More in Culture

Χρήστος Μακαριάδης: «Δεν θεωρώ ότι κάθε αστείο πρέπει να έχει θεραπευτική λειτουργία»

Ο κωμικός μιλάει στην ATHENS VOICE για το stand-up comedy πέρα από τα viral βίντεο

Μαριάννα Μανωλοπούλου
Μαριάννα Μανωλοπούλου
10’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
Χρήστος Μακαριάδης: Συνέντευξη του stand-up comedian στην ATHENS VOICE
Χρήστος Μακαριάδης © Κωνσταντίνος Θωμόπουλος

Χρήστος Μακαριάδης: Ο stand-up κωμικός μιλά στην ATHENS VOICE για την αναγνωρισιμότητα, την πολιτική ορθότητα και τη νέα του παράσταση "Μοιρολογίστρες"

Μεγάλωσε στην Κρήτη σε ένα «φλεγόμενο σόι», όπως το περιγράφει, γεμάτο ανθρώπους με διαφορετικά ταμπεραμέντα, που έπρεπε κάπως να μάθει να διαχειρίζεται. Ο Χρήστος Μακαριάδης θυμάται τους γονείς του, που ήρθαν από την Αλβανία, να κουβαλούν μια τεράστια, βαριά αλλά και όμορφη ταμπέλα που έγραφε «Θυσία για τα παιδιά μου». Ήθελαν να του προσφέρουν όσα περισσότερα μπορούσαν, ακόμη κι αν αυτή η προσφορά είχε και το δικό της βάρος.

Η κωμωδία μπήκε στη ζωή του πριν από περίπου έντεκα χρόνια, σχεδόν τυχαία, μια βραδιά που τελικά του άλλαξε τη ζωή. Σήμερα, μπορεί να περνά μεγάλο μέρος του χρόνου του σκεπτόμενος πώς θα αλλάξει τον κόσμο, αρκεί να μη χρειαστεί να αλλάξει τη ρουτίνα του. Του αρέσει πολύ να βαριέται, τις περισσότερες μέρες έχει νεύρα και δεν βρίσκει πάντα μια έξυπνη παρατήρηση να κάνει. Γιατί, πίσω από τα αστεία του, υπάρχει και η πλευρά του που δεν μπορεί να διαχειριστεί όταν ο ίδιος δεν έχει κάτι να σχολιάσει. Πάμε να τον γνωρίσουμε καλύτερα.

- Έχεις αλβανική καταγωγή και μεγάλωσες στην Κρήτη. Πώς συνδέονται αυτές οι δύο ταυτότητες μέσα σου; Υπήρξε περίοδος που ένιωθες ότι έπρεπε να αποδείξεις πως ανήκεις κάπου;

Η αλβανική καταγωγή μου και το κρητικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσα είναι κομμάτια της ζωής μου, χωρίς να σημαίνει ότι καθημερινά προσπαθώ να συμφιλιώσω μέσα μου αυτές τις δύο ταυτότητες.

Στην Α΄ Δημοτικού με απομάκρυναν λόγω της καταγωγής μου. Στη γειτονιά μου έμεναν πολλοί μετανάστες και Μικρασιάτες, οπότε το περιβάλλον ήταν μεικτό. Δεν θυμάμαι τον ρατσισμό αποκλειστικά ως οργανωμένο μίσος· πολλές φορές έμοιαζε περισσότερο με ξέσπασμα.

Δεν μπορώ να ξεχάσω ένα περιστατικό, μια φορά ένα παιδί Ρομά με αποκάλεσε «κωλοαλβανό». Το κοίταξα με απορία και εκείνο απλώς ανασήκωσε τους ώμους του. Πάντως, αν με ρωτήσεις πώς νιώθω σήμερα, θα σου πω περισσότερο Σαλονικιός.

