Μια ιστορία για όσους δεν θέλουν να πεθάνουν

Διαχρονικά οι άνθρωποι, από καταβολής κόσμου, προσπαθούν να ανακαλύψουν το ελιξίριο της νεότητας και να αποκτήσουν αθανασία. Ιδιαίτερα οι πολύ πλούσιοι και ευκατάστατοι που έχουν επιλύσει το βιοποριστικό τους ζήτημα στρέφονται συχνά στο κυνηγητό τεκμηριωμένων ή και ατεκμηρίωτων παρεμβάσεων μέσα από τις οποίες στοχεύουν να αντιστρέψουν το ρολόι του χρόνου και της φθοράς. Έτσι συχνά πέφτουν και θύματα απατεώνων που μοσχοπουλάνε προσδοκίες ατελεύτητου βίου και αιώνιας ζωής. Αντί οι άνθρωποι να προετοιμάζονται (παιδεία θανάτου) και να συνειδητοποιούν το βέβαιο γεγονός του θανάτου και της φθοράς δαιμονοποιούν το γήρας το οποίο αντιμετωπίζεται πλέον (και από την ιατρική κοινότητα δυστυχώς) ως ασθένεια και ως μη φυσιολογικό γεγονός.

Για όσους λοιπόν δεν θέλουν να πεθάνουν θα αποβεί πολύ χρήσιμη η ακρόαση, ανάγνωση και μελέτη ενός παραδοσιακού παραμυθιού από την Ιαπωνία. Το παραμύθι (διάσημη ιαπωνική λαϊκή ιστορία) με τίτλο «Η ιστορία του ανθρώπου που δεν ήθελε να πεθάνει» (αγγλικός τίτλος: The Story of the Man Who Did Not Wish to Die), η οποία έγινε ευρύτερα γνωστή στη Δύση μέσα από την καταγραφή της μεταφράστριας Γιέι Θεοδώρα Ουζάκι στις αρχές του 20ού αιώνα.

Ο ήρωας της ιστορίας ονομάζεται Σεντάρο. Παρόλο που το όνομά του σημαίνει «εκατομμυριούχος», ο ίδιος είναι απλώς ένας ευκατάστατος άνδρας που ζει μια άνετη ζωή χωρίς να εργάζεται. Γύρω στα 30 του χρόνια, τον κυριεύει ξαφνικά ένας έντονος, υποχονδριακός φόβος για την αρρώστια και τον θάνατο. Επιθυμεί απεγνωσμένα να ζήσει για εκατοντάδες χρόνια.

Ακούγοντας τον θρύλο του Κινέζου αυτοκράτορα Τσιν Σι Χουάνγκ, ο οποίος είχε στείλει τον σοφό αυλικό Τζοφούκου (Xu Fu) να βρει το Ελιξίριο της Ζωής, ο Σεντάρο αποφασίζει να ψάξει για ερημίτες στα βουνά. Όταν αποτυγχάνει, καταφεύγει στον ναό του θεοποιημένου πλέον Τζοφούκου και προσεύχεται για επτά ημέρες.

Ο Τζοφούκου εμφανίζεται σε όραμα και του εξηγεί ότι δεν είναι φτιαγμένος για την ασκητική ζωή που απαιτείται για να γίνει αθάνατος ερημίτης. Ωστόσο, αποφασίζει να του δώσει ένα μάθημα: του προσφέρει έναν μαγικό χάρτινο γερανό (origami), ο οποίος μεγαλώνει, παίρνει τον Σεντάρο στην πλάτη του και τον μεταφέρει πετώντας στην «Χώρα της Αιώνιας Ζωής».

Στη χώρα αυτή κανείς δεν αρρωσταίνει και κανείς δεν πεθαίνει. Όμως, ο Σεντάρο έρχεται αντιμέτωπος με μια σοκαριστική πραγματικότητα: οι κάτοικοι έχουν βαρεθεί τόσο πολύ την αιώνια, μονότονη ύπαρξή τους, που λαχταρούν απεγνωσμένα να πεθάνουν. Μάλιστα, θεωρούν τον θάνατο ως το απόλυτο αγαθό και καταναλώνουν δηλητήρια (τα οποία σε αυτούς λειτουργούν σαν εκλεκτές λιχουδιές) ελπίζοντας μάταια ότι θα τους λυτρώσουν.

Ο Σεντάρο ζει εκεί για 300 ολόκληρα χρόνια. Σταδιακά, η μονοτονία, οι μικροκαβγάδες με τους γείτονες και η νοσταλγία για την πατρίδα του τον κάνουν να βαρεθεί και ο ίδιος την αθανασία. Αποφασίζει να επιστρέψει, αλλά κατά τη διάρκεια της πτήσης με τον χάρτινο γερανό ξεσπά καταιγίδα και ο γερανός καταστρέφεται, ρίχνοντάς τον στη θάλασσα.

Καθώς ένας τεράστιος καρχαρίας πλησιάζει να τον καταπιεί, ο Σεντάρο τρομοκρατείται και αρχίζει να ουρλιάζει, καλώντας τον Τζοφούκου να τον σώσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ξυπνάει έντρομος μέσα στον ναό. Συνειδητοποιεί ότι όλα τα 300 χρόνια στην «παράδεισο» της αθανασίας ήταν απλώς ένα ζωντανό όνειρο που του έστειλε ο θεός.

Ένας αγγελιοφόρος του ναού εμφανίζεται και του εξηγεί ότι ο φόβος του μπροστά στον καρχαρία απέδειξε πως η επιθυμία του για θάνατο δεν ήταν πραγματική, όπως δεν ήταν σωστή και η προηγούμενη εμμονή του να μην πεθάνει ποτέ. Ο Σεντάρο επιστρέφει στο σπίτι του πλήρως αλλαγμένος, παντρεύεται, φτιάχνει μια όμορφη οικογένεια και αποφασίζει να ζήσει μια δημιουργική ζωή, μια πραγματική ζωή αποδεχόμενος τη φυσική φθορά του χρόνου.

Την ιστορία αυτή αφηγείται με τον δικό του τρόπο ο Καρδιολόγος, Συνθέτης και Συγγραφέας Θανάσης Δρίτσας: