Ένα ταξίδι στα Χανιά για το 5ο Φεστιβάλ Βιβλίου: μια προσωπική διαδρομή αυτογνωσίας και ελευθερίας
Διακοπές είναι να μπαίνεις σ’ ένα μίνι μάρκετ στην καινούργια πόλη που εξερευνάς και να τσιμπάς ένα πακέτο δρακουλίνια χωρίς δισταγμό, χωρίς την παραμικρή αναστολή. Μόνο αφού έχεις αφανίσει το μισό πακέτο και η αρχική απόλαυση μετατρέπεται σε ελαφριά αποστροφή, σκέφτεσαι τις συνέπειες όλου αυτού του, όχι τόσο υπέροχου αλμυρού λίπους. «Η κούραση φταίει» δικαιολογείσαι στον εαυτό σου. Και, όντως, ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι είσαι πτώμα απ’ το ταξίδι.
Είχα να φύγω μόνος προς άγνωστο προορισμό μια ολόκληρη δεκαετία. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα είχα κάνει, με χαρά, τη μεγάλη παραχώρηση να λειτουργώ ως ζευγάρι, ως ένας από δύο, να είμαι ο σημαντικός άλλος. Όμως, το σχήμα εν τέλει αφυδατώθηκε και οι ρόλοι έμειναν, από ένα σημείο και πέρα, χωρίς να καλύπτουν μια ουσιαστική ανάγκη. Η αποδέσμευση έγινε σχετικά ήπια, χωρίς εντάσεις. Ανακάλυψα πως προτιμώ να βλέπω τον τέως σύμβιο επειδή μου έλειψε, παρά επειδή έτσι ήταν προγραμματισμένο.
Το 4ήμερο ταξίδι στα Χανιά για το 5ο Φεστιβάλ Βιβλίου θα ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα αυτής της καινούργιας ελευθερίας. Και λίγο το πρόσχημα. Αποφασίζω να πάω κυρίως επειδή θα παρουσιάσουν εκεί τη δουλειά τους ομότεχνοι που είναι και φίλοι, συγγραφείς με τους οποίους οι προσωπικές σχέσεις είναι δοκιμασμένες μέσα στον χρόνο, γλυκόπικρες άρα αληθινές. Πέραν αυτού, όμως, αισθάνομαι λίγο σαν χελιδόνι που ρίχνεται σε κυκλική βουτιά στο κενό. Έχω διαλέξει να διαβώ ένα όριο χωρίς συγκεκριμένη ιδέα τι με περιμένει και χωρίς κάποιο συγκεκριμένο ρόλο. Παλιά, αυτό ήταν ο καλύτερος ορισμός της περιπέτειας. Τώρα όμως, διανύοντας την έκτη δεκαετία επί γης, η στάθμη της αβεβαιότητας που συνοδεύει τις προετοιμασίες είναι εντυπωσιακή. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι φαντάζει ανοίκειο αυτό στο οποίο είχα αφιερωθεί με πάθος για χρόνια, οι πτήσεις που ήταν και πτώσεις στο άγνωστο.
«For the trip from or to the airport a special ticket of 9 euro is required». Η ηλεκτρονική επιγραφή στο μετρό είναι καθησυχαστική. Ας μην ξέρω εγώ πού πάω και γιατί ακριβώς, ο κόσμος, πάντως, συνεχίζει να κυλάει στις προδιαγεγραμμένες ράγες του.
Εξάλλου, ο πρώτος οιωνός που έρχεται να με συναντήσει είναι ξεκάθαρα ενθαρρυντικός: Στο αεροδρόμιο ζητάω άδεια από δύο νέα παιδιά, γύρω στα είκοσι, να καθίσω στο τραπέζι τους για το τελευταίο τσιγάρο και καφέ πριν από την πτήση. Είναι εκπαιδευόμενοι για δουλειά στα chek-in και ευγενέστατοι. (Συζητούν μεταξύ τους τι τατουάζ θέλουν να κάνουν και αν αξίζει να τα κάνουν κρυφά από τους γονείς τους!)
Στα πόδια μας δύο σπουργίτες ο ένας από τους οποίους τσιμπολογάει ακούραστα τα ψίχουλα ανάμεσα στα τραπέζια. Ο άλλος όχι. Αντί γι’ αυτό, παρακολουθεί επισταμένως τον πρώτο, τιτιβίζοντας απαιτητικά.
Εντέλει, εκείνος πλησιάζει τον μικρό και αρχίζει να αδειάζει τη σοδειά του μέσα στο ανοικτό του στόμα. Προφανώς, ο δεύτερος είναι κι αυτός στο στάδιο της βασικής εκπαίδευσης. Κάποια ξαφνική κίνηση τούς θορυβεί και απογειώνονται αμφότεροι. Ο μεγάλος το σκάει κι εξαφανίζεται, όμως ο δεύτερος, στρουμπουλός και αδέξιος, έρχεται και κάνει μια στάση αρκετών δευτερολέπτων επάνω στο ψάθινο καπέλο που φοράω. Παραμένω τελείως ακίνητος, νιώθοντας προνομιούχος, διαλεκτός! «Έχετε ένα σπουργίτι στο καπέλο σας», λέει χαμογελώντας ο ένας από τους ομοτράπεζους.
«Δεν διαφέρω πολύ από σπουργίτι» σκέφτομαι εγώ, «μια συλλεκτική μέγγενη για όσα έρχονται στο πεδίο παρατήρησής μου. Μερικά δεν τ’ αγγίζω καν, τ’ αφήνω να πέσουν κάτω. Ξέρω πλέον ποια είναι προς διαγραφή, δεν χρειάζεται διαπραγμάτευση.
«Ωραίο ξεκίνημα», χαμογελώ στον νεαρό απέναντι και μαζεύω τα πράγματά μου.
Στον έλεγχο ασφαλείας, στην πύλη επιβίβασης, στο πούλμαν που μας μεταφέρει στο αεροπλάνο, όλες οι φυλές και οι ηλικίες, όλοι άριστα εκπαιδευμένοι και συνεργάσιμοι, έχουμε περάσει ώρες κάνοντας μικρά, εμποδισμένα βήματα πίσω από τους άλλους, σπρώχνοντας αποσκευές, κρατώντας σημαντικά έγγραφα ταυτοποίησης, αδρά πληρωμένες άδειες εισόδου στην εναέρια εκτόξευση που σε 45 λεπτά θα μάς αποθέσει στην Κρήτη.
Στο Φεστιβάλ Βιβλίου θυμήθηκα πάλι την τέχνη τού να παρακολουθείς συνέδρια με πολλαπλές, ταυτόχρονες παρουσιάσεις. Είχε υπάρξει μια επίπονη μάθηση στο παρελθόν, το να κάθεσαι από πριν και να σημειώνεις τι σε ενδιαφέρει, σε ποια αίθουσα και πότε, γνωρίζοντας ότι, αν παρεκκλίνεις από το νοητό σου δρομολόγιο, υπάρχει ο αληθινός κίνδυνος να χαωθείς. Για ένα πνεύμα από τη φύση του περιπατητικό, αυτό θέλει πειθαρχία. Συμμορφώθηκα όμως γιατί ήξερα την εναλλακτική: να μπαινοβγαίνεις αγχωμένος από αίθουσα σε αίθουσα, αβέβαιος, ψάχνοντας για το καλό stuff, για τη διάλεξη που κάτι θα σου αποκαλύψει, κάτι θα ξεκλειδώσει, και αν δεν είναι αυτή, ποια να ‘ναι;
Οι μέρες του φεστιβάλ ήταν πλούσιες σε κοινωΤαξίδι στα Χανιά και το 5ο Φεστιβάλ Βιβλίου: μια προσωπική διαδρομή αυτογνωσίας, ελευθερίας και ανακάλυψης μέσα από την εμπειρία του ταξιδιού.νικότητα, περιέργεια, θέρμη, ζήλια, έκπληξη, εκτίμηση. Καθώς αυτό το κείμενο δεν είναι πολιτιστικό ρεπορτάζ, δεν θα επικαλεστώ τις σημειώσεις μου από καμία παρουσίαση, ούτε καν την εξαιρετικά νηφάλια και γόνιμη του γιατρού Χρίστου Γεωργάλα για το βιβλίο του «Ημερολόγιο Γάζας», όπου καταγράφει ένα μήνα εθελοντικής εργασίας στο μεγαλύτερο ενεργό νοσοκομείο της Γάζας την άνοιξη του 2025.
Θα σημειώσω όμως την αίσθηση του πινγκ-πονγκ ανάμεσα στον μικρόκοσμο του φεστιβάλ και στο δωμάτιό μου, όπου κατέφευγα κάθε μεσημέρι για να φορτίσω τις μπαταρίες μου. Λίγη σημασία είχε το τι έκανα εκεί. Νομίζω ρουφούσα τον άδειο χώρο με ανακούφιση, επιβεβαίωνα γι’ άλλη μια φορά πόσο θρεπτική μπορεί να είναι η μοναξιά.
Τελευταία, και ίσως πιο σημαντική, η διαπίστωση ότι αυτό το ταξίδι πήρε το τελικό του σχήμα μόνο αφού είχε ολοκληρωθεί. Έφυγα για τέσσερις μέρες και πέντε νύχτες, αφού είχα πρώτα ταΐσει τις δεκαοχτούρες μου μέχρι σκασμού και πλημμυρίσει τις γλάστρες. Τα Χανιά ήταν μια περισυλλογή επάνω στο ποιος γίνομαι μέσα σ' ένα καινούργιο περιτύλιγμα (καινούργιοι άνθρωποι, άλλος ουρανός, ένα λιμάνι με Ενετικά κάστρα...). Αγόρασα βιβλία, βούτηξα στη θάλασσα, είχα απροσδόκητες, προσωπικές συζητήσεις για την τρέλα, την ιερότητα, το σεξ... Όμως μόνο μετά το γεγονός, αρχίζουν τα στοιχεία να ενώνονται. Έξω από το διαμέρισμα της Αθήνας, με το κλειδί στο χέρι, εκεί ξεκίνησε το ταξίδι να υπάρχει με αυτοτέλεια, με τη δική του ιδιαιτερότητα, γεύση και θερμοκρασία. Σκέφτομαι για πρώτη φορά τον χρόνο σαν ένα κυνηγό που έχει το θήραμα στο σακούλι του χωρίς όμως να ξέρει την οριστική μορφή του.
Και, βέβαια, κάποιος το έχει ήδη πει: «Δεν έχεις φύγει μέχρι να γυρίσεις».
Είτε αναζητάτε μια χαλαρωτική κρουαζιέρα, μια ιδιωτική μεταφορά ή μια ημέρα γεμάτη δράση στη θάλασσα, θα βρείτε την ιδανική επιλογή για να απολαύσετε το Αιγαίο με τον δικό σας ρυθμό.
Κάθε χώρος έχει σχεδιαστεί με έμφαση στη λεπτομέρεια, δημιουργώντας ένα περιβάλλον διαμονής όπου τα έργα τέχνης εντάσσονται αρμονικά στην αρχιτεκτονική σύνθεση
17°
