Γκουγκλάροντας για διάφορα πράγματα γκλίτερ, πέσαμε πάνω στις φωτογραφίες της Erika Mugglin, μιας φωτογράφου από το Λος Άντζελες η οποία δημιουργεί καλλιτεχνικές φωτογραφίες και mixed media σαν να κάνει θεατρικές παραστάσεις. Στήνει σκηνικά, φωτίζει σαν σκηνογράφος, φτιάχνει κοστούμια και όλες της, ή σχεδόν όλες οι φωτογραφίες έχουν κοινό παρονομαστή: τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Οτιδήποτε ιριδίζει, για την Erika είναι πηγή μαγείας.
Σώματα βαμμένα με χρώματα, παιχνιδίσματα του φωτός, υλικά που γυαλίζουν και διαθλούν τις ακτίνες, γυμνές χορεύτριες και disco balls. H Erika ταξιδεύει πολύ, αγαπάει τα μέρη με ήλιο –αλλά και το Μπρούκλιν, φωτογραφίζει μουσικούς περφόρμερς επάνω στη σκηνή και κάνει τις διαφημιστικές καμπάνιες να μοιάζουν με ψυχεδελικό φεστιβάλ χρωμάτων.
Η ίδια λέει για τη μανία της με τους ιριδισμούς: «Το ουράνιο τόξο είναι η τέλεια μεταφορά. Είναι μία συνεργασία ανάμεσα στον ήλιο και τη βροχή, η ασημένια γραμμή στα σύννεφα στο τέλος μιας καταιγίδας και δημιουργεί από μόνο του την ανάγκη να το παρατηρήσεις, σε αναγκάζει να το θαυμάσεις, ακριβώς όπως η τέχνη. Είναι το φως που μετατρέπεται σε χρώμα. Χωρίς φως, χωρίς τον ήλιο, δεν θα υπήρχε ζωή. Το να δουλεύω με ιριδισμούς είναι σαν φόρος τιμής στο φως και στο όριο του οπτικού μας φάσματος. Μου έχει γίνει εμμονή και έχω σκοπό να το βλέπω και να απολαύσω όλη τη γοητευτική αυτή εμπειρία μέχρι το τέλος της».
Στα social media τη ρωτούν: Πώς δημιούργησες όλα αυτά τα χρώματα του ουράνιου τόξου μέσα στην κρεβατοκάμαρά σου; Έχω τρελαθεί, θέλω να το κάνω κι εγώ στο δικό μου δωμάτιο. Να’σαι καλά!
Κι εκείνη απαντάει: Έβαλα ταπετσαρία στο δωμάτιο μου ένα ολογραφικό χαρτί και ιριδίζει όταν πέφτει επάνω του ο ήλιος.
Η φωτογράφος μιλάει στην ATHENS VOICE για όσα αποκαλύπτει μια φωτογραφία όχι μόνο για τον κόσμο αλλά και για τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την κάμερα
Μια συζήτηση τη ζωή και τη δουλειά του στη Λήμνο, τη σειρά του για το Ελληνικό που εντάχθηκε στη συλλογή του Smithsonian, αλλά και τη συνεχή του έρευνα γύρω από την οικονομία της προσοχής
Ο Κωνσταντίνος Ρήγος ανοίγει το προσωπικό του αρχείο και μοιράζεται σπάνιες και αδημοσίευτες φωτογραφίες από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη
Ο Ανδρέας Καμπάς εξηγεί γιατί η Gen Z επιστρέφει στο φιλμ, πώς οι 36 πόζες γίνονται πράξη κοινωνικοποίησης και γιατί τα πραγματικά μυστικά δεν σβήνουν με ένα swipe.
Το πορτρέτο του Θεοδόση Τάσιου βρήκε τον δρόμο του σε μια διοργάνωση παγκόσμιας εμβέλειας, κερδίζοντας το ασημένιο βραβείο στην κατηγορία Portraiture/Personality του PX3 2026
Με εργαλεία του τις σκιές, τα χριστιανικά μοτίβα αλλά και εσκεμμένα θολές φιγούρες, ο Έλληνας καλλιτέχνης περνά τα δικά του μηνύματα για την πίστη, τη μνήμη αλλά και το άγνωστο
Στη νέα του έκθεση «?Trees Dance!», στη Nitra Gallery, ο φωτογράφος βρίσκει ζωή εκεί όπου το βλέμμα μας πατάει γκάζι. Μια προσωπική συνάντηση με τη φύση, που αρχίζει από τη μυρωδιά του καμένου.
Πενήντα χρόνια μετά την έκδοση του φωτογραφικού λευκώματος του Γιάννη Δήμου, οι εικόνες ενός κόσμου που σταθερά απομακρύνεται αποκτούν νέα σημασία. Τι μπορούν να πουν σήμερα στις γενιές που δεν τον γνώρισαν ποτέ;
13°
