Ο Χρήστος Τριπόδης μιλά για τον πρώτο χρόνο του Θεάτρου Φιλίπ, την παράσταση Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης, τη συνεργασία με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και τις δυσκολίες του θεατρικού επιχειρείν
Aκριβώς έναν χρόνο μετά το άνοιγμα του Θεάτρου Φιλίπ στην Κυψέλη, δώσαμε ραντεβού με τον ιδιοκτήτη του, τον Χρήστο Τριπόδη, για να μας κάνει έναν απολογισμό της σεζόν που πέρασε, να μας παρουσιάσει τη νέα παράσταση που σκηνοθετεί από κοινού με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και να μας αναγγείλει το νέο του επιχειρηματικό εγχείρημα.
― Ποιος είναι ο απολογισμός για τον έναν χρόνο λειτουργίας του θεάτρου Φιλίπ;
Ο πρώτος στόχος επετεύχθη. Το θέατρο ακούστηκε. Ο κόσμος που πέρασε από εδώ ήταν πολύς και φαίνεται ότι αγάπησε τον χώρο. Πήραμε τα μαθήματά μας από τα λάθη μας. Βρεθήκαμε σε καλές καταστάσεις, αλλά αντιμετωπίσαμε και δυσκολίες. Σήμερα επανερχόμαστε σοφότεροι, βελτιωμένοι και με μόνο μία παραγωγή, σε αντίθεση με την περασμένη σεζόν που είχαμε αναλάβει περισσότερες. Από την περσινή μου εμπειρία συνειδητοποίησα ότι είναι ορθότερο να επικεντρώνεται κανείς σ’ ένα μόνο πράγμα κι εκεί να δίνει περισσότερη αγάπη και προσοχή.
«Η Ιοκάστη» και οι γνώριμες αντιφάσεις της ελληνικής οικογένειας
Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης | Θέατρο Φιλίπ
―Η φετινή παραγωγή είναι το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Άκη Δήμου. Ποιες είναι οι σχέσεις σας με τον συγγραφέα;
Ο Άκης Δήμου είναι ιδιαίτερα ευρηματικός, με έξυπνο χιούμορ. Το «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» είναι ένα σουρεαλιστικό, ρεαλιστικά παιγμένο έργο. Ο συγγραφέας επιλέγει πού θα δώσει τα έργα του, άλλωστε αυτό προστατεύει και την αξία τους. Οφείλω να αναφέρω ότι ένας από τους λόγους που ο Άκης Δήμου με εμπιστεύτηκε ήταν η συνεργασία μου με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη, με την οποία έχουμε ξανασυνεργαστεί στο παρελθόν. Με τη Φωτεινή έχουμε αναλάβει τη σκηνοθεσία του έργου, έχει γράψει τη μουσική, ενώ εγώ ανέλαβα τη μουσική επιμέλεια των τραγουδιών της παράστασης, και παράλληλα είναι η πρωταγωνίστρια του έργου. Γνωριζόμαστε από «πάντα» και σε όλο αυτό είμαστε μαζί.
―Πόσο εύκολη είναι η συν-σκηνοθεσία με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη και ποιος έχει τον τελευταίο λόγο;
Με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη έχουμε την ίδια αισθητική. Δεν έχουμε μαλώσει καθόλου μέχρι τώρα (γέλια) και μοιραζόμαστε τον τελευταίο λόγο. Επίσης εκείνη έχει αναλάβει ένα μεγάλο μέρος της παράστασης, όπως και του ρόλου της ως πρωταγωνίστρια. Εγώ έδωσα μεγαλύτερη βαρύτητα στην κατανόηση του έργου, ώστε να γίνει σωστά η απόδοσή του.
―Πόσο καιρό δουλεύατε την παράσταση αυτή;
Ξεκινήσαμε πριν το καλοκαίρι. Είναι ένα δύσκολο έργο, με πολλές εναλλαγές, αλληλένδετες σκηνές και πολλούς χαρακτήρες. Και, αν κι είναι αρχή ακόμη, μπορώ να πω ότι μέχρι στιγμής πηγαίνει καλά. Σ’ αυτό θεωρώ ότι παίζει ρόλο και η ομάδα. Δουλεύω με ηθοποιούς-φίλους, που είμαστε και κοντά ηλικιακά. Δεν έχει πάντα σημασία το πόσο καλός ηθοποιός είσαι, αλλά το πόσο καλά τα πας και με τους συναδέλφους σου. Άλλωστε, κάθε παράσταση είναι μια συλλογική δουλειά που απαιτεί καλή επικοινωνία μέσα στην ομάδα.
