Τον γνωρίσαμε το 2009, όταν το I Killed my Mother (J'ai tué ma mère) κέρδισε 3 βραβεία στο Φεστιβάλ των Καννών εκείνης της χρονιάς, κάνοντας τη μαμά του, αν όχι χαρούμενη (η ταινία ήταν αρκετά αυτοβιογραφική ), τουλάχιστον περήφανη. Ο μόλις 21 χρονών σήμερα, σκηνοθέτης και ηθοποιός Xavier Dolan με έδρα το Quebec, επανέρχεται με το Heartbeats (Les amours imaginaires), πάλι σε διπλό ρόλο, μπροστά και πίσω από την κάμερα. Λίγο πριν την πρεμιέρα της ταινίας στις ελληνικές αίθουσες, το “χρυσό αγόρι του Καναδά” μίλησε στην Athens Voice.
Το I Killed my Mother ήταν μια αρκετά αυτοβιογραφική ταινία. Πόσο από τον εαυτό σου βλέπουμε στο Heartbeats;Πρόκειται για ένα ερωτικό τρίο, ή καλύτερα για ένα ερωτικό duo. Δεν έχω ζήσει ποτέ κάτι τέτοιο, δεν έχω “παλέψει” ποτέ με έναν φίλο για κάποιον, όπως δύο γάτες παλεύουν για το ψάρι, αλλά το υπόβαθρο των χαρακτήρων βασίζεται σε αληθινές ερωτικές ιστορίες, σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχουν δεχτεί το “όχι' ως απάντηση. Το ξέρω, το έχω ζήσει.
Υποθέτω όμως δεν έχεις χαρακιές στον τοίχο σου, μετρώντας τις απορρίψεις; (στην ταινία ο Francis- Xavier Dolan- καταγράφει κάθε ερωτική του απόρριψη με μια χαρακιά στον τοίχο του μπάνιου του) Όχι, εγώ τις έχω στον τοίχο της κουζίνας μου, πάνω από το ημερολόγιο.
Οι συμπρωταγωνιστές σου στην ταινία (Monia Chokri, Niels Schneider) είναι φίλοι σου. Πώς είναι να σκηνοθετείς φίλους; Αποφασίσαμε να γυρίσουμε την ταινία όταν ήρθαμε πιο κοντά ύστερα από ένα ταξίδι μας στις Η.Π.Α. και σκεφτήκαμε να δουλέψουμε μαζί. Το να σκηνοθετείς φίλους σου είναι εύκολο.Στα γυρίσματα δεν είμαστε φίλοι, είμαστε συνεργάτες, γελάμε πολύ μαζί, αλλά πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τη δυναμική στην οποία έχουμε συνηθίσει και να εστιάσουμε στην επαγγελματική πλευρά της φιλίας μας.
Το να σκηνοθετείς τον εαυτό σου είναι δύσκολο για εσένα; Όχι, καθόλου. Είμαι ηθοποιός, αυτό είναι η δουλειά μου και μου λείπει . Μου ήταν πολύ φυσιολογικό να σκηνοθετώ τον εαυτό μου. Δεν είναι όμως εύκολο να διαχωρίσεις πλήρως τη δουλειά του σκηνοθέτη από του ηθοποιού, πρέπει να λειτουργείς ταυτόχρονα ως και τα δύο.
Αν έπρεπε να διαλέξεις, τι θα διάλεγες: Σκηνοθέτης ή ηθοποιός; Αυτό είναι δύσκολο, δεν θα μπορούσα να διαλέξω, αν κάποιος ποτέ με ανάγκαζε να το κάνω. Τα αγαπώ και τα δύο εξίσου, δεν θα ήθελα να βρεθώ στην κατάσταση που θα έπρεπε να εγκαταλείψω κάποιο από αυτά τα επαγγέλματα. Ή μάλλον όχι επαγγέλματα, πάθη.
