La grande bellezza: Ταξιδεύοντας στην ιστορία μέσα από τα συντηρημένα ψηφιδωτά του Γαλεριανού Ανακτόρου

Ανάδρομη χρονοαναστροφή: βάζω την όπισθεν και ρυθμίζω το κοντέρ της αντίστροφης ταχύτητας ροής του χρόνου, να τρέξει με 1729 μίλια το δευτερόλεπτο. Στο μυαλό μου όλα αυτά. Κι έτσι, σε χρόνο που κρατά ούτε ένα πετάρισμα βλέφαρου, ο εγκέφαλος το κάνει και βγαίνω στο 299 μ.Χ. Είναι η χρονιά που ο Γαλέριος ξεκινά να χτίζει το Ανάκτορό του, αυτό που μέρος του σώζεται στην πλατεία Ναβαρίνου. Ένα ψίχουλο απόμεινε από το δέος του: ως το 1939 οι ανασκαφές (που τις διέκοψε ο πόλεμος) αποκάλυψαν ότι το Γαλεριανό Συγκρότημα εκτεινόταν σε 150 χιλιάδες τ.μ. σε μήκος και φάρδος. Από τη Ροτόντα ως τη θάλασσα απλωνόταν. Όμως, μετά τον πόλεμο, το τσεκούρωσαν οι αντιπαροχές και οι ανοικοδομήσεις του ’50 και του ’60 και αιωνία του.

Είναι πανεύκολο να κάνει χρονοταξίδια αυτού του είδους ο διαβάτης (καλή ώρα) αυτής της πόλης, ειδικά αν τα μάτια του, εκτός από τους όγκους με τις πέτρες του Γαλεριανού ερειπιώνα, σαρώσουν και τις εικονοκλασίες των ψηφιδωτών του παλατιού. Τέτοιου είδους, δε, χρονομετατοπίσεις στη Ρωμαϊκή εποχή γίνονται πλέον απείρως ευκολότερες αν αντικρίσεις τον ανάγλυφο τάπητα που μας παραδόθηκε τις προάλλες και πάλι σε κοινή θέα μετά από μακρόχρονη και επιστάμενη συντήρηση. Οι μελέτες προφύλαξης κράτησαν καιρό, μέχρι να τον καταστήσουν ελεύθερα ορατό ξανά, αφού τρισεκατομμύρια από βροχές και πεντάκις δισεκατομμύρια από καυτούς ήλιους στο πέρασμα των αιώνων, όσο να ’ναι, ξεθώριασαν τη λαμπρότητά του. Να, όμως, που το κάλλος των ψηφιδωτών επανήλθε και, αντικρίζοντάς τα φουλ συγκινημένος, αποφάσισα να καταδυθώ εντός του αρχαίου πεδίου για ακόμα περισσότερη ομορφιά.