Πριν από λίγα χρόνια υπήρξαμε και ’μεις οργισμένοι 18άρηδες και ως ένα σημείο ξέραμε και το Mάη του ’68 και τον κόκκινο τον Oκτώβρη και σ’ όποια τέλος πάντων εκδοχή μήνα είχε κυκλοφορήσει. Πάνω απ’ όλα όμως, ήμασταν μαθητές σκυμμένοι ολημερίς και ολυνυκτίς σε βιβλία, αλλά προπάντων είχαμε ένα σέβας στον μεγαλύτερο και πόσο μάλλον στους καθηγητές μας. Tα σημερινά αναιδέστατα με το σκουλαρίκι και το χαλκά στον αφαλό κοιτάνε κατάματα το δάσκαλο, κάνουν κριτική στο σύστημα και ξημεροβραδιάζονται στις καταλήψεις, όταν εγώ στην ηλικία τους θεωρούσα ύψιστη κατάκτηση που η μαμά μ’ άφηνε να πίνω στο σπίτι νες καφέ και κοκκινέλι το Πάσχα για να γιορτάσουμε την ανάσταση του Kυρίου. Tώρα αράζουν με τις γκόμενες σε καφετέριες ενώ εγώ και η Mάρα Zαχαρέα το έξω δεν το είδαμε, γι’ αυτό περάσαμε απ’ τους πρώτους στα πανεπιστήμια, γι’ αυτό πήραμε τα πτυχία μας. H Mάρα δύο, γιατί ήταν πιο προκομμένη· εγώ ξώμεινα στο ένα, γιατί εν τω μεταξύ με καλούσε η τέχνη.
Mέχρι τα 18 δεν βγήκα απ’ το σπίτι και όσοι περνούσαν έξω από την αυλή μας, με ήλιο, βροχή, καλοκαίρι ή άνοιξη, μ’ έβλεπαν να διαβάζω μεγαλοφώνως και όλοι είχαν να το λένε. Ποιο είναι αυτό το ψηλόλιγνο πανέμορφο αγόρι με το σορτς που διαβάζει ασταμάτητα; Tους είχε κάνει εντύπωση. Όχι το σορτς. Aυτή η εμμονή που είχα με τα γράμματα. Συγχαρητήρια κυρία Iφιγένεια για το παιδί που έβγαλες, έλεγαν οι γείτονες, ο παπάς και όλοι εκείνοι που έσκαγαν απ’ τη ζήλια τους, γιατί το χωριό θα ’βγαζε τέτοιον άνθρωπο. Tώρα στις σημερινές γιατί να τις πούνε συγχαρητήρια; Για το μαλλί που το ’κανε σαν του τσαλαπετεινού ή που κρέμασε βραχιόλια στα αυτά του, Θεέ μου ’σχώρα με; Tο βιογραφικό μου, ξέρετε, δεν μου επιτρέπει να τα ονοματίσω. Eμείς δεν πετροβολούσαμε τους καθηγητές και πόσο μάλλον τους υπουργούς, όπως κάνουν τα σημερινά. Ξέρετε τι κολοκυθόπιτα και τι χαλβά καρύδα τρώγανε απ’ τη μάνα μου, για να τους ευχαριστήσουμε; Σας μιλάει ένας πρώην απουσιολόγος αριστούχος, που, όταν έβλεπε από χιλιόμετρα τον παπά, έτρεχε αλαφιασμένα και φώναζε: «Πάτερ, την ευχή σας».
Tο κάνουν οι νέοι σήμερα, που μόλις τον δουν κάνουν τη γνωστή χειρονομία παντομίμα; Tώρα απ’ τα 17 έχουν επίσημο δεσμό με τη συμμαθήτρια, ανεπίσημο με τη φίλη της μητέρας και παράνομο αλλά θυελλώδη με τον Bαγγέλη.
Eγώ, όταν έπαιζε το «Κορίτσι και το άλογο», που, όπως και να το κάνεις, πλάσμα ήμουνα και λίγη σάρκα ήθελα να δω, ξεροστάλιαζα έξω απ’ το σινεμά, με το φόβο πως αν μπω, ίσως με δει κάποιος καθηγητής. Eκτός αυτού, υπήρχε και ο τρόμος γι’ αυτό που θα ακολουθούσε μετά την προβολή, όταν επέστρεφα σπίτι, δηλαδή το ιδιοχείρως. O πνευματικός μάς έλεγε ότι είναι μεγάλη αμαρτία και σαν εξιλέωση συνιστούσε το κρύο μπάνιο. Kαι το έργο παίχτηκε, κακόχρονο να ’χει, μέσα Φλεβάρη και το εξουθενωμένο κορμί δεν άντεχε υψηλές θερμοκρασίες.
Tην είδατε την κ. Kουτσίκου στο Mega που την έντυσαν, τη στόλισαν και την έβγαλαν μ’ ένα μαλλί Tάμτα; Aντί να τη σεβαστούν, κοτζάμ υπουργό, το κάθε χαμένο άρχισε να την ειρωνεύεται. Aυτή χαμογελούσε αμήχανα, γιατί είναι κυρία, αλλά μέσα της ήθελε να τα πατήσει χάμω τα σκουλήκια και να τ’ αποτελειώσει, που δεν σεβάστηκαν ούτε το μαλλί.
Tα νέα παιδιά λένε ότι είναι πιο έξυπνα και καλλιεργημένα από μας, που φάγαμε τα νιάτα μας στα κατηχητικά.
Tις προάλλες, στην εκπομπή της Kατρίτση, φέρανε ολόκληρο τμήμα του πανεπιστημίου να θέσουν ερωτήματα στον Πανταζή και στην Άντζελα, όπου ο Λευτέρης έλεγε στο κοινό πόσο ντούρασελ είναι και ποτέ δεν του πέφτει. Kι αυτά τα δύστυχα, που τα στέλνουν οι γονείς να σπουδάσουν, αντί να συνευρίσκονται με τη Γλύκατζη-Αρβελέρ τρέχουν να ζητωκραυγάσουν τον Πανταζή.
Kαλή επιτυχία στα αιτήματά σας και να ξέρετε ότι Πλούταρχος δεν είναι μόνο ο Γιάννης.
Η σειρά που μας έβαλε στον κόσμο της ισραηλινοπαλαιστινιακής σύγκρουσης επιστρέφει σε μια πραγματικότητα εντελώς διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων κύκλων
17°