Το να παίζεις σε μία ταινία την οποία σκηνοθετείς ο ίδιος δεν σε κάνει να νιώθεις πιο ασφαλής; Δεν νιώθω πιο ασφαλής, νιώθω απλώς ότι έχω τον έλεγχο. Το να παίζεις στην ταινία κάποιου άλλου είναι διαφορετικό, δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα άλλο εκτός από τον εαυτό σου. Για την ακρίβεια ανυπομονώ να βρεθώ στο set ενός άλλου σκηνοθέτη, γιατί εκεί θα μπορώ να αναπτύξω πλήρως δυνατότητές μου ως ηθοποιού, θα είμαι 100% εστιασμένος σε ένα πράγμα. Μου αρέσει πολύ ο Haneke, νομίζω είναι ένας λαμπρός ανώμαλος, θα έκανα τα πάντα με αυτό τον άνθρωπο.
Στο Heartbeats η μουσική παίζει κυρίρχο ρόλο σε κάποιες σκηνές. Πόσο σημαντική είναι για σένα; Θεωρώ τη μουσική ως ένα χαρακτήρα από μόνη της, της δίνω πολύ μεγάλη σημασία. Δεν θέλω να ακουστώ μελοδραματικός, αλλά πιστεύω ότι η μουσική μπορεί πραγματικά να είναι ο σύντομος δρόμος για την καρδιά των ανθρώπων. Είναι μέρος της ζωής μας, είναι μια πολύ επίπονη ή μια πολύ χαρουμενη ανάμνηση. Ενισχύει τα συναισθήματα των ανθρώπων. Πάντα με παρηγορεί το να ακούω μουσική, κάνει τα πράγματα καλύτερα.
Έγραψες το πρώτο σου σενάριο και είδες την ταινία σου να κερδίζει τρία βραβεία στις Κάννες όταν ήσουν μόλις 17 χρονών. Σίγουρα δεν ήσουν ο πιο συνηθισμένος έφηβος. Πώς ήσουν μικρός; 'Οπως και κάθε άλλο καλλιτεχνικό άτομο ήμουν πολύ επικεντρωμένος στον εαυτό μου, κάτι που ισχύει ακόμη. Έκανα τους άλλους να γελάνε, μετανιώνω όμως πολύ για το άτομο που ήμουν όταν ξεκινούσα το Λύκειο. Ήμουν πολύ μπερδεμένος, πολύ φοβισμένος και για μια περίοδο συμπεριφερόμουν ως κάποιος που ήθελε να γίνει αποδεκτός και προκειμένου να το πετύχει μπορούσε να είναι κακός απέναντι στους άλλους. Στα 13 έφυγα από το οικοτροφείο και πήγα σε κανονικό σχολείο, όπου γυρνούσα σπίτι κάθε μέρα. Δεν έμενα με τη μαμά μου, αλλά με το θείο και τη θεία μου και ήταν μια τέλεια περίοδος της ζωής μου. Τότε αποκάλυψα σε ένα καλό μου φίλο που ήταν πολύ ανοιχτόμυαλος ότι είμαι gay και το κράτησε μυστικό για λίγο. Αργότερα στο Λύκειο επίσημα το παραδέχτηκα και δεν ξέρω γιατί, αλλά έκανε τα πράγματα πολύ πιο εύκολα στη ζωή μου.
Οι συνεργασίες των ονείρων σου; Θα ήθελα να σκηνοθετήσω τον River Phoenix, τον Marlon Brando, τον James Franco, τον Sam Riley, την Isabelle Lubert, την Julianne Moore, την Kate Winslet, σίγουρα τον Jesse Eisenberg, την Glenn Glose. Θα ήθελα τόσο να δουλέψω με τη Bette Davis. Ταινίες στις οποίες λυπάμαι που δεν συμμετείχα είναι το Funny Games και το My own Private Idaho. Α, και φυσικά στο Those who Love Me can Take The Train (Ceux qui m'aiment prendront le train).
Το Heartbeats βγαίνει αύριο στις αίθουσες. Συμμετείχε στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών. O Xavier Dolan αυτή την περίοδο ετοιμάζει τις δύο επόμενες ταινίες του.
17°
