Η Δανιέλα Χατζή γράφει για την πρώτη φορά που βρέθηκε στην Κέρκυρα και για μια εκδρομή που ξεκίνησε με ένα «ωχ»
Δεν έχω σταθερό µέρος για διακοπές. Κάθε χρόνο γυρίζω εδώ κι εκεί, µου αρέσει η περιπλάνηση, κι έτσι έχω δει πολλά και διάφορα µέρη της Ελλάδας. Το νησί, όµως, στο οποίο έχω αδυναµία είναι η Κέρκυρα. Συνήθως εκεί κάναµε διακοπές όλοι µαζί µε τον πατέρα µου, τον µουσικό και τραγουδιστή Κώστα Χατζή. Αρέσουν και σε αυτόν οι περιπλανήσεις, αλλά ήταν και θέµα περιορισµένου χρόνου επειδή δουλεύει συνεχώς, ακόµα και τα καλοκαίρια. Την πρώτη φορά που γνώρισα την Κέρκυρα ήµουν 11 ή 12 ετών, όταν ο πατέρας µου µας ανακοίνωσε ότι θα επισκεφθούµε εκεί κάποιους οικογενειακούς µας φίλους.
Η αλήθεια είναι πως η πρώτη µου αντίδραση ήταν ένα «ωχ». Δεν καταλάβαινα γιατί να φύγουµε από το εξοχικό µας στη Χαλκιδική όπου ήµασταν εκείνο το διάστηµα. Μετά από τρεις µέρες βρεθήκαµε στην Κέρκυρα. Το πρώτο πράγµα που µε εντυπωσίασε ήταν τα ζεστά χρώµατα που είχε η Παλιά Πόλη. Ακόµα θυµάµαι τα λουλούδια ανάµεσα στα κτίρια – την έκαναν τόσο όµορφη. Θυµάµαι επίσης πόσο εντυπωσιάστηκα από ένα επιβλητικό κτίριο που φαινόταν τεράστιο στα παιδικά µου µάτια, αργότερα έµαθα πως ήταν το Νέο Φρούριο.
Οι φίλοι µάς περίµεναν µε µεγάλη χαρά και µας φιλοξενήσαν στο σπίτι τους. Από την ίδια µέρα κιόλας άρχισαν να µας ξεναγούν στις οµορφιές της Κέρκυρας. Ήταν θέµα χρόνου να αγαπήσω το νησί τόσο πολύ... θυµάµαι έλεγα στον πατέρα µου πόσο καλή ιδέα ήταν να πάµε εκέι για διακοπές. Ως παιδί, ενθουσιαζόµουν µε τα πάντα και αποκτούσα αναµνήσεις που θα µε έκαναν να επιστρέψω αργότερα, πολλές φορές στην Κέρκυρα. Οι Κερκυραίοι είναι οι πιο φιλόξενοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, όπως άλλωστε απέδειξαν και οι ευγενικοί µας φίλοι.
Στο παιδικό µου µυαλό όλα όσα έβλεπα ήταν γεµάτα χρώµα, γαλάζιο και πράσινο παντού, κόκκινα και κίτρινα σπίτια, λευκά σοκάκια. Σαν παραµύθι, µε την παλιά ιταλιάνικη αρχιτεκτονική για την οποία είχα ακούσει τόσα. Και φυσικά υπήρχε και το Ποντικονήσι για το οποίο όλοι µιλούσαν συνεχώς. Στο µυαλό µου είχε πάρει µυθικές διαστάσεις γι’ αυτό και η εκδροµή µας εκεί, τελικά µε έκανε να νοµίζω ότι βρέθηκα σε ένα µέρος της φαντασίας µου που το περίµενα πώς και πώς. Πήραµε µια βάρκα για να το επισκεφτούµε και, προς µεγάλη µου χαρά, ο καπετάνιος µε άφησε να την κατευθύνω, υπό την εποπτεία του βέβαια! Ήταν και παραµένει µία από τις πιο όµορφες παιδικές µου αναµνήσεις. Το Ποντικονήσι φάνταζε µαγικό στα γαλαζοπράσινα νερά. Με τον παιδικό ενθουσιασµό µου το έβλεπα σαν πάρκο µέσα στη θάλασσα. Από εκεί βλέπεις µια άλλη θέα της Κέρκυρας, τις πλούσιες καταπράσινες βουνοπλαγιές της να απλώνονται και να κάνουν το νησί να µοιάζει µε παράδεισο.
Και φυσικά, φεύγοντας τι πήρα; Πολλά, µα πάρα πολλά µαγνητάκια! Το ψυγείο µας στην Αθήνα γέµισε Ποντικονήσια. Ακόµα και τώρα όταν πηγαίνω, επιστρέφω µε µαγνητάκια!
17°
