Στην Κανάρη, στο ιστορικό κτίριο του Μεγάρου Δεληγιώργη, σχεδιασμένο από τον Τσίλερ και κάποτε άνδρο της Ταινιοθήκης της Ελλάδας. Γκαλερί Allouche Benias, νέα άφιξη στην εικαστική σκηνή μιας Αθήνας που η «ανάπτυξή» της κόντρα στην κρίση συνεχίζει ενθουσιωδώς. Καλωσόρισε.
Γιατί αντιστρόφως ανάλογα με την περιρρέουσα μιζέρια των οικονομικών δεικτών, η σπαρταριστή τέχνη, οι χώροι, οι ζυμώσεις και οι εκθέσεις συνεχίζουν, επιμένουν και τολμούν να παρουσιάσουν και να προτείνουν «δραστηριότητες» που μεταμόρφωσαν την πόλη της κατήφειας σε πόλο έλξης για σημαντικούς καλλιτέχνες παγκόσμιας εμβέλειας.
Γκαλερί Allouche Benias και πρώτη, παρθενική έκθεση, κάτι σαν διαπιστευτήρια, στίγμα, to know us better, είναι αυτή με τους τέσσερις Αμερικανούς καλλιτέχνες, κωδικοποιημένη με τον τίτλο «Allouche Benias inaugural Show: Kenny Scharf, Ross Bleckner, Enos Perez, Donald Baechler». Οι τρεις ανήκουν στη γενιά της εικαστικής Νέας Υόρκης που επαναπροσδιόρισε τη ζωγραφική της δεκαετίας του '80, μέλη δηλαδή της κοινότητας των Γουόρχολ, Μπασκιά και Χέρινγκ, που επέκτειναν το πεδίο, εντάσσοντας στην καθεστηκυία «αφήγηση των θεσμικών γκαλερί και των μουσείων την αχλή των δρόμων και τη βοή των υπογείων.
Ο Enoc Perez, πάλι, ενώ ανήκει στη μεταγενέστερη φουρνιά, δείχνει να «πατά» στους προηγούμενους. Διάλογος; Συμβίωση, συνομιλία, σύμπραξη; Σε όλα τα ερωτήματα η απάντηση είναι «ναι». Αλλά και όχι. Τέσσερις ατομικές εκθέσεις δηλαδή που περιφρουρούν την αυτονομία τους αλλά και την ίδια ώρα ανοίγουν έναν διάλογο μεταξύ τους. Και μια καλή ευκαιρία για την Αθήνα να ξαναθυμηθεί τι πάει να πει ποπ αρτ, επαναπροσδιορισμός της έννοιας και της φόρμας, κριτική στάση απέναντι στη σοβαροφάνεια της «υψηλής τέχνης», γιατί πάντα αυτό παραμένει το νόημά της!
Από τη γλώσσα των καρτούν ή την επινόηση προσωπικών συμπάντων, από κάθε είδους βιομορφική ψυχεδέλεια ή έργα ζωγραφικά που προσπαθούν ταυτόχρονα να λειτουργήσουν και σαν γλυπτά, αυτή η έκθεση επαναφέρει στο προσκήνιο το νόημα του παιχνιδιού και της διατάραξης κάθε πραγματικότητας. Κι αν από το ποπ αφαιρέσεις το π, έχεις και μια κρυσταλλική op art. Γιατί οι τέσσερις Αμερικανοί της Allouche Benias εικονογραφούν μια ιστορία του νέου κόσμου όπως συντίθεται μέσα από συμπτύξεις και επιστρωματώσεις φαινομενικά ασύνδετων μορφών, που όμως καταφέρνουν να συνομολογήσουν μια αυτάρκη ως προς την επικοινωνία τους με τον κόσμο γλώσσα: παλιές εφημερίδες και νέοι διαδικτυακοί τόποι, φιγούρες που από το ρετρό και την παιδική ηλικία μεταλλάσσονται σε μνημειακές αναπαραστάσεις μοντερνιστικών κτιρίων. Ρεαλιστικές απεικονίσεις ή θολά τοπία από παλίμψηστες φόρμες του οργανικού ή ανόργανου κόσμου όπως τον συλλαμβάνουν μοτίβα από υπολογιστές ή καθαρές ζωγραφικές με πινέλο.
Είναι καλοκαίρι, η Αθήνα αδειάζει, αλλά η πόλη δεν σταματά ούτε να υπάρχει ούτε να ονειρεύεται. Επομένως καλό ξεκίνημα για την Allouche Benias και καλό βόλι για τους εραστές της τέχνης αλλά και της περιπλάνησης στο άστυ, που πάντα έχει τον τρόπο του να σε αποπλανεί και να σε στέλνει στο Κολωνάκι για τα δέοντα.
Ένα από τα προγράμματα εξωστρέφειας και διεθνούς παρουσίας του μουσείου φέρνει επιμελητές από το εξωτερικό στην Ελλάδα για να γνωρίσουν την σύγχρονη τέχνη της χώρας μας
Η διεθνής διοργάνωση ανεξάρτητης τέχνης επιστρέφει στην Αθήνα από τις 17 έως τις 20 Σεπτεμβρίου με 66 καλλιτεχνικές πλατφόρμες, performances, ομιλίες, workshops και ελεύθερη είσοδο
66 καλλιτεχνικές πλατφόρμες, περισσότεροι από 1.100 καλλιτέχνες από 22 χώρες και ένα τετραήμερο πρόγραμμα με εκθέσεις, performances, συζητήσεις και δράσεις
Με αφορμή τα 200 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου λογοτέχνη, η διεθνής έκθεση «Ιούλιος Βερν 200: Η Συναρπαστική Εμπειρία» κάνει στάση στο Κέντρο Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος
Το «Σκοτεινό γυαλί» του Αλέξανδρου Καπετάνου, σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου, μεταφέρει στη ζωγραφική τους πολυελαίους του θεατρικού έργου, ανάμεσα στη μνήμη, το σκοτάδι και ένα φως που μόλις διακρίνεται
Η «FROM CHANIA TO PAROS 1995-2026» συγκεντρώνει στην Πάρο καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με μια εικαστική διαδρομή τριών δεκαετιών, από την γκαλερί «Τζάμια-Κρύσταλλα» μέχρι το t.k. place Art Gallery
Αντικείμενα και τεκμήρια της Ελλάδας των 80s, πολιτικές γελοιογραφίες της Μεταπολίτευσης, αρχιτεκτονικές μινιατούρες της προσεισμικής Κεφαλονιάς, φιγούρες του Καραγκιόζη και υλικό για τη σχέση μουσικής και κινηματογράφου
17°
