Σταυρούπολη: Ο χορός των φαντασμάτων και η πιθανή λύση

Είναι κατασταλαγμένος ένας άνθρωπος στα 16-17 του χρόνια; Όχι βέβαια, κάποιοι δεν είναι ούτε πολύ αργότερα. 
Τι θα προτιμούσα για τους μαθητές στην Σταυρούπολη που το μυαλό τους έχει θολώσει από έναν δηλητηριώδη  χρυσαυγιτισμό; Ούτε αδιαφορία (όπως τώρα), ούτε (μόνο) αστυνομική καταστολή (που είναι ατελέσφορη, σαν να κρύβεις σκουπίδια κάτω από το χαλί), ούτε βεβαίως... «μαχητικό αντιφασισμό» για να «κερδίσουμε τους δρόμους», διότι μάλλον θα χάσουμε (οριστικά) νέους ανθρώπους. 

Θα προτιμούσα κάτι ρηξικέλευθο, κάτι έξω από τα συνήθη. Οι μαθητές που συμμετείχαν στα επεισόδια στοιχηματίζω ότι είναι γνωστοί στο σχολείο- θα ήταν υπέροχο εάν ως «τιμωρία» πήγαιναν για κοινωνική εργασία σε προσφυγικές δομές, ώστε να μιλήσουν απευθείας με ανθρώπους ξεριζωμένους, να γνωριστούν ίσως με συνομήλικους τους ασυνόδευτους, να δουν από κοντά τι είναι αυτό που μισούν- να αντιληφθούν στα 17 τους χρόνια ότι το μίσος και η βία είναι όχημα οπισθοδρόμησης, ότι βαδίζουν σε λάθος δρόμο. 
Είμαι σίγουρος ότι η πλειονότητα αυτών των παιδιών θα άλλαζε σκέψη, ειδικά δε αν έβλεπε ενδιαφέρον- από το σχολείο, την πολιτεία (μέσω κοινωνικών λειτουργών, κλπ). Αντί να μιλάμε για ακροδεξιούς, νεοναζί μαθητές με απέχθεια, θα ήταν ενδιαφέρον να κάνουμε κάτι για αυτό. 

Κι αν νομίζετε ότι μια ακόμα πορεία με επιθετικά  συνθήματα περασμένων δεκαετιών θα βοηθήσει την κατάσταση, κάνετε λάθος.

Οι ακροαριστεροί φοιτητές, που επί 2 ημέρες, πρωί πρωί, άλλη δουλειά δεν βρίσκουν από το να βάζουν κράνη, να  παίρνουν καδρόνια και ντουντούκες και να ουρλιάζουν έξω από ένα λύκειο- λες και υπάρχει καμία περίπτωση να αλλάξει έτσι κάτι ή να κερδίσουν το παραμικρό (πλην της στράτευσης κάποιων μαθητών που νιώθουν την ανάγκη του ανήκειν) ίσως χρειάζονται άλλη προσέγγιση.

Κατ' αρχάς πρέπει να (τους) γίνει κατανοητό ότι ο εμφύλιος έχει τελειώσει εδώ και δεκαετίες, ότι η όλη δράση τους έχει σημάδια μούχλας, αποπνέει παρελθόν. Το ιδανικό θα ήταν να διαβάσουν βιβλία που εξηγούν τον σύγχρονο κόσμο, να προσγειωθούν κάπως στο 2021. Ίσως να ακούσουν τις διαλέξεις του Γιουβάλ Νόα Χαράρι, που όλως τυχαίως βρίσκεται στην Αθήνα σήμερα. 

Το παν είναι η παροχή Παιδείας, ουσιωδώς και έμπρακτα. Αλλιώς θα αφήσουμε τα άκρα να στροβιλίζονται σε έναν χορό φαντασμάτων που στο πέρασμα του παρασύρει όλο και περισσότερους.