Χρησιμοποιώ συχνά την καταγωγή μου στην κωμωδία, οπότε αποτελεί και κομμάτι της δημόσιας εικόνας μου. Δεν μπορώ να πω ότι ο ρατσισμός έχει εξαφανιστεί σήμερα. Απλώς πιστεύω ότι η προσωπική επαφή μπορεί να γκρεμίσει κάποιες από τις αντιλήψεις που έχει κάποιος για έναν άνθρωπο πριν καν τον γνωρίσει.

Χρήστος Μακαριάδης: Συνέντευξη του stand-up comedian στην ATHENS VOICE
© Κωνσταντίνος Θωμόπουλος

- Ξεκίνησες σε μια εποχή που το stand-up στην Ελλάδα δεν είχε τη σημερινή απήχηση. Πώς θυμάσαι τα πρώτα σου βήματα;

Όλο αυτό ξεκίνησε τυχαία, μετά από παρότρυνση των φίλων μου. Ήμασταν, θυμάμαι, στο 52, το λεωφορείο που μας πήγαινε στα ΤΕΙ, κι είχα πιει λίγο παραπάνω. Εκείνο το βράδυ ερωτεύτηκα την κωμωδία.
Τότε, βέβαια, το stand-up δεν είχε τη σημερινή ορατότητα. Δεν μπορούσες, τόσο εύκολα όσο σήμερα, να ανεβάσεις ένα βίντεο και να σε δουν χιλιάδες άνθρωποι μέσα σε λίγες ώρες. Έπρεπε να ανέβεις στη σκηνή, να δοκιμάσεις το υλικό σου και να επιστρέψεις, ακόμη κι αν δεν είχε πάει καλά η πρώτη προσπάθεια. Αυτό που θυμάμαι περισσότερο είναι η αίσθηση ότι ανακαλύπταμε κάτι που μας ενθουσίαζε. Δεν ξεκίνησα με κάποιο μεγάλο σχέδιο για το πού θα καταλήξει όλο αυτό. Ήθελα απλώς να συνεχίσω να το κάνω.

- Αν συγκρίνεις την εποχή που ξεκίνησες με το σήμερα, ποια είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έχεις παρατηρήσει; Έχει μεγαλώσει πραγματικά η σκηνή ή απλώς έχει γίνει πιο ορατή μέσα από τα social media;

Νομίζω ότι έχουν συμβεί και τα δύο. Υπάρχει περισσότερη ορατότητα, περισσότερος κόσμος που γνωρίζει τι είναι το stand-up και, συνεπώς, περισσότερες ευκαιρίες να βρεις το κοινό σου. Τα social media έχουν αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να ανακαλύψει κάποιος έναν κωμικό.

Αλλά όλα αυτά δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι έχει λυθεί το πρόβλημα του βιοπορισμού ή ότι έχουν όλοι ευκαιρίες να κάνουν παραστάσεις. Άλλο να σε βλέπουν εκατό χιλιάδες άνθρωποι στο κινητό τους και άλλο να αγοράζουν εισιτήριο για να σε δουν ζωντανά. Η σκηνή έχει αλλάξει, αλλά δεν νομίζω ότι μπορούμε να μετρήσουμε την ανάπτυξή της μόνο από τα views.

- Πότε ένιωσες ότι κάτι αλλάζει και αρχίζει να σε αναγνωρίζει περισσότερο ο κόσμος; Πότε πιστεύεις ότι έγινε το μπαμ με σένα;

Δεν ξέρω αν έχει γίνει κάποιο μπαμ. Ελπίζω πως όχι, θα ήθελα να πιστεύω ότι έχω ακόμη πράγματα να κάνω. Νομίζω ότι τα βίντεο με την καταγωγή μου ήταν αυτά που με έβαλαν περισσότερο στον χάρτη. Έδωσαν στον κόσμο έναν τρόπο να με ανακαλύψει και να καταλάβει κάπως το χιούμορ μου. Αλλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει μία και μοναδική στιγμή που αλλάζουν όλα. Υπάρχουν πολλά μικρά πράγματα που συσσωρεύονται.

