Αλκυόνη Παπαδάκη: Σε γηροκομείο στα Χανιά μετά τον θάνατο του συζύγου και του γιου της

Η συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη ζει σήμερα στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων. Η ζωή της άλλαξε όταν βίωσε την απώλεια του συζύγου της και του 42χρονου γιου της μέσα σε ενάμιση χρόνο. Μετά την απώλεια του σπιτιού της στο Μαρούσι, λόγω χρεών, η συγγραφέας πήρε την απόφαση να μετακομίσει στην Κρήτη και να βρεθεί στο γηροκομείο. 

Η Αλκυόνη Παπαδάκη σε συνέντευξή της στην εφημερίδα Espresso μίλησε για την καθημερινότητά της στο γηροκομείο. «Θέλω να είμαι πάντα με τους άλλους. Μου αρέσει να επικοινωνώ, να ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους και να βοηθάω, όπου μπορώ. Ακόμη και μια μικρή πράξη έχει σημασία. Μπορεί να δω κάποιον που χρειάζεται βοήθεια ή να ανάψω το φως για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Έχω πάντα την έγνοια των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μου. Δεν είναι απλώς το αίσθημα της προσφοράς. Είναι η ανάγκη της κοινωνίας, της ανθρώπινης επαφής. Δεν μπορώ να είμαι μόνη μου». 

Σε άλλο σημείο μίλησε για τη μεγαλη αυτή αλλαγή στη ζωή της. «Είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ξεριζώθηκα, ότι άφησα το σπίτι μου και τη ζωή που είχα συνηθίσει για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι όλα όσα αποτελούσαν τον κόσμο σου. Ωστόσο, επέλεξα να βρίσκομαι εδώ, γιατί χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά του προσωπικού και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου με φροντίζουν. Έχω την αδερφή μου, αλλά δεν μου αρέσει να φορτώνομαι σε κανέναν, θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να έχω τον χώρο μου…». 

Επιπλέον, η κ. Παπαδάκη ρωτήθηκε για τον θάνατο του συζύγου και του γιου της σε σύντομο χρονικό διάστημα. «Είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Στην ενάμιση χρόνο τούς έχασα και τους δύο. Η απώλεια του παιδιού μου είναι μια πληγή, που παραμένει ανοιχτή. Είναι κάτι τρομερά δύσκολο και δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως όλα όσα συνέβησαν. Και δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω. Είναι και η υπόλοιπη οικογένεια. Είναι κι αυτοί πληγωμένοι. Πολύ. Ο γιος μου το τελευταίο διάστημα κατανάλωνε αλκοόλ και τελικά έφυγε από τη ζωή από κίρρωση του ήπατος. Ήταν μόλις 42 ετών το παιδί μου. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς μια τέτοια απώλεια. Είχαν προηγηθεί πολλές νοσηλείες και περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνη την ημέρα είχα μόλις φύγει από το νοσοκομείο, έχοντας ακόμη κάποιες ελπίδες ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υγείας του. Δυστυχώς, η καρδιά του δεν άντεξε. Στις 10 το βράδυ με πήραν τηλέφωνο και μου ανακοίνωσαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Μπορείτε να φανταστείτε τι πέρασα εκείνη τη στιγμή».