August diaries - Ημερολόγια Αυγούστου: Η αστική ευγένεια ταξιδεύει τον Αύγουστο. Στα πλοία και τα νησιά, οι άνθρωποι δείχνουν διαφορετικοί
Καβάλησα τη μηχανή μου και ελπίζω στο δροσερό αεράκι των τελευταίων ωρών, που θα ξεκουράσει το ιδρωμένο μου κεφάλι. Ψάχνω να βρω στους έρημους δρόμους ένα βλέμμα σαν το δικό μου. Όλα τα βλέμματα μοιάζουν σε μια άδεια πόλη. Ανηφόρισα την οδό με τις καφετέριες, μαζεμένα τραπέζια. «Το παιδί στο βενζινάδικo σου έδωσε μια ευχή, δεν μπορεί θα βγει αληθινή», σκέφτομαι τους στίχους από το τραγούδι του Παπάζογλου. Όταν κοίταξα το παιδί στο βενζινάδικο χαμογέλασα, άλλο κι αυτό, πώς μου ήρθε. Οι συζητήσεις για μια όμορφη πόλη αυτές τις μέρες δεν ανταποκρίνονται στην ψυχολογία μου, πάρα μόνο στην αισθητική της διάσταση.
Στα πλοία οι άνθρωποι δείχνουν διαφορετικοί, ξαπλώνουν στα πατώματα με μια άνεση, που την κρύβουν επιμελώς στις πόλεις. Μάλλον τους βγαίνει αυτό το αρχέτυπο. Πάντα θα σε εντυπωσιάζει η εμπειρία κάποιων να βρίσκουν την κατάλληλη μεριά -σε όλον αυτό τον λαβύρινθο από διαδρόμους σκάλες και τραπέζια- για να απλώσουν το σεντόνι τους και να πέσουν σε βαθύ ύπνο. Σε ολάκερο το πλοίο είναι αυτοί και εμείς, οι άνθρωποι των νησιών, με ένα διορατικό βλέμμα προς εμάς, που παραμένουμε ταξιδιώτες, ξένοι και οι περίεργοι του Αυγούστου. Κάποιοι λιγοστοί, μετά τα μεσάνυχτα, στέκουν ακουμπισμένοι στα ρέλια της πρυμναίας θέας, κοιτώντας την κίνηση στο λιμάνι. Μάλλον διακατέχονται ακόμα από ένα ρομαντισμό. Η εικόνα των λιμανιών καθώς απομακρύνεται το πλοίο, όπου παραμένει η αίσθηση ότι μπορείς να ζεις στο όνειρο. Ακούστηκε ότι οι συνθήκες κατάψυξης που επικρατούν στα εσώτερα του πλοίου, σκοπό έχουν να σταματήσουν την αίσθηση της όσφρησής σου και όχι τη δροσιά σου. Περιέργως δεν μυρίζω τίποτα γύρω μου.
Στις ταβέρνες του νησιού εμείς κοιτάμε τους άλλους, τους ντόπιους, που στέκουν στα απέναντι μπαλκόνια και απορούν γιατί μας αρέσει η ντομάτα και η πατάτα. Γι' αυτούς είναι αυτονόητη αυτή η γεύση. Οι δρόμοι των νησιών γεμίζουν με αυτοκίνητα και κόσμο, όλοι έχουν κάτι να πουν, αλλά οι ζωγραφιές του Θεόφιλου έχουν να πουν περισσότερα. Πέρασε καιρός που ο χρόνος πέρα από την οθόνη του κινητού σου αυξήθηκε.
Οι παραλίες μαζεύουν όλο τον πολιτισμό, ελαφρώς ντυμένο, λόγω ζέστης, και με αδιάβροχες ιδιότητες. Το νερό παραμένει δροσερό και η άμμος ακόμα κρατάει τις ιδιότητες της θεραπείας. Καθώς πρέπει να ξεπλυθείς.
Οι συζητήσεις γυροφέρνουν στην τιμή της ξαπλώστρας και του καφέ. Όλα ακριβά είναι. Πριν λίγο καιρό είχες δώσει μια αγκαλιά, αυτή σου στοίχισε περισσότερο όχι οικονομικά αλλά ψυχολογικά.
Πριν φύγεις από τη δουλειά για διακοπές, είχες ελπίδες για μια ακόμα απόδραση, για μια περιπέτεια, μια ευκαιρία να πληρώσεις τη χαμένη σου ιδιότητα, αυτή του αστού που ψάχνει να βρει το κατάλληλο μέρος για να εναποθέσει τις οικονομίες του και να ζήσει το όνειρο.
Η Claire και ο Χρήστος έχουν δημιουργήσει έναν χώρο που συνδυάζει την ιστορία του Πηλίου με την προσωπική τους αισθητική, τη μουσική, τα βιβλία, την τέχνη και τη φιλοξενία
17°
