Πώς οι πελατειακές σχέσεις, η απουσία ελέγχου και η πολιτική ατιμωρησία συντηρούν τις παθογένειες του ελληνικού κράτους και θέτουν σε κίνδυνο τους πολίτες.
Υπάρχει ένα νήμα που ενώνει τις φαινομενικά ετερόκλητες υποθέσεις που συναπαρτίζουν αυτό που ο ίδιος ο πρωθυπουργός αποκαλεί -σαν απλός σχολιαστής και όχι ως ο κύριος υπεύθυνος της διαιώνισής τους- «διαχρονικές παθογένειες».
Το νήμα αυτό -στην πραγματικότητα περί τριχιάς πρόκειται- είναι μια «αριθμητική πράξη» που χαρακτηρίζει τη σχέση της κοινωνίας με το πολιτικό σύστημα και τον τρόπο που αυτό διακομματικά πολιτεύεται τις τελευταίες δεκαετίες: είναι η «εξίσωση της μεταπολίτευσης».
Πρωτόκολλα… πολυτέλειας
Στην Ελλάδα τα πρωτόκολλα (ασφαλείας, λειτουργίας κ.ο.κ.) θεωρούνται και αντιμετωπίζονται σαν μια περιττή, εισαγόμενη, δυτικόφερτη πολυτέλεια: πόσες φορές έχετε ακούσει το «δεν θα μου πει εμένα κανένας πώς να κάνω τη δουλειά μου, ξέρω εγώ καλύτερα!», δηλαδή μια ήπια εκδοχή του «πάμε και όπου μας βγάλει», που τόσο ακριβά πληρώσαμε πρόσφατα.
Αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης (ή της μη τήρησης) οποιουδήποτε εσωτερικού ελέγχου με απόδοση ευθυνών, οργανογράμματος με σαφείς αρμοδιότητες και σαφούς χρονοδιαγράμματος παράδοσης/ περάτωσης του εκάστοτε έργου είναι η εξακολουθητική υποτροπή, αλλά και η αδυναμία αποκλεισμού επανάληψης συμβάντων σαν αυτό των Τεμπών, του εργοστασίου της Βιολάντα, των έργων μετρό που οδήγησαν σε ρηγμάτωση δεκάδες πολυκατοικίες στην Κυψέλη, ακόμα και της υπόθεσης Μαζωνάκη.
Η απαξίωση των εκάστοτε πρωτοκόλλων οφείλεται με τη σειρά της στην εξίσωση της μεταπολίτευσης, ένα «ξεχειλωμένο κοινωνικό συμβόλαιο» σύμφωνα με το οποίο το Κράτος -το εκάστοτε κυβερνών κόμμα για την ακρίβεια- έρχεται σε συμφωνία με τους πολίτες στη βάση μιας ιδιοτελούς, κοντόθωρης συνδιαλλαγής: «εμείς (το Κράτος) για αμιγώς ψηφοθηρικούς λόγους θα σας διορίζουμε αθρόα/ δίνουμε επιδόματα - προνόμια/ ασκούμε πλημμελή έλεγχο σε δρόμους, πολεοδομίες κ.λπ., εσείς θα μας ψηφίζετε».
«...και επειδή σας διορίσαμε/ συνταξιοδοτήσαμε πρόωρα/ βολέψαμε πρακτικά όλους, αδυνατούμε να σας παράσχουμε την αμοιβή που θα επιθυμούσατε, οπότε αντ’ αυτού συμψηφιστικά δεν σας θέτουμε κανένα στόχο στις δημόσιες υπηρεσίες: ο καθένας ας κάνει ο, τι, όσο και όπως μπορεί και ό,τι καταλαβαίνει».
Ο Μαζωνάκης στην… Γκραβα
Συνέπεια αυτής της εξίσωσης είναι περιστατικά σαν αυτό της Γκράβας, όπου ουδείς «αρμόδιος» γνωρίζει την αιτία της μυστηριώδους άγνωστης οσμής που αναδύεται επί ένα μήνα (!) και δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τις συνεπακόλουθες άπειρες χαμένες μαθητώρες, σαν εκείνο του βρέφους στην Κυψέλη, όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς στο να σώσουν τη ζωή ενός βρέφους που σαφέστατα τελούσε επαπειλούμενη επί χρόνια, την υπόθεση Μαζωνάκη, όπου επίσης ουδείς υπεύθυνος αναλαμβάνει την ευθύνη για τον έλεγχο καταλληλότητας των ιατρείων, με αποτέλεσμα ανυποψίαστοι πολίτες να θέτουν τη ζωή τους σε κίνδυνο και ενίοτε να τη χάνουν κιόλας.
Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των υποθέσεων η αποσιώπηση των ευθυνών από την επίσημη Πολιτεία μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση και το «πάμε παρακάτω, η ζωή συνεχίζεται (για όσους τυχερούς επιβιώσουν, τουλάχιστον)».
Βλέπετε, η «εξίσωση της μεταπολίτευσης» στηρίζεται επίσης στο αξίωμα ότι οι καθ’ ύλην υπεύθυνοι της εκάστοτε τραγωδίας («στραβής στη βάρδιά τους», στη δική τους ορολογία), δηλαδή οι υπηρεσιακοί παράγοντες, τα μέλη της διακομματικής νομενκλατούρας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι έχουν τη -δικαιολογημένη, βάσει ιστορικού, αδικαιολόγητη όμως βάσει αποτελέσματος για την κοινωνία- αίσθηση ότι είναι στο απυρόβλητο, αφού γνωρίζουν ότι επιβαίνουν σ' ένα νέφος ασυλίας που λειτουργεί αποτρεπτικά στην απόδοση οποιασδήποτε ευθύνης, οτιδήποτε και αν συμβεί.
Η λίστα αντίστοιχων περιστατικών είναι αναρίθμητη και αφορά όλες τις πτυχές της καθημερινότητας των πολιτών. Και κάπου μεταξύ των συμπληγάδων βολεμένων «ημέτερων» και ψηφοθηρών πολιτικών, μια κοινωνία που αγωνιά αφενός να αισθανθεί την προσήκουσα ασφάλεια, αφετέρου να αφεθεί ελεύθερη να δημιουργήσει: ως πότε;
15°
