Αντιπολίτευση: Άνθρακες η ΔΕΘ, τώρα τι κάνουμε;

Τελείωσε και η ΔΕΘ, έγιναν και οι «μεταΔΕΘ» δημοσκοπήσεις και δεν έδειξαν σημαντικές διαφορές από τις προηγούμενες. Η ΝΔ είναι μπροστά με 31%, ακολουθεί η ΕΛ.Α.Σ. με 16% και τρίτο το ΠΑΣΟΚ με 12%. Πήγαν, ήρθαν, έταξαν λαγούς με πετραχήλια, κοστολόγησαν ή και όχι, σωστά ή και λάθος, μα δεν κέρδισαν σχεδόν τίποτα. Άλλος πολλαπλασίασε, άλλος διαίρεσε, άλλος ύψωσε στο τετράγωνο, μοίρασαν εκατομμύρια ανά έτος ή ανά τετραετία, κάπου τα έμπλεξαν, αλλά αυτοί που τους πίστευαν συνεχίζουν να τους πιστεύουν, άλλοι δεν ήρθαν ούτε έφυγαν. Αν προοδεύει κάτι, είναι η απογοήτευση. Όχι πάντως η αντιπολίτευση.

Απείλησαν ότι θα φορολογήσουν τα χρυσαφικά της κυρίας Σούλας, που τα κληρονόμησε από τη γιαγιά της, που τα έφερε από την Πόλη, αλλά δεν έπεσε και κανένας πανικός. Έπεσε γέλιο. Το έχουν ξανακάνει. Λένε και κανένα παράξενο για να περνάει η ώρα και να δείχνουν ότι έχουν θέσεις. Ότι έχουν καινοτόμες ιδέες που κανείς άλλος μέχρι τώρα δεν ανακάλυψε ποτέ. Και ο κοσμάκης το διασκέδασε. Μετά το πήραν πίσω και απέσυραν και το στέλεχος που το είπε. Στη γραμμή του κόμματος κάποιος είναι αόμματος, όπως τραγουδούσε κάποτε ο Λάκης Καραλής, ή ανενημέρωτος, θα έλεγα εγώ.

Για τους Ελασίτες ο λόγος, που είχαν την πονηρή συνταγή ανακάλυψης χρημάτων για παροχές: φορολογώντας το μεγάλο κεφάλαιο με 1%, δηλαδή τους υπερπλούσιους Έλληνες, τους οποίους θα έβρισκαν από μια μυθική παγκόσμια βάση δεδομένων. Η οποία υπάρχει, είναι σίγουροι, ή μπορεί και όχι, μιας και ο υπεύθυνος οικονομικών του κόμματος τώρα ενημερώνεται. Όταν ενημερωθεί, βλέπουμε.

Δυστυχώς για τον Αλέξη Τσίπρα, το πολυαναμενόμενο rebranding του δεν πάει καλά. Καθότι αποπνέει έλλειψη θέσεων και προτάσεων και, το χειρότερο, προχειρότητα στα όρια της πλάκας, και αυτό ο σοβαρός ψηφοφόρος το μετράει. Παρά την ισχυρή χρηματοδότηση αλλά και την αρχική εκτεταμένη διαφήμιση από τα ΜΜΕ, η ΕΛ.Α.Σ. παραμένει στα ρηχά νερά και δεν φαίνεται ότι μπορεί να απειλήσει τον μεγάλο εχθρό σύσσωμης της αντιπολίτευσης, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διότι για να κολυμπήσεις στα βαθιά χρειάζονται πολιτικές θέσεις και πειστικός αρχηγός. Και ο Αλέξης, ως σοβαρός θεσμικός πολιτικός, είναι κάτι σαν τον Θανάση Βέγγο στον ρόλο του πολυπόθητου εραστή. Μόνο ως φάρσα.

Ο Α. Τσίπρας σήμερα δεν έχει ένα μεγάλο, πλην όμως τρομακτικό, αφήγημα, μια αιχμή, όπως είχε κάποτε. Και κυρίως δεν εμπνέει φόβο. Όπως όταν απειλούσε να γκρεμίσει την ΕΕ και μαζί και την Ελλάδα. Τότε που η Κούβα της Μεσογείου ερχόταν με φόρα. Όταν είχε το ταμπούρλο και ήθελε να βάλει τις αγορές όλου του κόσμου να χορεύουν στον ρυθμό του. Διότι εκείνο το αφήγημα δεν είχε ενθουσιάσει μόνο τους αριστερούς, αλλά και πολλούς δεξιούς και υπερδεξιούς, που τον ακολουθούσαν στον δρόμο προς τη Μόσχα. Αλλά εκείνη η άκαρδη δεν άνοιξε την πόρτα και οι ελπίδες αποδείχθηκαν φρούδες. Πολλοί Έλληνες ήθελαν να δουν την Ελλάδα να πεθαίνει. Αλλά τα «μιας δραχμής τα γιασεμιά» ξεχάστηκαν επάνω στο τραπέζι. Και μαράθηκαν.

Το ΠΑΣΟΚ, πάλι, φάνηκε πιο σοβαρό στη ΔΕΘ, μίλησε και τρίτο και οι δημοσκοπήσεις, που έγιναν στο καπάκι, το έδειξαν να τσιμπάει κάτι. Όχι δηλαδή ότι κουνήθηκε η βελόνα σημαντικά, αλλά να, κάπως τρεμόπαιξε προς τα πάνω. Η αιχμή του δόρατος του Νίκου Ανδρουλάκη ήταν ότι η παράταξή του είναι έτοιμη να κυβερνήσει προς όφελος των πολιτών. Και μηχανισμό φορολόγησης των λεγόμενων υπερκερδών είχε και άμεση μείωση της κιλοβατώρας κατά 20% για τα νοικοκυριά, και εγγυημένη ανώτατη τιμή στο αγροτικό ρεύμα, και κατάργηση της Golden Visa, και ειδικό ταμείο για το Δημογραφικό, και προτάσεις για το ιδιωτικό χρέος και, φυσικά, 13ο μισθό και 13η σύνταξη για τους δημόσιους υπαλλήλους.

Τώρα, πού θα βρει το χρήμα να τα κάνει όλα αυτά, είναι μια άλλη συζήτηση, την οποία όμως ο κοσμάκης είναι ψυλλιασμένος πια και δεν την αναμένει, αλλά την απαιτεί. Την κοστολόγηση. Και γι’ αυτό κι εδώ εντοπίστηκαν κάρβουνα και στάχτες αντί του θησαυρού.

Επειδή, όμως, ο Ν. Ανδρουλάκης ήταν σαφώς πιο σοβαρός από τον Αλέξη και μίλησε και τελευταίος, είδε κάποια κέρδη. Το πρόβλημά του είναι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο, με 19 μονάδες διαφορά από την πρώτη ΝΔ, και είναι κάπως σόλοικο να ισχυρίζεται ότι σε 7 μήνες θα είναι πρώτο, έστω και με μία ψήφο παραπάνω. Ή, ακόμα χειρότερα, ότι θα έχει δική του αυτοδύναμη κυβέρνηση. Είναι «μικρομεγαλισμός» και αυτός στην πολιτική δεν βοηθάει, διότι είσαι εκτεθειμένος καθημερινά στη δημόσια κριτική και στις δημοσκοπήσεις και, με κάτι τέτοια, σε παίρνουν στο ψιλό. Μπορείς, όμως, να βάλεις στόχο να υπερκεράσεις τον Αλέξη. Δεν είναι λίγο.

Όλη η κακοδαιμονία του ΠΑΣΟΚ οφείλεται στην εμμονή του να αποκλείσει, ακόμα και με συνεδριακή απόφαση, τη συμμετοχή του σε κυβέρνηση με τη ΝΔ. Δηλαδή, να διαφημίζει ότι θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη ή θα την οδηγήσει σε απανωτές ψηφοφορίες μέχρι να αποκτήσει η ΝΔ αυτοδυναμία. Και να το απαλλάξει από το άγος ενός νέου συγχρωτισμού με τη Δεξιά. Εικόνες από το παρελθόν, δηλαδή.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα παλαιό, θεσμικό, δημοκρατικό κόμμα και είναι παράλογο να εμφανίζεται τόσο ανεύθυνο ως προς τη διακυβέρνηση της χώρας, και μάλιστα σε δύσκολους και επικίνδυνους καιρούς. Με σχεδόν αριστερίστικες εμμονές, που ανησυχούν τους κεντρώους ή και ανέστιους πολιτικά πολίτες και τους απομακρύνουν από την κάλπη του.

Στο ΠΑΣΟΚ είναι ενθουσιασμένοι που δεν έγινε αυτό που φοβόντουσαν, δηλαδή να τους διαλύσει ο ερχομός του Αλέξη. Τον περίμεναν αριστερό και τους βγήκε light. Και επειδή η ΕΛ.Α.Σ. αγκομαχά, παίρνουν θάρρος και επιμένουν στα μεγάλα σχέδια. Αν έλεγαν εκείνο το κλασικό «Δώστε μας εντολή για λύση», πιθανότατα να προσέλκυαν ένα κεντρώο κοινό που ψήφισε ΝΔ, αλλά θα ήθελε τώρα μια αλλαγή στο μείγμα διακυβέρνησης, έναν άλλο αέρα, μια ανανέωση. Έναν κόσμο που τον ενοχλεί ο «κυβερνητισμός». Δηλαδή, η τρίτη τετραετία Μητσοτάκη.

