Jenny Saville στη Βενετία: Η ζωγραφική της σάρκας χωρίς φίλτρα

Η έκθεση «Jenny Saville a Ca' Pesaro», στο Canal Grande, στη συνοικία Santa Croce της Βενετίας, εγκαινιάστηκε στις 28 Μαρτίου 2026 και θα διαρκέσει μέχρι τις 22 Νοεμβρίου 2026, δηλαδή μέχρι το τέλος της 61ης Μπιενάλε.

Η Jennifer Anne Saville (γενν. 1970) ζει και εργάζεται στην Οξφόρδη και είναι γνωστή για τα γυμνά της και για τα αντισυμβατικά «γυναικεία» θέματα. Οι επαναλαμβανόμενες μορφές που απεικονίζονται στους μεγάλους της καμβάδες περιλαμβάνουν μητέρες, παιδιά, τρανς άτομα, εγκαυματίες και τραυματίες από αισθητικές χειρουργικές επεμβάσεις. Αν και το έργο της ανατρέπει πολλά πρότυπα ομορφιάς και επικαλείται τη σύγχρονη φεμινιστική θεωρία, συχνά χρησιμοποιεί αναφορές από την ιστορία της τέχνης. Από το 2018, θεωρείται η «πιο ακριβοπληρωμένη εν ζωή γυναίκα καλλιτέχνης», ιδιαίτερα μετά το 1992, όταν το έργο της «Propped» πουλήθηκε από τον Οίκο Δημοπρασιών Sotheby’s έναντι 9,5 εκατομμυρίων λιρών.

Η Saville γεννήθηκε στο Κέιμπριτζ και σπούδασε στη Γλασκόβη και στο Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι. Εξέθεσε στην πινακοθήκη Saatchi στο Λονδίνο και ως μέλος της σκηνής Young British Artists (YBAs) έγινε γνωστή για τη ζωγραφική του γυναικείου σώματος. Μεγάλο μέρος του έργου της παρουσιάζει παραμορφωμένη σάρκα και ανοίκειες όψεις της θηλυκότητας. Μεταξύ 1996 και 2002, η Saville συνεργάστηκε με τον φωτογράφο Βρετανό Glen Luchford, που εργάζεται στην Καλιφόρνια, για την παραγωγή του «Closed Contact», μιας σειράς μεγάλων φωτογραφικών εκτυπώσεων που απεικονίζουν το γυμνό σώμα της Saville πιεσμένο πάνω σε μια διαφανή επιφάνεια. Ταυτοχρόνως πίνακές της έγιναν εξώφυλλα σε δύο άλμπουμ των Manic Street Preachers.

Η Saville χρησιμοποιεί καμβάδες σε διαστάσεις τοίχου και ζωγραφίζει με έντονα χρωματισμένα λάδια, σε έντονες στρώσεις. Αν και το στυλ της έχει συγκριθεί με αυτό του Lucian Freud και του Ρούμπενς, εξερευνά σύγχρονα θέματα, όπως τα ιδεώδη της γυναικείας ομορφιάς στον 21ο αιώνα, την παχυσαρκία, το ανδρικό βλέμμα, τη ρευστότητα του φύλου και τον ψυχικό και σωματικό πόνο. Έργα της έχουν παρουσιαστεί στην Γκαλερί Γκαγκοσιάν στη Νέα Υόρκη, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Ρώμη, στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, στην Οξφόρδη, στο Φορτ Γουέρθ του Τέξας, στη Βιέννη, στη Στοκχόλμη, στο Άμχερστ της Μασαχουσέτης, στη Ζυρίχη και στο Εδιμβούργο.