Φωτογραφια

Η ιδιότυπη πραγματικότητα της Μαρίας Σπυροπούλου

Εκεί που ο δρόμος είναι μόνο η αφορμή για τη φωτογραφία

107302-212813.jpg
Θανάσης Καρατζάς
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ
357593-740902.jpg
Σπυροπούλου Μαρία

Η Μαρία Σπυροπούλου αποτελεί μια περίπτωση φωτογράφου που δεν συναντάει κανείς εύκολα σήμερα. Οι εικόνες της μαγνητίζουν τον θεατή τους, χωρίς όμως να υπάρχει καμία πρόθεση εντυπωσιασμού μέσα από κατασκευές και άλλα παράδοξα σκηνικά. Αυτό συμβαίνει γιατί αγαπάει τη φωτογραφία και τη σέβεται. Συνδυάζει στοιχεία του διαχρονικού classic στιλ φωτογραφίας δρόμου και της σύγχρονης ανθρωποκεντρικής φωτογραφίας. Οι εικόνες της αφήνουν αίσθηση σκληρού και μαλακού ταυτόχρονα, και στο βάθος μια τρυφερότητα, περισσότερο δε, στην παιδική ύπαρξη. Σε βάζει στο κόσμο της με μια ευγένεια και λεπτότητα, χωρίς να υποκύπτει καμία στιγμή σε τραχύτητες. Αξίες σπάνιες και ευπρόσδεκτες. Η ίδια μας αναφέρει:       

 

«Φωτογραφίζω περισσότερο από 25 χρόνια κι ενώ αυτή η δραστηριότητα καλύπτει σημαντικό μέρος του χρόνου μου, ομολογώ πως δεν είμαι σε θέση να ορίσω με σαφήνεια τι ακριβώς σημαίνει φωτογραφία για μένα και ποια είναι η εμπλοκή μου μαζί της. Ενώ έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας εξωστρεφούς εμπειρίας καθώς κινούμαι, επιλέγω και συνδιαλέγομαι με μία πραγματικότητα προκλητική και χωρίς παραχωρήσεις. Ωστόσο, όταν κοιτάζω τις φωτογραφίες μου διαπιστώνω μια ανταγωνιστική μεν, αλλά και εξελισσόμενη σχέση ανάμεσα σε αυτό που μου παρουσιάζεται και σε αυτό που βλέπω εγώ. Αν ισχύει αυτό, θα μπορούσα να πω ότι φωτογραφία για μένα σημαίνει  μια τροποποιημένη και ανακριβής πραγματικότητα από το ήδη αλλοτριωμένο βλέμμα μου. Το διαρκές πηγαινέλα από τον έξω στον έσω κόσμο με παιδεύει και με εκπαιδεύει δημιουργικά».


Περισσότερες πληροφορίες για την Μαρία Σπυροπούλου: Facebook, Instagram, Flickr

ΕΓΓΡΑΦΕΙΤΕ ΣΤΟ NEWSLETTER ΜΑΣ

Tα καλύτερα άρθρα της ημέρας έρχονται στο mail σου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Τάσος Βρεττός
Τάσος Βρεττός: Τα δέντρα χορεύουν στην άκρη της ασφάλτου

Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.

Το φωτογραφικό λεύκωμα «Η Ελλάδα που χάνεται» του Γιάννη Δήμου γίνεται ιστορικό αρχείο και εργαλείο οπτικής παιδείας για τις νέες γενιές.
Από την «Ελλάδα που χάνεται» στην Ελλάδα που χάθηκε;

Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;

Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»
Ελένη Ονάσογλου: «Η φωτογραφία είναι ο μόνος τρόπος να επιστρέφω στον τόπο που κατασκεύασα για να υπάρχω»

Μιλήσαμε με τη φωτογράφο και συγγραφέα με αφορμή τη διεθνή διάκριση του έργου της «The Blue Land – Before the Light Falls» στο Time in Jazz Festival της Σαρδηνίας

Stonehenge
Περιμένοντας τον ήλιο να φανεί – Μέσα στο αρχαίο τελετουργικό του Stonehenge

Περίμενα να βρω κάτι σκοτεινό και μυστικιστικό. Ίσως δρυΐδες να κάνουν ιεροτελεστίες στη σκιά των πετρών. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα ανάμεσα σε είκοσι πέντε χιλιάδες ανθρώπους, τύμπανα και μια παράδοση που μένει ζωντανή για χιλιετίες.

«Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια» στην Κύθνο
Κύθνος: μια υπαίθρια φωτογραφική έκθεση αφιερωμένη στον θερμιώτικο μπάλο

Η υπαίθρια έκθεση «Όσο κρατάει ο Μπάλος — Θερμιώτικα Γλέντια», που φιλοξενείται από τις 24 Ιουλίου έως τις 30 Αυγούστου στον Χώρο του Συνδέσμου Δρυοπιδέων, στην Κανάλα

Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.

// EMPTY