- Και πώς διαχειρίζεσαι σήμερα αυτή την αναγνωσιμότητα;

Δεν ξέρω αν τη διαχειρίζομαι, γιατί δεν την αντιλαμβάνομαι πάντα. Δεν λέω ότι δεν συμβαίνει να με αναγνωρίσει κάποιος· απλώς δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα η εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Εξακολουθώ να είμαι ο ίδιος άνθρωπος που γυρίζει σπίτι και σκέφτεται τι θα φάει ή τι έχει να κάνει την επόμενη μέρα. Δεν ξυπνάω νιώθοντας ότι είμαι διαφορετικός επειδή με έχουν δει περισσότεροι άνθρωποι στο κινητό τους.

- Το stand-up απαιτεί να εκτίθεσαι μπροστά σε αγνώστους. Τι σε δυσκόλεψε περισσότερο στην αρχή: να ανέβεις στη σκηνή ή να αποδεχτείς ότι δεν θα γελούν όλοι με όσα λες;

Το να ανέβω στη σκηνή δεν ήταν τόσο δύσκολο, κυρίως επειδή η πρώτη φορά έγινε με έναν αρκετά ανορθόδοξο τρόπο. Σκόνταψα στη σκηνή και είπα πως το έκανα επίτηδες, κι εκεί ήρθε το πρώτο γέλιο. Το να καταλάβεις ότι δεν θα γελούν όλοι με όσα λες είναι μέρος της δουλειάς. Δεν γίνεται να περιμένεις ότι κάθε αστείο θα λειτουργήσει με κάθε άνθρωπο. Αν το παίρνεις προσωπικά κάθε φορά που δεν γελάει κάποιος, δεν θα μπορέσεις να κάνεις αυτή τη δουλειά για πολύ.

- Τι έχεις σπουδάσει και με τι δουλειές έχεις ασχοληθεί μέχρι σήμερα για να βιοπορίζεσαι, πέρα από το stand-up;

Έχω σπουδάσει και έχω κάνει μεταπτυχιακό στα Πληροφοριακά Συστήματα και τη Διοίκηση. Επαγγελματικά έχω ασχοληθεί με τη δημιουργία περιεχομένου, τη συγγραφή σεναρίων και το copywriting. Έχω δουλέψει και ως ηθοποιός σε βίντεο και μικρού μήκους παραγωγές. Έχω κάνει διάφορα πράγματα παράλληλα με το stand-up, γιατί στην Ελλάδα δεν είναι αυτονόητο ότι μπορείς να ζεις αποκλειστικά από τις παραστάσεις σου.

- Πόσο εύκολο είναι για έναν stand-up κωμικό στην Ελλάδα να ζει αποκλειστικά από την τέχνη του; Έχεις αναγκαστεί ποτέ να κάνεις έναν συμβιβασμό που δεν σε εξέφραζε;

Δεν είναι εύκολο. Υπάρχουν κωμικοί που καταφέρνουν να ζουν από αυτό, αλλά δεν σημαίνει ότι η διαδρομή είναι σταθερή ή ότι κάθε μήνας μοιάζει με τον προηγούμενο. Χρειάζεται να γράφεις, να κάνεις παραστάσεις, να προωθείς τη δουλειά σου και συχνά να ασχολείσαι με πράγματα που δεν έχουν άμεση σχέση με το ίδιο το αστείο. Εγώ έχω κάνει και άλλες δουλειές για να βιοποριστώ και δεν το θεωρώ αποτυχία. Είναι μέρος της πραγματικότητας της δουλειάς μας. Δεν θέλω να παρουσιάσω κάθε επαγγελματική επιλογή ως καλλιτεχνικό συμβιβασμό και δεν είναι υποχρεωτικό όλα τα πράγματα που κάνουμε να μας εκφράζουν απόλυτα. Το σημαντικό για μένα είναι να μπορώ να συνεχίσω να κάνω την κωμωδία που θέλω.

