Η Βικτώρια Σαντούλιακ και η Αθήνα που έγινε σπίτι της
Με αφορμή τα 1000 τεύχη της ATHENS VOICE, η Βικτώρια Σαντούλιακ γράφει για την Αθήνα της φιλοξενίας και των μικρών καθημερινών στιγμών που την έκαναν να νιώσει σπίτι: H Αθήνα της Βικτώρια Σαντούλιακ
Από το Τσερνιβτσί της Ουκρανίας στην Αθήνα, μια πόλη που της θύμισε πατρίδα και έγινε το νέο της σπίτι: Η Αθήνα της Βικτώριας Σαντούλιακ
• Για τις ελληνικές εκκλησίες της | Μου θυμίζουν την πατρίδα μου. Από το Βυζάντιο ήρθε ο χριστιανισμός στην Ουκρανία. Ο μεγάλος πρίγκιπας Βλαδίμηρος βαπτίστηκε το 988 στη χερσόνησο (τότε Βυζάντιο, σήμερα Κριμαία) και παντρεύτηκε τη Βυζαντινή πριγκίπισσα Άννα. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στην Καισαριανή μού θυμίζει την πόλη μου – έχω κι εκεί δίπλα στο σπίτι μου εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
•Αγαπώ την Πλατεία Συντάγματος | Γιατί εκεί γνώρισα την αγάπη της ζωής μου. Τώρα αγαπάμε την Αθήνα μαζί και είμαστε ευτυχισμένοι εδώ. •Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα | Γιατί το μάρμαρο κάτω απ’ τα πόδια σου γίνεται όλο και πιο συνηθισμένη εικόνα. •Η ευλογημένη κάππαρη | Γιατί πίσω από κάθε φράχτη μπορείς να δεις κάππαρη, σαν αυτή που πωλείται στα ευρωπαϊκά σούπερ μάρκετ.
•Για την εξωτική χλωρίδα | Για την αφθονία εξωτικών φυτών, που δημιουργούν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα σε διαφορετικές γωνιές της πόλης. •Για τον εντυπωσιακό Λυκαβηττό | Στην κορυφή του οποίου δεσπόζει η κατάλευκη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του Τροπαιοφόρου, με την εικόνα του Αγίου Λουκά του Ιατρού στο εσωτερικό της. •Για τον υπέροχο συνδυασμό της | Την αίσθηση μιας μητρόπολης αγκαλιά με τη φύση και με μια ζεστή, φιλόξενη θάλασσα.
•Για το καφέ Tamara | Στην περιοχή του Μοναστηρακίου, όπου ακόμη και μέσα στη νύχτα μπορείς να απολαύσεις φρέσκο χυμό φρούτων. •Cafe Bar 67 | Στο κέντρο της Αθήνας, στα Εξάρχεια, στην οδό Μπενάκη 67, βρίσκεται το πολύχρωμο Cafe Bar 67, η μικρή οικογενειακή επιχείρηση της Αλεξάνδρας από την Ουκρανία. Brunch και εξαιρετικός καφές αλλά και ουκρανικά μπορς, σάλο και αυθεντικά γλυκά. Τα αγαπημένα μου είναι το τσίζκεϊκ από το Λβιβ και το κέικ με μέλι (τορτ Μεντοβίκ). •Για το χαμόγελο στα χείλη | Η φιλοξενία στα καφέ και στα εστιατόρια της Αθήνας θυμίζει τη γνήσια ουκρανική φιλοξενία. Ακόμα και στις μαύρες σου, μια καλησπέρα και η υποδοχή με ένα όμορφο χαμόγελο μπορεί να σου φτιάξoυν τη διάθεση.
•Η ζωή με τέχνη στην Αθήνα | Εκθέσεις, μουσεία, μουσικές παραστάσεις – όλα αυτά κάνουν την Αθήνα οικεία για εμάς τους Ουκρανούς, καθώς αποτελούσαν μέρος της καθημερινότητάς μας. Το Ωδείο Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής, η Εθνική Πινακοθήκη και πολλά μικρότερα ιδρύματα προσθέτουν αλατοπίπερο στη ζωή. •Ο ήλιος ο θεραπευτής | Οι παραλίες της Αθήνας με παραπέμπουν στις καλοκαιρινές διακοπές μου στην Κριμαία, στα παιδικά μου χρόνια. Η ηλιοθεραπεία στην Αθήνα είναι ο τρόπος μου να φορτίζω ξανά την ψυχή μου. •Για κάθε «επόμενη στάση» | Γιατί κάθε σταθμός του μετρό μού θυμίζει κάτι σε μουσείο κι αυτό από μόνο του το κάνει ξεχωριστό.
•Η αγάπη για τα ζώα | Η ζωοφιλία των Αθηναίων μού θυμίζει τους Ουκρανούς – μοιάζουμε και σ’ αυτό. Κι εμείς ταΐζουμε τις γάτες στους δρόμους. Όταν κάνει ζέστη, βλέπεις παντού πιατάκια με νερό. Το ίδιο είδα κι εδώ. •Το περιβάλλον δημοκρατίας | Η ελευθερία έκφρασης, η συμπερίληψη. Η Αθήνα είναι μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα που μας κάνει αποδεκτούς.
→ Η Βικτώρια Σαντούλιακ ζει στην Αθήνα τα τελευταία 2,5 χρόνια. Είναι από το Τσερνιβτσί της Ουκρανίας και ασχολείται με την ψυχολογία, έχοντας 25 χρόνια εμπειρίας στο πεδίο.
Ένας κόσμος κρυμμένος πίσω από τις προσόψεις των παλιών σπιτιών, εκεί όπου κινούνταν οι οικιακές εργάτριες και αποτυπωνόταν ο κοινωνικός διαχωρισμός μιας άλλης εποχής
17°
