Βρήκαμε μια νέα γάτα, κι αυτά είναι καλά νέα

Αυτή η στήλη γράφεται από έναν άνθρωπο που τις περισσότερες ώρες της ημέρας δεν πιστεύει πως είναι ικανός να γράφει αυτή τη στήλη — ή πως αξίζει να τη διαβάζει κανείς. Τις δε υπόλοιπες συνήθως κοιμάται. Είναι επίσης ο ίδιος άνθρωπος που πολύ φοβάται ότι στην πραγματικότητα ζούμε σε μάτριξ, καθώς μόνο έτσι μπορεί να εξηγήσει τα πράγματα που αδυνατεί να καταλάβει, είτε γιατί δεν έχει τις γνώσεις, ή έστω μια κάποια σχετική εποπτεία, είτε γιατί απλώς είναι (δηλαδή: αυτός πιστεύει πως είναι) ανεξήγητα.  

Επίσης αυτός ο άνθρωπος δεν έχει ιδέα τι παναπεί συνείδηση. Συχνά-πυκνά, πάνω στη χαρά του, διαβάζει εκλαϊκευτικά άρθρα για το πώς λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος: για τους νευρώνες, τα ηλεκτροχημικά σήματα, τη μνήμη, την αισθητηριακή επεξεργασία, τα σύνθετα δίκτυα… όλα αυτά. Και, μολονότι τα ξεχνά αμέσως μετά, ξέρει ένα πράγμα: πως ακόμα παραμένει εντελώς ασαφές το πώς από όλες αυτές τις φυσικές διεργασίες προκύπτει η υποκειμενική εμπειρία, δηλαδή το γεγονός ότι υπάρχει ένα «εγώ» που αισθάνεται, θυμάται, πονά, φοβάται και αντιλαμβάνεται τον κόσμο. Π.χ., υποστηρίζει αυτή ή την άλλη ομάδα. (Στην περίπτωσή μας: τον Άρη). 

Επίσης αυτός ο ίδιος άνθρωπος αντιδρά σφόδρα στη γενική άποψη ότι μια τεχνητή νοημοσύνη αποκλείεται να έχει συνείδηση επειδή, σε αντίθεση με εμάς, επεξεργάζεται tokens. Γιατί, ναι μεν τα tokens περιγράφουν τον μηχανισμό λειτουργίας ενός συστήματος, ουδεμία αντίρρησις, αλλά δεν αποδεικνύουν αν υπάρχει ή όχι υποκειμενική εμπειρία. Άδικο έχει; Αν μη τι άλλο, το ίδιο ισχύει και για τους νευρώνες: η γνώση του μηχανισμού δεν εξηγεί από μόνη της την εμφάνιση της συνείδησης. You feel me?