- Πόσο από το υλικό σου προέρχεται από πραγματικές εμπειρίες και πόσο από την ανάγκη να τις παραμορφώσεις για να λειτουργήσουν κωμικά;

Πολλά πράγματα ξεκινούν από πραγματικές εμπειρίες, αλλά η κωμωδία δεν είναι καταγραφή γεγονότων. Δεν με ενδιαφέρει να πω απλώς τι συνέβη. Με ενδιαφέρει να βρω το αστείο σ’ αυτό που συνέβη, ακόμη κι αν χρειάζεται να παραμορφώσω κάπως τα γεγονότα.

Μερικές φορές η πραγματικότητα είναι ήδη παράλογη. Άλλες φορές χρειάζεται να το τραβήξεις για να φανεί ο παραλογισμός της. Το ζητούμενο δεν είναι να είμαι πιστός στα γεγονότα, αλλά να λειτουργεί το αστείο.

- Ζούμε σε μια εποχή που ένα αστείο μπορεί να αποκοπεί από το πλαίσιό του, να γίνει viral και να προκαλέσει αντιδράσεις μέσα σε λίγες ώρες. Σε κάνει αυτό πιο προσεκτικό ή σε ωθεί να προκαλείς ακόμη περισσότερο;

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να προκαλείς περισσότερο απλώς και μόνο επειδή φοβάσαι ότι θα σε λογοκρίνουν. Ούτε θεωρώ ότι πρέπει να είσαι απρόσεκτος για να αποδείξεις ότι είσαι ελεύθερος. Με ενδιαφέρει να είναι αστείο αυτό που λέω. Αν ένα αστείο δεν λειτουργεί, δεν με ενδιαφέρει να το υπερασπιστώ μόνο και μόνο επειδή είναι προκλητικό. Τα social media έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κυκλοφορεί το υλικό μας, αλλά δεν θέλω να γράφω με κριτήριο τι μπορεί να γίνει viral ή τι μπορεί να παρεξηγηθεί.

- Ποιος πιστεύεις ότι έχει σήμερα μεγαλύτερη εξουσία πάνω σε έναν κωμικό: το κοινό που πληρώνει για να τον δει ή οι χρήστες των social media που μπορούν να απαιτήσουν cancel;

Το κοινό που πληρώνει για να σε δει έχει μια πολύ άμεση σχέση μαζί σου. Είναι εκεί, ακούει ολόκληρο το αστείο και αντιδρά σ’ αυτό. Στα social media μπορεί κάποιος να δει ένα απόσπασμα χωρίς το υπόλοιπο πλαίσιο και να σχηματίσει διαφορετική εικόνα. Αυτό δεν σημαίνει ότι το κοινό μιας παράστασης έχει πάντα δίκιο ή ότι κάθε αντίδραση στα social media είναι άδικη. Νομίζω ότι πρέπει να εξετάζουμε κάθε περίπτωση ξεχωριστά. Δεν θεωρώ ότι ένας κωμικός πρέπει να είναι απρόσβλητος από την κριτική, αλλά ούτε ότι κάθε αρνητική αντίδραση πρέπει να οδηγεί αυτομάτως σε ακύρωση.

- Η Gen Z μιλά πιο ανοιχτά για όρια, τραύματα, ψυχική υγεία και συμπεριφορές που παλαιότερα θεωρούνταν «απόρρητες». Έχει κάνει αυτή η αλλαγή την κωμωδία πιο ουσιαστική ή έχει περιορίσει όσα μπορεί να πει ένας κωμικός;

Το ότι σήμερα μιλάμε πιο ανοιχτά για ορισμένα ζητήματα μπορεί να δώσει στην κωμωδία περισσότερο υλικό και διαφορετικές οπτικές. Ταυτόχρονα, πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε δεδομένα μπορεί να μη λειτουργούν πια με τον ίδιο τρόπο. Δεν το βλέπω υποχρεωτικά ως περιορισμό όλο αυτό. Η κωμωδία αλλάζει μαζί με την κοινωνία. Αν ένα αστείο που κάποτε λειτουργούσε, σήμερα δεν είναι αστείο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάποιος σου απαγόρευσε να το πεις. Μπορεί απλώς να μην έχεις βρει ακόμη κάτι καλύτερο.

