Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: «Το Θέατρο του Νέου Κόσμου ήθελα πάντα να είναι ένα βήμα για νέους δημιουργούς»

Γιορτάζοντας 30 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας, το Θέατρο του Νέου Κόσμου έχει προγραμματίσει μια σειρά παραγωγών και συνεργασιών που θα συζητηθούν. Έργα που έχουν συνδεθεί με τη διαδρομή του συναντούν νέες παραγωγές, σύγχρονη ελληνική και ξένη δραματουργία, κωμωδίες, δράματα, μονολόγους και παραστάσεις που στρέφονται σε κοινωνικά, πολιτικά και ιστορικά ζητήματα. Οι παραγωγές της σεζόν θα παρουσιαστούν στις τρεις σκηνές του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, αλλά και στα θέατρα Χώρα, Κνωσός, Τέχνης Καρόλου Κουν - Υπόγειο και Πόρτα. Με αφορμή την επετειακή αυτή χρονιά, μιλήσαμε με τον ιδρυτή του, Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο.

Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος: 30 χρόνια Θεάτρο του Νέου Κόσμου

― Πώς αποφασίσατε τότε, τη δεκαετία του 1990, να μετατρέψετε σε θέατρο μια παλιά ζυθαποθήκη; Γιατί δεν στραφήκατε σε έναν πιο «συμβατικό» χώρο; Τι δυσκολίες συναντήσατε; Ποια τα υπέρ και τα κατά στη μετατροπή ενός βιομηχανικού χώρου σε θέατρο;

Μέσα στη δεκαετία του ’80 είχα ήδη δοκιμάσει τις δυνάμεις μου στη σκηνοθεσία, ανεβάζοντας παραστάσεις σε ΔΗΠΕΘΕ, στο ΚΘΒΕ και στο Εθνικό Θέατρο, και στη συνέχεια τόλμησα να ανεβάσω σε δική μου παραγωγή τη «Φιλονικία» του Μαριβώ στον Τεχνοχώρο Υπό Σκιάν. Όλα αυτά είχαν πάει πολύ καλά και, με τον νεανικό ενθουσιασμό μου (και φυσικά με άγνοια κινδύνου), άρχισα να σκέφτομαι την προοπτική να φτιάξω έναν δικό μου θεατρικό χώρο, όπου θα είχα την ελευθερία στην επιλογή των έργων, των ηθοποιών και των υπόλοιπων συνεργατών μέσα σ’ ένα κλίμα σχέσεων που θα μου ταίριαζε. Οι βιομηχανικοί χώροι και τα παλιά κτίρια με ενδιέφεραν έτσι κι αλλιώς όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Ψιλοκοίταζα, λοιπόν, δεξιά κι αριστερά, μεταξύ αστείου και σοβαρού, με βοήθησε και η τύχη, και βρήκα αυτόν τον χώρο, που μου έκλεψε την καρδιά.

Πού βρέθηκαν τα χρήματα, πώς ανέβασα τον «Κοινό λόγο» της Έλλης Παπαδημητρίου με φυσικό σκηνικό την αυλή της ζυθαποθήκης με το πηγάδι της, πώς χτίστηκε στη συνέχεια το θέατρο, είναι ένα γοητευτικό παραμύθι που το στήριξαν οικονομικά πολλοί φίλοι και φίλες, αλλά και το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ με υπουργό τον Κώστα Λαλιώτη, που υποστήριζε τέτοιες καλλιτεχνικές πρωτοβουλίες. Η νεότητα κρύβει δυνάμεις απεριόριστες. Πάντως δεν θα έψαχνα ποτέ για έναν συμβατικό θεατρικό χώρο. Δεν ταίριαζε στα γούστα μου. Και μέχρι σήμερα το καμαρώνω αυτό το θέατρο. Ακόμα κι όταν δουλεύω αλλού, το Θέατρο του Νέου Κόσμου είναι το σπίτι μου. Στο πλευρό μου από τότε μέχρι σήμερα, ήρεμη δύναμη και βράχος ακλόνητος η Κοραλία Σωτηριάδου.

― Ποιος είναι ο απολογισμός σας 30 χρόνια μετά, που το θέατρο έχει εδραιωθεί με έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα στο θεατρόφιλο κοινό και που ανοίγεστε και σε όλη την Αθήνα μέσω των άλλων σκηνών σας και των συνεργασιών σας;

Προτιμώ να μην κάνω εγώ τον απολογισμό. Τα 30 χρόνια είναι ένα ταξίδι ζωής, είναι συναντήσεις με κείμενα, με ανθρώπους… Εξελίσσεσαι και δοκιμάζεσαι διαρκώς. Εκείνο που παραμένει σταθερό είναι ο κοινωνικο-πολιτικός χαρακτήρας του ρεπερτορίου μας, μακριά όμως από κάθε διδακτισμό. Έτσι κι αλλιώς, το θέατρο θέτει ερωτήματα, δεν δίνει απαντήσεις. Κάτι ακόμα που θεωρώ κεντρικής σημασίας είναι ότι εξαρχής αυτό το θέατρο με τις τρεις σκηνές του δεν στήθηκε μόνο για τη δική μου, προσωπική έκφραση. Ήθελα πάντα να είναι και ένα βήμα για νέους θεατρικούς δημιουργούς. Και μόνο η παρουσία αυτών των νέων ανθρώπων στον Νέο Κόσμο, οι προτάσεις τους, οι συζητήσεις, φέρνουν φρέσκο αέρα.