―Πώς θα χαρακτηρίζατε το έργο; Πόσο επίκαιρο είναι σήμερα, παρόλο που γράφτηκε πριν από 20 χρόνια;
Θα έλεγα ότι το έργο αυτό είναι η απόλυτη πραγματικότητα της ελληνικής οικογένειας. Όλοι οι ρόλοι αντικατοπτρίζουν υπαρκτούς ανθρώπους. Αν και το έργο ανέβηκε το 2008 και «ανανεώθηκε» από τον συγγραφέα το 2021, μπορεί να χαρακτηριστεί διαχρονικό. Ο λόγος είναι ότι καταπιάνεται με πολλά ζητήματα που αφορούν την οικογένεια, τη νεο-αστική τάξη και τη διαφορά αντίληψης των πραγμάτων ανά γενιά.
―Η φαινομενική «αφέλεια» της Ιοκάστης, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας τρόπος να διαχειριστεί κανείς τις δυσκολίες της ζωής;
Η Ιοκάστη προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία ανάμεσα στην τρέλα και την πραγματικότητα. Η ελαφρότητά της μπορεί εύκολα να παρεξηγηθεί, ενώ στην πραγματικότητα είναι ένας πολύ ευαίσθητος άνθρωπος. Όλοι οι ήρωες του έργου είναι γνώριμοι και συμπαθείς. Ωστόσο είναι και οριακά ανήθικοι.
«Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας, αλλά πρέπει και να ζήσουμε από αυτό»
Χρήστος Τριπόδης
―Ως επιχειρηματίας και σκηνοθέτης, πόσο δύσκολο είναι να δουλεύετε με ανθρώπους που θεωρείτε φίλους σας, όπως αναφέρατε παραπάνω; Χρειάζεται μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους δύο ρόλους ώστε να πετύχει η επιχειρηματική συνεργασία;
Η μόνη γραμμή που χρειάζεται είναι η αλήθεια. Στις σχέσεις δεν χρειάζονται διπλωματικές υπεκφυγές, αλλά ειλικρίνεια. Όσο μεγαλώνω εκφράζω όλο και περισσότερο αυτά που θέλω χωρίς να φοβάμαι και χωρίς να με απασχολεί η γνώμη των άλλων. Ίσως αυτό να ακούγεται «εγωιστικό» σε κάποιους. Δεν είναι ότι δεν στεναχωριέμαι για κάποιο θέμα που μπορεί να προκύψει, αλλά, ως επιχειρηματίας, πρέπει να πάρω κάποιες αποφάσεις. Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας, αλλά πρέπει και να ζήσουμε από αυτό. Κάποτε μου είχαν πει: «Το θέατρο είναι για τους πλούσιους. Πρέπει να έχεις λύσει τα θέματά σου ώστε να έχεις άπλετο χρόνο για να δημιουργήσεις». Δεν υποτιμώ την τέχνη. Θεωρώ ότι οι Έλληνες ηθοποιοί κάνουν το πιο δύσκολο επάγγελμα, αλλά μερικές φορές πρέπει να βρούμε όλοι έναν τρόπο να ζήσουμε.
―Διακρίνω μια ποπ διάσταση στα σκηνικά και τα κοστούμια…
Ακριβώς. Τα υπέροχα ρούχα μας ανήκουν στον αγαπημένο Νίκο Χαρλαύτη και τα σκηνικά στον εξαιρετικό Σταύρο Λίτινα. Ο στόχος των σκηνικών είναι να βγάλουμε κάτι στα όρια του ποπ και του κιτς. Θεωρώ ότι είναι μια ποπ παράσταση, αυτός είναι κι ο λόγος που κατά τη διάρκεια του έργου γίνονται αναφορές στα 80s.
Με τη νέα χρονιά, θα ανεβάσω στον Ελληνικό Κόσμο, ως παραγωγός, το έργο του Γιάννη Ξανθούλη «Οικογένεια Μπες-Βγες». Επίσης, ετοιμάζω απέναντι από το θέατρο Φιλίπ ένα μπαρ που θα είναι έκπληξη.
Το επόμενο ραντεβού μας, λοιπόν, μετά το θέατρο θα είναι «απέναντι»…
Από το «Μάνα, μητέρα, μαμά» και την «Πρώτη συνάντηση» μέχρι το «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην» και τα «Ραδίκια ανάποδα», τέσσερις παραστάσεις με χιούμορ, συγκίνηση και ανατροπές
Το έργο της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, σε σκηνοθεσία Βίλιας Χαζοπούλου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μας γυρνά στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης και του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
18°