- Πού τελειώνει η αναγκαία αυτοκριτική και πού αρχίζει ο φόβος της πολιτικής ορθότητας; Πιστεύεις ότι ένας κωμικός πρέπει να αναρωτιέται ποιον μπορεί να πληγώσει ή ότι η υπερβολική αυτολογοκρισία ακυρώνει την ίδια την κωμωδία;

Δεν θεωρώ ότι η πολιτική ορθότητα είναι από μόνη της πρόβλημα. Οι εποχές αλλάζουν, όπως και οι αντιλήψεις μας, και κάποια πράγματα που παλιότερα τα θεωρούσαμε φυσιολογικά σήμερα τα βλέπουμε διαφορετικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ελέγχεις τα πάντα για να βεβαιωθείς πως δεν θα ενοχλήσεις κανέναν. Δεν γίνεται να κάνεις κωμωδία χωρίς να υπάρχει περίπτωση κάποιος να ενοχληθεί. Φυσικά είναι άλλο πράγμα να θεωρείς ότι κάποιο αστείο είναι καλό επειδή κάποιος ενοχλήθηκε. Το βασικό ερώτημα για μένα είναι αν το αστείο λειτουργεί. Η αυτοκριτική είναι απαραίτητη, αλλά δεν θέλω να μετατρέπεται σε φόβο απέναντι σε κάθε πιθανή αντίδραση.

- Τι κάνεις όταν ένα αστείο που θεωρείς εξαιρετικό δεν προκαλεί καμία αντίδραση; Το εγκαταλείπεις, το ξαναγράφεις ή επιμένεις μέχρι να λειτουργήσει;

Αν ένα αστείο που θεωρώ εξαιρετικό δεν λειτουργεί, πρώτα προσπαθώ να καταλάβω γιατί. Μπορεί να χρειάζεται διαφορετικό στήσιμο, μπορεί να λείπει κάποια πληροφορία ή μπορεί τελικά να μην είναι τόσο αστείο όσο πιστεύω. Δεν σημαίνει ότι το εγκαταλείπω αμέσως, αλλά ούτε ότι επιμένω επ’ άπειρον επειδή έχω ερωτευτεί την ιδέα του. Ένα από τα δύσκολα πράγματα στη δουλειά μας είναι ακριβώς αυτό: να σκοτώνεις αστεία που αγαπάς, επειδή δεν λειτουργούν.

- Έχεις βρεθεί ποτέ στη σκηνή, να κάνεις τον κόσμο να γελάει, ενώ εσύ περνάς μια δύσκολη μέρα; Πόσο εύκολο είναι να ξεχωρίζεις τον άνθρωπο από τον κωμικό;

Θεωρώ ότι πρέπει να ανέβεις στη σκηνή και να κάνεις την παράσταση, ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στην υπόλοιπη ζωή σου. Δεν σημαίνει ότι δεν επηρεάζεσαι από όσα περνάς, αλλά ο κόσμος έχει έρθει για να δει μια παράσταση κι εσύ έχεις αναλάβει να την κάνεις. Δεν θέλω να παρουσιάσω τον κωμικό ως έναν άνθρωπο που κρύβει πάντα τη θλίψη του πίσω από το γέλιο. Αυτό είναι ένα ωραίο κλισέ, αλλά δεν μας περιγράφει απαραίτητα όλους. Κάποιες φορές απλώς κάνεις τη δουλειά σου, όπως θα την έκανε οποιοσδήποτε άλλος.

