Παρουσίαση του λευκώματος West Side Story του Νίκου Πρίπορα
Κάδρα υγρά, είτε σαν μόλις να έβρεξε ή σαν να ετοιμάζεται να κλάψει ο ουρανός που κρέμεται στις φωτογραφίες του Νίκου Πρίπορα. Θεματική δουλειά με επίκεντρο το δυτικό τόξο της Θεσσαλονίκης σε τόνους πολύ γκρι και με την υφή εικόνων ξεπλυμένη, απόλυτο κοντράστ με το έντονα βαμμένο σε κόκκινο της φωτιάς εξώφυλλο του λευκώματος «West Side Story». «Στις περιπλανήσεις του, ο Πρίπορας εντόπισε το οπαδικό σύνθημα West Side στην περίφραξη ενός γηπέδου που θυμίζει το θεατρικό και κινηματογραφικό μιούζικαλ «West Side Story», που γνώρισε μεταπολεμικά επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ και το Χόλιγουντ. Το έργο εκτυλισσόταν στο Upper West Side του Μανχάταν, εργατική συνοικία που έκτοτε δέχθηκε την πίεση του αστικού εξευγενισμού. Το σύνθημα που βρέθηκε σ’ έναν τοίχο του Νέου Κορδελιού έμοιαζε η καταλληλότερη βάση τίτλου για μια εγχώρια “αφήγηση της δυτικής πλευράς”», γράφει στο εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης ο επιμελητής Ηρακλής Παπαϊωάννου.
Γερανοί και ημιλιπόθυμες φύσεις και αερογέφυρες, που από την πρώην Λαγκαδά, νυν Μίκη Θεοδωράκη, οδηγούν στο Ωραιόκαστρο. Παρατημένα αμάξια στα ξέφωτα της δυτικής εισόδου ή στην Πολίχνη, κοπάδια με πρόβατα στη Νέα Ευκαρπία και μοναχικές μπασκέτες σε λούτσα γήπεδα στα Διαβατά. Τα «Δυτικά» του Πρίπορα οφείλω να δηλώσω πως τα ξέρω καλά. Εδώ πρωτόμεινα όταν αποφάσισα να κυνηγήσω την τύχη μου στη Θεσσαλονίκη, στον Εύοσμο πιο συγκεκριμένα, όταν ακόμα τον αποκαλούσαν Κουκλουτζά, και στο περίφημο μπαρ Il Posto (σήμερα παίζει ποπ, ηλεκτρονικά και λαουντζάκια) μια νύχτα μέτρησα τους δίσκους του Ντέιβιντ Μπόουι στη δισκοθήκη και η σούμα έβγαλε 95 βινύλια οφίσιαλ και μπούτλεγκ. Στα χρόνια εκείνα, τέλη των νάιντις, το gentrification επέκτεινε το πεδίο του Ευόσμου, μεταμορφώνοντάς τον στην giga city που είναι σήμερα.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας
Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.
16°
