Urban numbers

Είναι Κυριακή απόγευμα, δεν θυμάμαι πια ποια Κυριακή της καραντίνας. Έχω στείλει μήνυμα, έχω πάρει μαζί μου μόνο τα απαραίτητα, έχω φορτώσει το κινητό με λίγη καινούργια μουσική και έχω βγει έξω να περπατήσω. Ξέρω πού θέλω να πάω. Ο σταθμός μετρό Ελληνικό είναι 20 λεπτά με τα πόδια απ’ το σπίτι μου. Λίγο πιο πάνω επίσης είναι ένα υπέροχο ζαχαροπλαστείο, το οποίο ελπίζω να είναι ανοιχτό γιατί ονειρεύομαι τα cupcakes τους απ’ το πρωί.

Ανοίγω τη μουσική και πατάω το shuffle. Το κινητό μου επιλέγει το Shallows της Daughter. Το δάχτυλό μου αιωρείται για λίγα δευτερόλεπτα πάνω από το νοητό κουμπί next αλλά τελικά πατάω το πλαϊνό κλείνοντας έτσι την οθόνη και τοποθετώντας το κινητό μου στην πίσω τσέπη του τζιν. Ναι, έβγαλα τη φόρμα. Έχει ήλιο, όση δροσιά χρειάζεται για να μην ζεσταίνεσαι, και ελάχιστο αέρα. Ακούς πουλιά, όχι αυτοκίνητα, παιδιά, όχι κόρνες.

Περνάω από ένα πάρκο και είναι γεμάτο. Αναρωτιέμαι εάν θα ήταν τόσο γεμάτο μια κανονική Κυριακή ή εάν τα ίδια παιδιά θα ήταν μπροστά σε κάποια οθόνη και οι γονείς θα έτρεχαν να προλάβουν δουλειές που είχαν αμελήσει ή δεν είχαν προλάβει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Χωρίς να μπορώ να το δικαιολογήσω, ενώ κοιτάω γύρω μου, αισθάνομαι την ατμόσφαιρα ευχάριστα ελαφριά και ξέγνοιαστη.

Στη διαδρομή μου συναντώ οικογένειες, ανθρώπους με κατοικίδια, εφήβους, κορίτσια και αγόρια, σε δυάδες να περπατάνε και να μιλάνε, ηλικιωμένα ζευγάρια να χαμογελάνε, και άλλους μοναχικούς σαν και μένα με ή χωρίς ακουστικά στ’ αυτιά. Κανείς δεν κρατάει κινητό στα χέρια, κανείς δεν είναι σκυθρωπός, κανείς δεν βιάζεται. Κανείς δεν βιάζεται. Κοντοστέκομαι για μια στιγμή συνειδητοποιώντας ότι και εγώ ακόμα περπατάω αργά.

Είμαι στον παράδρομο της Βουλιαγμένης και στην τελική ευθεία για τον σταθμό. Τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα είναι ελάχιστα, αυτά που περνάνε ακόμα λιγότερα. Μια κυρία κάνει ποδήλατο και στο πλάι της τρέχει ένα σκυλάκι του οποίου το λουρί ενώνεται με το χερούλι του ποδηλάτου. Ο δρόμος δεν έχει εμπόδια. Περνάνε δυο ομάδες ΔΙΑΣ αλλά δεν σταματάνε κανέναν. Δεν υπάρχει συνωστισμός.

Φτάνω έξω από τον σταθμό. Στέκομαι για λίγο και κοιτάω γύρω μου. Δεν μπαίνει και δεν βγαίνει κανείς. Ανεβαίνω τα τρία σκαλιά για να βρεθώ μπροστά στην κυλιόμενη σκάλα. Κανείς. Ξεκινώ να κατεβαίνω. Κοιτάζω πίσω μου. Κανείς. Φτάνω κάτω και αρχίζω να κατευθύνομαι προς τα εκδοτήρια εισιτηρίων, εδώ που τότε άκουγα τη φίλη της Σοφίας να μιλάει για το αγόρι που δεν έστελνε. Τότε που πήγαινα να συναντήσω μια φίλη μου για ποτό. Βλέπω μια κοπέλα στο βάθος και ξαφνιάζομαι. Φοράει μάσκα και κουβαλάει στους ώμους της ένα σακίδιο γεμάτο. Φαίνεται βαρύ. Βιάζεται. Δεν την προλαβαίνω. Ήθελα να τη ρωτήσω πού πάει. Τι νούμερο μήνυμα έστειλε. Πώς νιώθει. Γιατί παίρνει μετρό να μετακινηθεί.

Αμέσως όμως συνειδητοποιώ ότι οι ερωτήσεις μου δεν θα είχαν μεγάλη σημασία. Άλλα πράγματα έχουν πια. Όλα αυτά έχουν ήδη απαντηθεί πολλάκις. Φτάνω στα εκδοτήρια. Είμαι μόνη μου. Παίρνω τη φωτογραφία. Προς στιγμήν σκέφτομαι να αγοράσω εισιτήριο και να πάω μια βόλτα. Κοιτάω γύρω μου. Στρέφομαι στα δεξιά και ξεκινώ να περπατάω προς την έξοδο.

Το ζαχαροπλαστείο είναι κλειστό. Θα πάρω από αλλού, δεν πειράζει. Συνεχίζω να βλέπω χαμογελαστό κόσμο γύρω μου και φτιάχνει η διάθεσή μου. Σκέφτομαι την κουβέντα που είχα με μια φίλη μου χθες. Είναι ο μόνος άνθρωπος που βλέπω. Είχα να τη δω δυο εβδομάδες. Είχα πάει σπίτι της για λίγο. Κατέληξα να αποκοιμιέμαι κουρνιασμένη στον καναπέ της με μια κουβερτούλα ενώ βλέπαμε το Paris, Texas του Wim Wenders στο κανάλι Βουλή. Ήταν ο πιο γλυκός ύπνος που έχω κάνει το τελευταίο δίμηνο. Όταν ξύπνησα, στους τίτλους τέλους, τη ρώτησα τι έγινε. Αφού μου είπε τι έχασα (είχα χάσει τη μισή ταινία), την καληνύχτισα και έφυγα.

Μπήκα στο αυτοκίνητο, κατέβασα τα παράθυρα, άναψα ένα τσιγάρο και έβαλα να παίζει το Cigar του Tamino (την ακουστική βερσιόν). Ήταν 2 παρά τη νύχτα. Στην 4λεπτη διαδρομή μου συνάντησα ένα αυτοκίνητο και δύο πεζούς, έναν με σκύλο και έναν χωρίς. Είχα στείλει 4: κίνηση για παροχή βοήθειας σε ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη. Σε ανάγκη χθες βρισκόμουν εγώ. Τη βοήθεια μού την έδωσε η παρέα της και η λευκή φλις κουβέρτα που έβαλε επάνω μου την ώρα που τα μάτια μου έκλειναν.