loved The Twilight». «Θα βουτήξουμε σε βάθη αβυσσάλεα, θα πάμε πολύ πίσω» μας προειδοποιεί η φωνή που βγαίνει μέσα από τα βάθη των ανθρώπινων πνευμόνων, μέσα από το headpiece που φορά ο Ευθύμης Καραδήμας και δημιούργησε ο τολμηρός σχεδιαστής Πάρις Λαλιώτης.

Διαλύοντας κάθε αμφιβολία με την εμφάνισή τους, οι Nightfall κατάφεραν να σπρώξουν τα standards μερικά ακόμα χρόνια μπροστά για το τι σημαίνει metal συναυλία στο 2021. Ευχαριστώντας με συγκίνηση τις «γενναίες και τους γενναίους» που βρέθηκαν στον χώρο και χωρίς κλισέ, χωρίς οπαδικές αβρότητες, ο Ευθύμης Καραδήμας μετέτρεψε αυτό το live σε μία performance. Θεατρικότητα αντί για γραφικότητα, ωριμότητα αντί για νοσταλγία, πειραματισμός αντί για σιγουράκια. Και δεν ήταν μόνος. Ο Μιχάλης Γαλιάτσος, μετά την επανένταξή του στο γκρουπ με τον Κώστα Κυριακόπουλο στις κιθάρες, έφερε τη δική του eightίλα, που ίσως είχε λείψει στο σχήμα, ο Fotis Benardo με τις μπαγκέτες στα χέρια του υπενθύμισε τι σημαίνει να είσαι ντράμερ με ταυτότητα, όχι απλά ένας φρίκος της τεχνικής, η Βασιλική Μπιζά με το μπάσο της κόλλησε ιδανικά ως νέο μέλος στο rhythm section και ξεκόλλησε κάθε στενόμυαλο στερεότυπο για τον ρόλο των γυναικών στον «σκληρό ήχο». Ακολουθώντας κι επί σκηνής τους Nightfall, μετά τη συμμετοχή τους στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ «At Night We Prey», η Ελένη και η Σουζάνα Βουγιουκλή, ανέβηκαν σαν «Μάγισσες» στη σκηνή δημιουργώντας πολύπλοκα ρυθμικά σχήματα με τις διφωνίες τους και ενισχύοντας την τελετουργική ατμόσφαιρα της συναυλίας.

«Years are passing but nothing fades…», μετά το «Diva», το δεύτερο encore βρήκε τον Ευθύμη Καραδήμα να αποχωρίζεται το κρυπτικό outfit και με το δερμάτινο jacket του να κλείνει τη βραδιά λίγο πριν τα μεσάνυχτα με το «Lesbian Show», ένα τραγούδι των Nightfall που έγινε από το 1997 το sing along hit τους.

Βγαίνοντας ξανά στο φως, στη σκηνή, οι Nightfall είχαν «υποσχεθεί» στην αφίσα της συναυλίας πως αυτή η νύχτα θα ήταν η πιο σκοτεινή της χρονιάς. Έχω την αίσθηση πως ήταν κάτι παραπάνω: μία καλλιτεχνική έκρηξη που είχε καιρό να δει αυτή η πόλη, που μπορεί να ωθήσει τους δεκάδες έφηβους που βρέθηκαν εκεί σε ένα προβάδικο για να φτιάξουν το δικό τους συγκρότημα.