Φωτογραφια

18 εικόνες από τη Νέα Υόρκη που δεν θα ξεχάσει ο Πέτρος Πουλόπουλος

Πώς είδε την πόλη των πόλεων ένας επισκέπτης της;

daad.jpg
Δημήτρης Αθανασιάδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
petros_1.jpg
© Πέτρος Πουλόπουλος, petrospoulopoulos.com

Μία μητρόπολη, δύο ταξίδια, δεκαοκτώ εικόνες σαν αιώνια ανάμνηση από αμέτρητα στιγμιότυπα που κατέγραψαν τα ανθρώπινα μάτια και ο φακός της φωτογραφικής μηχανής.

petros_1.jpg

Ο φωτογράφος Πέτρος Πουλόπουλος εκθέτει τα καρέ που τράβηξε από την πόλη των πόλεων. Άνθρωποι, κτήρια, κακόφημες γειτονιές και σημεία-σήμα κατατεθέν που απαθανατίστηκαν ακαριαία ή μετά από δεύτερη σκέψη.

petros_2.jpg


Πώς είδε την πιο κοσμοπολίτικη περιοχή του χάρτη ένας επισκέπτης της; Τι τον εντυπωσίασε περισσότερο; Τι του έκανε κλικ; Τι διάλεξε να πάρει μαζί του επιστρέφοντας πίσω; 

petros_4.jpg


Από την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου έως την Κυριακή 18 Φεβρουαρίου η έκθεση φωτογραφίας NY x 18 δίνει απαντήσεις σε μεγάλες εικόνες στην υπόγεια γκαλερί της Εφημερίδα ATH.

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY