Η πρώτη χρήση της φωτογραφικής μηχανής ήταν η συγκράτηση μιας στιγμής ενός γεγονότος, ένα φαινομενικά ακριβές αποτύπωμα της πραγματικότητας. Όσοι γνώριζαν τις αξίες της εικόνας μέσα από άλλες τέχνες, σύντομα αντιλήφθηκαν ότι αυτό που αποτυπώνεται στη φωτογραφία είναι ένα αυθαίρετο κομμάτι του χώρου αυτής της πραγματικότητας και ένα εξίσου αυθαίρετο κομμάτι του χρόνου της, μαζί με την υποκειμενικότητα της πρόθεσης από τον φωτογράφο, άρα και την αποκλιση απο μια αντικειμενική πραγματικότητα. Άλλωστε αυτό είναι το ντοκουμέντο.
Η αναμνηστική φωτογραφία είναι η επιθυμία του καθένα να κρατήσει το παρελθόν του, και να καταγράψει τη ζωή του. Για αυτό η συγγένεια της καλλιτεχνικής και της αναμνηστικής φωτογραφίας εντοπίζεται σε πολλά επιμέρους χαρακτηριστικά τους.
Ο Χρήστος Καπάτος, με μία τέτοια ανάγκη, επανασυστήνει το οικογενειακό αρχείο κρατώντας κομματιαστά φωτογραφίες, σημειώσεις και ό,τι άλλο τον συνδέει με την οικογένειά του και τον πατέρα του, ενώ παράλληλα δημιουργεί νέες φωτογραφίες που προσθέτει σε αυτό το συνθετικό πρότζεκτ, με ευαισθησία, τρυφερότητα, αλλά και αιχμή ώστε να δώσει το τελικό σχήμα στο φωτογραφικό του εγχείρημα.
Το 2011, μετά από ένα πολύ σοβαρό ατύχημα, ο Χρήστος Καπάτος αποφασίζει να εγκαταλείψει μια επιτυχημένη καριέρα στον χώρο της ναυτιλίας και μετακομίζει πίσω στο πατρικό του. Την ίδια περίοδο ο πατέρας του, Αντώνης, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα ομιλίας, λόγω μιας σειράς εγκεφαλικών επεισοδίων. Οι μόνοι που μπορούν να τον κατανοήσουν είναι ο γιος και η σύζυγός του. Το 2012 ο Χρήστος ξεκινά να κινηματογραφεί τη ζωή του στο σπίτι, σε μια προσπάθεια να συμφιλιωθεί με το νέο αυτό μοντέλο συνύπαρξης. Κι ενώ αρχικά επιδιώκει να απεικονίσει την αγωνία, τις ανησυχίες, τη σύγχυση αλλά και την ελπίδα για το μέλλον, τελικά ανακαλύπτει εκ νέου την οικογένειά του υπό ένα διαφορετικό πρίσμα και, μαζί με αυτή, τη φωνή του Αντώνη.
Η φωνή του Αντώνη «Antonis’ voice» προβλήθηκε στα πλαίσια του 20ού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και απέσπασε το βραβείο ντοκιμαντέρ πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη του Ελληνικού Προγράμματος διάρκειας άνω των 50 λεπτών. Παράλληλα πραγματοποιήθηκε η έκθεση φωτογραφίας του Χρήστου Καπάτου, «Antonis’ voice (A family portrait)» σε επιμέλεια Γιάννη Καρπούζη.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