Τώρα «υποχρεώνουν» αυτόν τον κόσμο να ψηφίσει ΝΔ και, αν όχι στην πρώτη, σίγουρα στη δεύτερη Κυριακή. Ακόμα και με βαριά καρδιά.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο ΠΑΣΟΚ διαδίδουν ότι η ΕΛ.Α.Σ. θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ και νομίζουν ότι αυτό κάνει κακό στον Α. Τσίπρα. Διότι, και καλά, τον απομονώνει από το αριστερό ακροατήριο. Στο ΠΑΣΟΚ δεν έχουν καταλάβει ότι ο Τσίπρας λανσάρει σήμερα τον κόντρα ρόλο, όχι του κακού αλλά του καλού θεσμικού παιδιού, που ξέρει πώς να φροντίσει την πατρίδα και τους πολίτες του. Τώρα που έμαθε από τα λάθη του.

Και αντί να αποκαλύψουν την ένδεια της πολιτικής του και την επώδυνη για τη χώρα προϊστορία του, τον κατηγορούν για δεξιά απόκλιση, για να προβάλουν τον εαυτό τους ως τους μόνους συνεπείς στην αριστερή μυθολογία. Περιμένω με περιέργεια πώς θα αποκαθηλωθούν όλοι αυτοί από το κομματικό πάνθεο μετά την πρώτη Κυριακή.

Για τα εκλογικά αποτελέσματα δεν αγωνιούν μόνο οι πολιτικοί. Αγωνιούν και οι μιντιάρχες-επιχειρηματίες, που, ως φαίνεται, επένδυσαν στο rebranding του Αλέξη και βλέπουν την επένδυσή τους να μην περπατάει. Και φυσικά δεν επενδύουν στον Νικόλα, διότι η εμβέλειά του είναι δεδομένη και δεν είναι τόσο αφελείς ώστε να πιστεύουν ότι θα κάνουν το FIAT 127 Ferrari.

Αντιθέτως, η τελευταία τους ελπίδα είναι η επανεμφάνιση του παλαίμαχου Αντώνη Σαμαρά. Και η λεγόμενη δυνητική ψήφος που δίνουν οι δημοσκόποι στο ανύπαρκτο κόμμα τούς δίνει την ελπίδα ότι μπορούν να κάνουν τη χώρα μπάχαλο. Μένει να αποδειχθεί. Κάτι ανάλογο πίστεψαν και με την Ελπίδα της Καρυστιανού, αλλά και πάλι άνθρακες ο θησαυρός. Μπορεί η χώρα μας να είναι κάπως «παράξενη», αλλά τόσο αυτοκαταστροφική δεν είναι.

Αλλά, σύμφωνα με τις μετρήσεις, ένα κόμμα Σαμαρά ψαρεύει στα δεξιότερα νερά από τη ΝΔ και όχι μέσα από την ίδια τη ΝΔ. Και είναι και λογικό. Ποιος, δηλαδή, παραδοσιακός δεξιός και ψηφοφόρος της ΝΔ θα ψηφίσει το κόμμα του Αντώνη για να ζημιώσει την παράταξή του και να βάλει τη χώρα σε περιπέτειες; Και όλα αυτά για τις ανησυχίες του απόμαχου πολιτικού σχετικά με τα διεθνή μας θέματα και τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Αφήστε που το 52% πιστεύει ότι οι διαφορές Σαμαρά–Μητσοτάκη είναι προσωπικές και όχι πολιτικές. Και όλα αυτά γίνονται για ένα γινάτι του γηραιού Μεσσήνιου.

Αλλά το σκηνικό γίνεται ακόμα πιο αμφίβολο όταν ετοιμάζεται και κόμμα Κασιδιάρη, το οποίο είναι πολύ πιθανό να σαρώσει στον πολυδιασπασμένο ακροδεξιό χώρο και οι ελπίδες για τη ζημιά που θα προκαλέσει ο Αντώνης να μην ευοδωθούν. Η πολυδιάσπαση δεν είναι πρόβλημα μόνο της Αριστεράς, αλλά και της Ακροδεξιάς και, γενικώς, του πολιτικού μας συστήματος. Η φιλαρχία ήταν πάντοτε πρόβλημα για την πατρίδα, που επέφερε μόνο δεινά. Αλλά κάτι τέτοιο σήμερα είναι προς όφελος της ΝΔ.

Οξυγόνο της δημοκρατίας, φυσικά, είναι η εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία. Και γι’ αυτό περιμένουμε να δούμε τι θα αποφασίσουν οι πολίτες.