- Ποια είναι η πιο σκληρή αλήθεια που ανακάλυψες για τον χώρο του stand-up;

Ότι το να είσαι καλός κωμικός δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα έχεις και μια καλή επαγγελματική πορεία. Υπάρχουν πολλά πράγματα πέρα από το αν είσαι αστείος: η συνέπεια, η προβολή, οι συνεργασίες, οι ευκαιρίες, το αν μπορείς να εξασφαλίζεις δουλειά. Το κοινό βλέπει μία ώρα παράστασης. Δεν βλέπει τις ώρες που έχεις περάσει γράφοντας, τις δοκιμές που δεν πήγαν καλά ή τα αστεία που έπρεπε να πετάξεις. Και σίγουρα είναι δύσκολο να αντιληφθείς την οικονομική αβεβαιότητα που υπάρχει πίσω από όλο αυτό.

Χρήστος Μακαριάδης: Συνέντευξη του stand-up comedian στην ATHENS VOICE
Χρήστος Μακαριάδης © Κωνσταντίνος Θωμόπουλος

- Τι θα δούμε στις «Μοιρολογίστρες» που δεν έχουμε δει μέχρι σήμερα; Είναι μια παράσταση που αποκαλύπτει μια διαφορετική πλευρά σου ή συνεχίζει την ίδια προσωπική και κωμική διαδρομή;

Οι «Μοιρολογίστρες» συνεχίζουν τη δική μου κωμική διαδρομή, αλλά κι εγώ αλλάζω όσο περνάει ο καιρός. Δεν θέλω να κάνω την ίδια παράσταση ξανά και ξανά, απλώς με διαφορετικό τίτλο. Η παράσταση έχει ως αφετηρία μια πραγματική εμπειρία που συνδέεται με μια κηδεία και μου δίνει τη δυνατότητα να κινηθώ σε ένα διαφορετικό πεδίο. Δεν προσπαθώ να αποδείξω ότι έχω γίνει πιο ώριμος ή πιο βαθύς κωμικός. Θέλω να κάνω μια παράσταση που να με ενδιαφέρει και να κάνει τον κόσμο να γελάσει.

- Αφού οι «Μοιρολογίστρες» συνδέονται με μια πραγματική κηδεία, πώς μετατρέπεις μια εμπειρία που σχετίζεται με τον θάνατο σε αφορμή για γέλιο, χωρίς να ακυρώνεις τη σοβαρότητά της;

Δεν πιστεύω ότι το να γελάσεις με κάτι σημαίνει ότι ακυρώνεις τη σοβαρότητά του. Η ζωή είναι γεμάτη με τραγικές, παράλογες και αστείες καταστάσεις, ακόμη κι αν δεν είναι εύκολο να το παραδεχτούμε. Η κωμωδία δεν χρειάζεται να πει ότι ο θάνατος δεν είναι σοβαρός. Μπορεί να παρατηρήσει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται απέναντί του, τις αντιφάσεις τους και τις τελετουργίες τους. Στις «Μοιρολογίστρες» αναφέρομαι συγκεκριμένα στην κηδεία του παππού μου και τις κυρίες, Μοιρολογίστρες, που ήρθαν για να τον κλάψουν. Μου φάνηκε πολύ αστεία η ομοιότητα που έχουμε οι κωμικοί μ’ αυτές τις κυρίες.

- Στις 7 Νοεμβρίου εμφανίστηκες μαζί με τον Gent Hazizi. Τι ετοιμάζατε για το κοινό; Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία και τι συμβαίνει όταν συναντιούνται δύο διαφορετικές κωμικές ματιές;

Η παράσταση «Pushtimi» προέκυψε μέσα από τη συνεργασία μου με τον Gent Hazizi, μετά και τη συμμετοχή μου στο φεστιβάλ stand-up στα Τίρανα. Είναι μια ιδιαίτερη συνάντηση, γιατί έχουμε διαφορετικές εμπειρίες και διαφορετικές κωμικές ματιές, αλλά υπάρχει και ένα κοινό πολιτισμικό έδαφος.

