Η πιο συνηθισμένη μετακίνησή μου προς Αθήνα είναι για ένα 24ωρο. Παίρνω την πρώτη πτήση από Χανιά τη μία μέρα και την πρώτη πτήση από Αθήνα την επόμενη. Ο συνδυασμός αυτός είναι και ο οικονομικότερος δυνατός. Φανταστείτε ότι πολλές φορές έχω πληρώσει 28 ευρώ πήγαινε-έλα, ενώ ποτέ δεν έχω ξεπεράσει τα 40-45 ευρώ. Μιλάμε πάντα για off-season, δηλαδή από αρχές Νοεμβρίου έως τέλη Μαρτίου. Το τίμημα για αυτό το τόσο χαμηλό κόστος είναι το αναγκαστικό ξύπνημα στις 05:00 για δύο συνεχόμενες μέρες. Μικρό το κακό, θα πει κάποιος. Ναι, έτσι είναι, αλλά δυστυχώς όχι πάντα.
Έχω μόλις περάσει τον έλεγχο και βαδίζω με γρήγορο βήμα προς την έξοδο αναχώρησης. Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα ποια είναι η έξοδος για την πτήση και αυτό με έχει ανησυχήσει κάπως. Έφαγα και κάπου ένα 10λεπτο στον έλεγχο γιατί η κοπέλα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το κουρδιστό ξυπνητήρι μου ήταν όντως ξυπνητήρι. Έπρεπε ντε και καλά να είναι βόμβα! Γι’ αυτό και το έλεγξε τρεις φορές για ίχνη πυρίτιδας μέχρι, με απογοητευμένο ύφος, να μου πει ότι μπορώ να περάσω. Οι καιροί που διάγουμε έχουν τρελάνει τον κόσμο...
Την ώρα που φτάνω στο gate, από το οποίο συνήθως αναχωρεί η πτήση μου, σηκώνω το βλέμμα προς τον πίνακα αναχωρήσεων για επιβεβαίωση. Εκείνη ακριβώς λοιπόν τη στιγμή βγαίνει το “Flight delay, estimated new departure time 11:15”. Στην κάτω γωνία του πίνακα η ώρα έλεγε 07:19. Όχι, ρε φίλε! Έχεις σηκωθεί με δυσκολία και άρον-άρον στις 05:00. Φεύγεις βιαστικά να προλάβεις ηλεκτρικό και μετρό στην ώρα τους. Χασμουριέσαι σε όλη τη διαδρομή και περιμένεις να μπεις στο αεροπλάνο να την πέσεις για κανά μισάωρο και τελικά βρίσκεις μπροστά σου μίνιμουμ τρεις ώρες ανιαρής απραξίας.
Να βγεις ξανά έξω από το χώρο αναχωρήσεων, να περάσεις από τις αφίξεις, να ξανανέβεις στον επάνω χώρο των αναχωρήσεων. Κάτι να φας, κάτι να πιεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά, να διαβάσεις μια εφημερίδα. Κάτι να ξαναφάς, κάτι να ξαναπιείς. Να ξαναπεράσεις το μαρτύριο του ελέγχου. Να πας για κατούρημα. Με όλα αυτά κοιτάω το ρολόι και με το ζόρι έχει περάσει μια ώρα. Βγάζω την κάμερα, κοιτάω τον μετρητή έχει κάπου 20-21 πόζες ακόμα. ΟΚ, να τι θα κάνω τις επόμενες δύο ώρες…
Οι συνθήκες δεν ήταν εύκολες εκείνο το πρωινό στο «Ελ. Βενιζέλος». Πολύ φως έξω, χαμηλός φωτισμός μέσα. Να μη σε πάρουν και χαμπάρι. Ο σκοπός διπλός. Να νικήσω την ανία και την πλήξη, κάτι που σίγουρα επετεύχθη, αλλά και να καταφέρω να μεταφέρω την ατμόσφαιρα που επικρατεί στον μικρόκοσμο ενός αεροδρομίου. Ενός ιδιαίτερου χώρου. Στον οποίο οι περισσότεροι ευρισκόμενοι είναι περαστικοί. Εκεί που ισχύουν αυστηροί κανόνες και πολλαπλοί περιορισμοί. Για όλους! Ανεξαρτήτως προέλευσης ή προορισμού. Σε τελική ανάλυση εκεί που όλοι αναγκάζονται οικειοθελώς να συμμορφωθούν. Χωρίς διαμαρτυρίες και αντιρρήσεις.
Αργότερα, όταν επιτέλους αναχώρησε η πτήση μου, προσπαθούσα να σκεφτώ που αλλού στην ελληνική καθημερινότητα βρίσκει κανείς τόσο γενικευμένη αυτόβουλη συμμόρφωση σε πλαίσια λειτουργίας και κανόνες. Τελικά με πήρε ο ύπνος πριν καταλήξω σε κάποια απάντηση.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
13°