― Μεγάλη στιγμή του ΘτΝΚ είναι η ολική ανακαίνιση του Κνωσός και το άνοιγμα στην Κυψέλη. Σας έχει δώσει περισσότερη δυναμική αυτό το άνοιγμα 3 χρόνια μετά;

Φυσικά! Έγινε πολύ καλή δουλειά στο Κνωσός, από κάθε άποψη, αισθητική και λειτουργική. Όλο αυτό πιστώνεται στον γιο μας, τον Μίλτο Σωτηριάδη, που έχει και τη διεύθυνση. Εγώ δεν κούνησα ούτε το δαχτυλάκι μου. Πήγαινα στο θέατρο ως επισκέπτης και ως θεατής.

 Τα 30 χρόνια είναι ένα ταξίδι ζωής. Εξελίσσεσαι διαρκώς. Εκείνο που παραμένει σταθερό είναι ο κοινωνικο-πολιτικός χαρακτήρας του ρεπερτορίου μας.

― Κάποιες φετινές εορταστικές παραγωγές ανασύρουν δικές σας σκηνοθεσίες, που τις δουλεύουν άλλοι σκηνοθέτες. Συνεργαστήκατε μαζί τους ενώ δούλευαν τις παραστάσεις;

Η ιδέα ήταν του Μίλτου. Να ανεβούν μερικά εμβληματικά έργα της 30ετίας από σκηνοθέτες της νεότερης (λίγο πολύ) γενιάς. Δεν θα είχε κανένα νόημα να τα ξανασκηνοθετήσω εγώ. Δεν συνεργάστηκα με κανέναν/καμία τους στη διάρκεια των προβών, κάτι που επίσης βρίσκω λογικό. Το στοίχημα αφορά τη μνήμη όσων είχαν δει εκείνες τις παραστάσεις, κι επίσης τα ίδια τα έργα: πόσο αντέχουν στον χρόνο. Έχω δει μέχρι τώρα δύο από αυτές τις παραστάσεις, τον «Κοινό λόγο», που παντρεύει τη βιντεοσκοπημένη παράσταση του 1997 με τα σύγχρονα μέσα, και τις «Σεξουαλικές νευρώσεις των γονιών μας», και βρίσκω πως άξιζε τον κόπο αυτή η αναδρομή.

― Οι αποφάσεις για τον προγραμματισμό λήφθηκαν αποκλειστικά από τον Μίλτο ή κατόπιν συζητήσεων;

Η διεύθυνση του θεάτρου είναι πλέον στα χέρια του Μίλτου, άρα και ο καλλιτεχνικός προγραμματισμός. Αυτό, φυσικά, δεν αποκλείει τις συζητήσεις. Οικογένεια είμαστε. Και μου αρέσει αυτή η εξέλιξη.

― Τι άλλες εορταστικές ενέργειες μάς ετοιμάζετε στο πλαίσιο των 30 ετών του ΘτΝΚ;

Ο εορτασμός των 30 χρόνων δεν περιορίζεται στη σκηνή, αλλά περιλαμβάνει και κοινωνικές δράσεις. Επανέρχεται, μεταξύ άλλων, το «Θέατρο για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα», μια δράση που διήρκεσε 18 χρόνια και σταμάτησε αναγκαστικά λόγω της πανδημίας.

― Υπάρχουν κάποιες στιγμές από αυτά τα 30 χρόνια που αναπολείτε συχνά; Και που είναι ενδεχομένως «ιερές» για σας;

Μέσα σ’ αυτό το θέατρο έζησα πολλές συγκινήσεις και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό. Αν έπρεπε να διαλέξω μία μόνο παράσταση, θα ήταν η πρώτη μου, ο «Κοινός λόγος».

― Ο κόσμος περιμένει με αγωνία το «Τierra», τη νέα σας σκηνοθετική δουλειά με τον Σέρχιο Μπλάνκο. Αναμένεται να είναι το νέο «Μια άλλη Θήβα»;

Αυτό κανείς δεν το ξέρει, οι προβλέψεις στο θέατρο κρύβουν εκπλήξεις, δυσάρεστες και ευχάριστες. Μια τέτοια έκπληξη ήταν και το «Μια άλλη Θήβα», που ξεκίνησε με χαμηλές πτήσεις κι έφτασε να παίζεται 4 χρόνια σε κατάμεστα θέατρα σ’ όλη την Ελλάδα.