Η παράσταση έγινε στις 7 Νοεμβρίου στο AUX Club, στην Αθήνα, από τη HAH Productions, με τη στήριξη της Πρεσβείας της Αλβανίας. Είχε αλβανικό χαρακτήρα και ήταν μια ευκαιρία να συναντηθούν διαφορετικά κοινά μέσα από την κωμωδία. Δεν θέλω να το παρουσιάσω σαν να έχουμε κάποια μεγάλη αποστολή να εκπληρώσουμε. Θέλαμε απλώς να κάνουμε μια καλή παράσταση και να γελάσει ο κόσμος.

- «Τα καλά παιδιά δε μιλάνε, Λόλα». Μία παράσταση του Αλέξανδρου Ρήγα, που έρχεται να ταρακουνήσει τα νερά. Τι ρόλο θα έχεις εκεί;

Στην παράσταση του Αλέξανδρου Ρήγα υποδύομαι τον Έντι. Πρόκειται για μια δουλειά που συνδυάζει την κωμωδία με τη θεατρική αφήγηση και το παιχνίδι με τους ρόλους, σε ένα έργο που έχει τη δική του ιδιαίτερη ματιά. Για μένα είναι μια διαφορετική εμπειρία από το stand-up, γιατί εδώ δεν είμαι μόνος μου στη σκηνή, με το δικό μου υλικό. Υπάρχει ένας χαρακτήρας που πρέπει να υπηρετήσω και μια παράσταση στην οποία καλούμαι να λειτουργήσω ως μέρος ενός συνόλου.

- Αν σε δέκα χρόνια κάποιος παρακολουθήσει μια παράστασή σου, τι θα ήθελες να έχει αλλάξει στην κωμωδία σου και τι ελπίζεις να μην έχει αλλάξει;

Θα ήθελα να έχω εξελιχθεί, να γράφω καλύτερα αστεία και να έχω περισσότερα πράγματα να πω. Ελπίζω να μη χρειάζεται να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου για να διατηρώ ένα κοινό που με γνώρισε από συγκεκριμένα βίντεο. Αυτό που δεν θα ήθελα να αλλάξει είναι η διάθεσή μου να παρατηρώ τα πράγματα με περιέργεια και να μην τα παίρνω όλα υπερβολικά στα σοβαρά. Δεν χρειάζεται η σοβαροφάνεια· μουτζουρώνει την προσπάθεια.

- Αν μπορούσες να κάνεις μία ερώτηση στο κοινό σου και να απαιτήσεις μια απολύτως ειλικρινή απάντηση, ποια θα ήταν;

«Γελάσατε πραγματικά ή απλώς θέλατε να με κάνετε να νιώσω καλύτερα;»

- Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις;

Θα ήθελα να πω ότι δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζουμε την κωμωδία πιο σοβαρά απ’ όσο πρέπει. Είναι μια δουλειά που αγαπώ και θέλω να συνεχίσω να κάνω, αλλά δεν χρειάζεται να της δώσουμε μια τεράστια αποστολή για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή της. Αν μπορώ να κάνω τον κόσμο να γελάσει, να περνάω καλά κάνοντας αυτή τη δουλειά και να συνεχίσω να ανακαλύπτω πράγματα που με ενδιαφέρουν, είμαι ευχαριστημένος.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Podcast Όταν το παιδί ζωγραφίζει
Podcast Όταν το παιδί ζωγραφίζει | Τι μαθαίνει ένα παιδί όταν ανακατεύει τα χρώματα;

Από τη σκέψη και τη γλώσσα μέχρι τις αισθήσεις και τη δημιουργικότητα, βλέπουμε πόσα πολλά μπορούν να συμβαίνουν μέσα από μια τόσο απλή και αγαπημένη δραστηριότητα.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY