Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει εκ νέου στην Πειραιώς 260 τις ταινίες της Εύας Στεφανή και του Ηλία Γιαννακάκη
Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει εκ νέου στην Πειραιώς 260 τις ταινίες «Πρόγονοι» της Εύας Στεφανή και «2005-2015. Στα χρόνια του Λούκου» του Ηλία Γιαννακάκη, στο πλαίσιο της δέσμης δράσεων «Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ», που εστιάζει στην επανάληψη/παρουσίαση κάποιων εκ των παραγωγών του που έχουν μια μη εξαντληθείσα δυναμική.
Οι δύο προβολές θα πραγματοποιηθούν στον Χώρο Η της Πειραιώς 260, το Σάββατο 21 Νοεμβρίου και το Σάββατο 28 Νοεμβρίου 2026, αντίστοιχα, στις 20:00, με εισιτήριο 5€ ανά προβολή.
ΠΡΟΓΟΝΟΙ της Εύας Στεφανή Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026 | 20:00
Γιατί όμως η πραγματικότητα θα έπρεπε κατ’ ανάγκην να διαθέτει συνοχή; Ακολουθώντας τη λογική της συνοχής, εφαρμόζουμε, για άλλη μια φορά, μια έννοια που ανακαλύψαμε κατά τον ημερήσιο βίο μας σε ένα σύμπαν που δεν υπακούει στη συγκεκριμένη λογική. Ερνέστο Σάμπατο
Ένας πρώην παλαιστής στις Σέρρες τρώει πέντε αυγά πριν το μεροκάματο· ο Διονύσης Σαββόπουλος λίγο πριν βγει στη σκηνή, στην τελευταία του συναυλία στην Αθήνα· η Δήμητρα, ιδιοκτήτρια του θρυλικού μπορντέλου «Έλλη» παρακολουθεί ένα βουβό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα σε χαλασμένη τηλεόραση· ο Λάκης Παπαστάθης μιλά για τον Αλέξη Δαμιανό και την «Ευδοκία» · ο Ε.Χ. Γονατάς κλαδεύει ένα φυτό· ένα πρόωρο βρέφος μέσα στη θερμοκοιτίδα· η Όλια Λαζαρίδου πάνω στο μηχανάκι, διασχίζει αθηναϊκές γειτονιές· ο Γιώργος Βέλτσος , ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ο Στέλιος Σκοπελίτης και το αίνιγμα της καλλιτεχνικής δημιουργίας· ο νεαρός Ζάφος Ξαγοράρης ζωγραφίζει λάβαρα στις αρχές της δεκαετίας του 1980· ένας ταξιτζής παίζει μπαγλαμά ενώ οδηγεί· δύο 90χρονες κυρίες χαζεύουν το άλμπουμ των παιδικών τους χρόνων και ανακαλούν την κατοχή· η Καίτη, η νεράϊδα της Αθήνας, κουρεύει στο δρόμο όλους τους άστεγους της οδού Αθηνάς· η σκηνοθέτις ρωτά τον πατέρα της αν υπάρχει ψυχή.
Ένα παλίμψηστο συναντήσεων με ανθρώπους διαφορετικών εθνοτήτων, ηλικιών και κοινωνικών τάξεων, όπου οι ζωές άσημων, μοναχικών προσώπων διασταυρώνονται με συνομιλίες δημιουργών και καλλιτεχνών. Η συνειρμική αυτή ύφανση εικόνων και ήχων –‘ρετάλια’ όπως τα λέει η ίδια– συνθέτει ένα μωσαϊκό παρόντος και μνήμης, μνήμης και παρόντος.
Το έργο συμπληρώνεται από σύγχρονες μικροϊστορίες. Ο βασικός κορμός, ωστόσο, αποτελείται από αχρησιμοποίητο υλικό της περιόδου 1995-2025, το οποίο παραπέμπει λοξά στο Ο κόσμος του χθες του Στέφαν Τσβάιχ, όχι ως νοσταλγία, αλλά ως επαναπροσδιορισμό του ποιοι είμαστε σήμερα.
Αποσπασματικές στιγμές της πραγματικότητας, εμπνευσμένες από τη μακρόχρονη συμμετοχική παρατήρηση ανθρώπων από το 1995 μέχρι σήμερα. Συμπεριφορές πολύ αδιόρατες ή λοξές για να καταγραφούν στον χάρτη της επίσημης ιστορίας.
Εν μέρει αυτοβιογραφικό, εν μέρει από τον κόσμο του χθες αλλά και του σήμερα, με το ένα πόδι στον ρεαλισμό και με το άλλο στο παράδοξο, το ψηφιδωτό αυτό είναι μία προσπάθεια αποτύπωσης της γεύσης του ονείρου μέσα στην πραγματικότητα.
Σήμερα, θεωρώ ότι η ανάγκη για μία ταινία που θα προσεγγίζει το φαινόμενο Γιώργος Λούκος στην ολότητά του δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο επείγουσα. Όχι μόνο ως οφειλόμενος φόρος τιμής, αλλά ως ένα πολύτιμο ίχνος Η.Γ.
Ο Γιώργος Λούκος ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου το 2005-2006, κατορθώνοντας να αναγεννήσει όχι μόνο τη φυσιογνωμία του, αλλά και τα εγχώρια πολιτιστικά δεδομένα στο σύνολό τους.
Για πρώτη φορά, έπνευσε ένας διαφορετικός αέρας στο Φεστιβάλ, καθώς ο Γιώργος Λούκος κατάφερε να ενεργοποιήσει μια πρωτόγνωρη μέχρι τότε συνθήκη, όπου το κοινό, κυρίως το νεανικό, οι εγχώριοι καλλιτέχνες και τα μεγαλύτερα ονόματα της καλλιτεχνικής κοινότητας παγκοσμίως –από τον χορό, το θέατρο και τη μουσική– αποτέλεσαν ένα αναπόσπαστο όλον, με συνεκτικό τους ιστό τη χαρά, τη δημιουργική πνοή και τη φρεσκάδα.
Με περισσότερες από τριακόσιες ταινίες ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας στο ενεργητικό του, ο σκηνοθέτης κατέγραφε συστηματικά τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή για έναν ολόκληρο χρόνο –από το 2007 έως το 2008, στα πρώτα χρόνια της ‘έκρηξης’ του Φεστιβάλ– συγκεντρώνοντας σπάνιο υλικό.
Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, παραδίδει ένα ντοκιμαντέρ που ανιχνεύει το αποτύπωμα εκείνης της δεκαετίας, ενισχυμένο με νέα γυρίσματα και συλλογή περαιτέρω αρχειακού υλικού.
Έχοντας ανακαλύψει ένα ρημαγμένο εργοστάσιο σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας, ο νέος τότε Καλλιτεχνικός Διευθυντής διαμόρφωσε από το μηδέν έναν πολιτιστικό χώρο που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία ως αστικό τοπόσημο. Ήταν ο άνθρωπος που δημιούργησε την εμβληματική πλέον Πειραιώς 260, έναν χώρο που άλλαξε την αντίληψή μας για τα πολιτιστικά δρώμενα.
Η ελευθερία αλλά και η αγάπη που προσφέρθηκε στους Έλληνες δημιουργούς όλων των ηλικιών, προβεβλημένων και μη, μαζί με την παρουσία των σημαντικότερων καλλιτεχνών από όλη την υφήλιο –και μάλιστα στη δημιουργική τους ακμή– άνοιξαν την πόρτα ώστε να εισέλθει η Αθήνα αλλά και η Ελλάδα στο διεθνές πολιτιστικό γίγνεσθαι για μια δεκαετία, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο στίγμα.
«Δεν πρόκειται για μια ταινία-αγιογραφία», αναφέρει ο Ηλίας Γιαννακάκης. «Αν θέλουμε να προσεγγίσουμε σε βάθος ένα τόσο σημαντικό πρόσωπο και μια τόσο συναρπαστική εποχή, οφείλουμε να το κάνουμε ενσωματώνοντας τις αντιφάσεις, τα κενά και τη συγκυρία. Γιατί αλλιώς θα χαθεί η ανθρωποκεντρική προσέγγιση, που οφείλει πάντα να εμπεριέχει το ατελές ως απαραίτητο συστατικό του θαύματος».
Το καλλιτεχνικό επίτευγμα του Γιάννη Βέτσου είναι η ισορροπία μεταξύ φόρμας και περιεχομένου. Η εικαστική του αναζήτηση ακολουθεί το τρίπτυχο: συναίσθημα – γνώση – σύνθεση
Το γιαπωνέζικο παραμύθι «Η ιστορία του ανθρώπου που δεν ήθελε να πεθάνει» έγινε ευρύτερα γνωστή στη Δύση μέσα από την καταγραφή της μεταφράστριας Γιέι Θεοδώρα Ουζάκι στις αρχές του 20ού αιώνα.
Μερικές αργοπορημένες σκέψεις πάνω στο βιβλίο του Στάθη Καλύβα και της Νατάσας Τριανταφύλλη «Big Bang 1970-1973: Η άνθηση του πολιτισμού στα χρόνια της δικτατορίας»
Η συνάντησή τους στο London Literature Festival και η συζήτησή τους για τη λογοτεχνία, τη δημιουργικότητα και το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Bread of Angels».
Η ArtRock Gallery στην Ερμούπολη της Σύρου φιλοξενεί μια ξεχωριστή βραδιά τέχνης, με την Ιζαμπέλ Ντεριγκό να εξερευνά όσα κρύβονται πίσω από την εικόνα μας
19°
