Η Εύη Τζώρτζη υποδύεται τη Στέλλα στην παράσταση «StΕΛΛΑΣ travel», που σκηνοθετεί η ίδια μαζί με την Ευανθία Σωφρονίδη στο θέατρο Δρόμος
Η Εύη Τζώρτζη είναι η πρωταγωνίστρια της παράστασης της Γλυκερίας Μπασδέκη «StΕΛΛΑΣ travel», που σκηνοθετεί η ίδια μαζί με την Ευανθία Σωφρονίδη στο θέατρο Δρόμος. Η ηρωίδα μας υποδύεται τη Στέλλα, την ηρωίδα από την ομώνυμη ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, σε ένα σουρεαλιστικό ταξίδι μεταξύ ζωής και θανάτου, πραγματικότητας και μυθοπλασίας, διατρέχοντας παράλληλα στιγμές και μνήμες των πρόσφατων δεκαετιών της ελληνικής ιστορίας. Η ηρωίδα μιλά, απαγγέλει, τραγουδά, θυμάται, σε μια τελευταία εμφάνιση-εξομολόγηση.
Η Εύη Τζώρτζη αναμετράται με τη Στέλλα στο θέατρο Δρόμος
1. Γράμμα στον ήρωά μου: Αν μπορούσες να μιλήσεις απευθείας στον χαρακτήρα του έργου -με τρυφερότητα, απορία, ή ακόμα και κριτική- τι θα του έλεγες;
Κοριτσάκι, πασαλειμμένη με λάσπη ακροβάτησες ψηλά στον ουρανό. Ήσουν πληγωμένη, αλλά σαν την φωτιά έκαψες όσους δεν άντεχαν την λάμψη σου και σαν τον φοίνικα ξαναγεννήθηκες από τις στάχτες σου. Τελικά, άξιζε το τίμημα που πλήρωσες για να είσαι ο εαυτός σου;
2. «Ο ήρωάς μου κι εγώ»: Αν συγκρίνεις τον εαυτό σου με τον ρόλο, τι κοινό θα έβρισκες και πού είσαι τελείως αντίθετη; Όπως και η Στέλλα, κι εγώ δεν το βάζω εύκολα κάτω, έχω πείσμα και συνεχίζω. Αγαπάω τα ποιήματα και τα τραγούδια, έχω βυθιστεί κι εγώ σε σκοτάδια και είμαι άνθρωπος της αγάπης. Αλλά έχω περισσότερη υπομονή, δεν είμαι πικραμένη και δεν είμαι ακόμη έτοιμη για την τελική έξοδο.
3. «Αν ήμουν εγώ στη θέση σου»… Πώς θα αντιδρούσες εσύ στις καταστάσεις που βιώνει ο ήρωας που υποδύεσαι; Η Στέλλα βιώνει την έξοδο της από την ζωή σαν την τελική της παράσταση-εξομολόγηση. Νομίζω ότι αν είχα μια παρόμοια ευκαιρία θα ζούσα την έξοδο μου με περισσότερη εσωτερικότητα.
4. Τι μου έμαθες: Τι σου δίδαξε ο συγκεκριμένος ρόλος ως άνθρωπο και ως καλλιτέχνη; Αμεσότητα, εξωτερίκευση, δύναμη, χιούμορ, άνοιγμα καρδιάς, όσα διδάχτηκα ως άνθρωπος. Αμεσότητα, εξωτερίκευση, δύναμη, απόλυτη συγκέντρωση, ροή, όσα διδάχτηκα ως καλλιτέχνης.
5. «Αν μπορούσα να σε αλλάξω»: Αν σου δινόταν η ευκαιρία να γράψεις εσύ τον ρόλο, τι θα άλλαζες; Δεν θα άλλαζα τίποτε γιατί έχω ουσιαστικά συνδημιουργήσει την Στέλλα, γράφοντας προσθήκες κειμένου που συμπλήρωσαν το αρχικό κείμενο της Γλυκερίας Μπασδέκη και έκαναν πιο σαφή την πορεία της ηρωΐδας μέσα στον χρόνο και πιο διαφανή την προσωπικότητα της.
6. Αυτό ήταν δύσκολο: Υπήρξε κάποιο στοιχείο του ρόλου που σε δυσκόλεψε ιδιαίτερα και γιατί;
Ναι, υπάρχουν κάποια δύσκολα ερμηνευτικά στοιχεία που έχουν να κάνουν κυρίως με την ψυχοσωματική κατάσταση της ηρωΐδας που ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, πίνει συνέχεια αλκοόλ, παθαίνει μία κρίση πνιγμού και τραγουδάει, ανάμεσα σε όλα αυτά! Γενικότερα, είναι ένας μονόλογος ιδιαίτερα απαιτητικός, απαιτεί το 100% της συγκέντρωσης μου και ταυτόχρονα μεγάλο δόσιμο στους θεατές.
7. Έλα στη θέση μου: Αν μπορούσες να συναντήσεις τον χαρακτήρα στην πραγματική ζωή, τι θα του έλεγες; Τελικά, πως είναι να ζεις έχοντας μοίρα δεμένη με τον θάνατο; Πάμε να πιούμε ένα ποτό να μου πεις γι’αυτό και για όσα ακόμη δεν ξέρω για σένα;
8. Το soundtrack του ήρωά μου: Αν ο ήρωας είχε playlist, ποια τραγούδια θα είχε και γιατί; «Πρέζα όταν πιεις» της Ρόζας Εσκενάζυ, το τραγούδι που διατρέχει όλη την παράσταση και ενώνει την μοίρα της Στέλλας με αυτήν της Ελλάδας.
«Η ζωή μου όλη» του Στέλιου Καζαντζίδη, οι στίχοι του της ταιριάζουν απόλυτα.
«Μα πού να πάω» του Θέμη Αδαμαντίδη, γιατί αγάπησε με πάθος.
«Ρόζα» του Δημήτρη Μητροπάνου, γιατί ζει στην εποχή που «έχει αλλάξει έτσι ο καιρός» και αυτό την φέρνει πιο κοντά στο τέλος της.
«Ο χαμένος τα παίρνει όλα» του Γιάννη Αγγελάκα, γιατί η Στέλλα είναι κερδισμένη χαμογελώντας μπροστά στο προδιαγεγραμμένο τέλος της.
Και το «After Dark» των Tito & Tarantula, γιατί μόνο η νύχτα ταιριάζει στην ζωή της Στέλλας και στην τελευταία της παράσταση.
Αυτό που περιμένουμε είναι να δημιουργηθεί και να υποστηριχθεί σοβαρά μια σκηνή για τα εκλεκτά ελληνικά έργα του 20ού αι. Και να ανατεθεί στους καλύτερους συγγραφείς μας να γράψουν νέα.
23°
